คนเราเดินทางหลงได้แต่ถ้ามีผู้บอกทางสว่างให้ก็ไปได้คล่องและถึงเป้าหมายเร็ว

เย็นเมื่อวานขณะผมนั่งตรวจข้อสอบของนักศึกษาอยู่แล้วมีเพื่อน ๆ มาบอกว่าด้านนอกมองไปทางทะเลอ่าวไทยเห็นครื้มฟ้า  ครื้มฝนมีแสงรุ้งงามตาน่ามอง

มีเสียงลมพัดแรงพอสมควรแต่พอสักพักก็ฟ้าแจ้งจางปาง  อากาศสดใสตามเดิม  จู่ ๆก็มีเสียงประตูถูกเปิดออกมาและก็มีเสียงตามมาว่า...

ขอโทษที  ขอโทษครับ..ผมมาจากทางด้านชายป่าแล้วขึ้นมาทางตึกนี้  หลงทางครับไม่รู้จะไปทางไหนจึงจะไปที่ห้องประชุมนั้นได้...ผมนึกชื่นชมชายร่างใหญ่คนนี้ที่เขามีวาจาสุภาพ  น่ารัก  อ่อนโยน  รู้จักใช้คำขอโทษ 

 ความจริงผมก็เหมือนมดตัวน้อย ๆ ที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าผมเป็นใคร  เพียงแต่ทะลุเข้ามาในห้องทำงานผม  จากการมาเยือนแบบสายฟ้าแลบของคนนี้ผมเลยถามว่า..เออ...แล้วคุณมาจากไหนละครับ..?  

ผมมาจากสมุทรสงครามครับ  มาในโครงการแฟนต้ายุวทูต  ช่วงนี้มาอยู่ที่ทำงานในเกาะยอที่ผมอยู่นี่เอง  ผมเลยชี้ทางและแนะนำเส้นทางให้ออกไปได้แล้วเขาคนนั้นก็เดินทางไปทางนั้นหายลับไป...

นี่แหละครับ...คนเราเดินทางหลงได้แต่ถ้ามีผู้บอกทางสว่างให้ก็ไปได้คล่องและถึงเป้าหมายเร็วนะครับ..ฮา ๆ เอิก ๆ