ทุกสิ่งเกิดมีได้มันก็หายไปได้ เหมือนสายฝนหล่นลงมาจากฟ้ากว้างและแล้วมันก็จางหายไป

วันฟ้ารั่วหรืออย่างไรวันนี้ฝนจงใจตกลงมาหนักหนา...ช่วงใกล้เที่ยงผมเดินอยู่บนยอดเขาเกาะยอแล้วมองไปทางเมืองสงขลา 

 สิ่งที่เห็นคือว่างเปล่าเหมือนไร้เมืองเพราะเมฆหมอกสายฝนเทลงมาเป็นสีเทา ๆ เหมือนว่างเปล่าเลยครับ 

 แล้วพอผมมาท้ายเกาะยอแล้วข้ามพ้นสะพานเปรมมาไม่เท่าไหร่ฝนก็ดาหน้ากันเข้ามาปะทะรถที่กำลังวิ่งฝ่าไปอย่างแรงเป็นห่าฝนต้องเปิดไฟหน้ารถไปครับ  แต่พอเข้าเขตหาดใหญ่ 

 เอ้า...ฝนลาจากจรพอได้หาข้าวเที่ยงกินได้แล้วผมก็ไปปฏิบัติหน้าที่คุมสอบให้กับมหาวิทยาลัยสงฆ์ ( ม. มจร. สงขลา )ช่วงบ่ายโมงถึงเย็น 

 นี่แหละครับทุกสิ่งเกิดมีได้มันก็หายไปได้  เหมือนสายฝนหล่นลงมาจากฟ้ากว้างและแล้วมันก็จางหายไป 

 สิ่งใดที่เรารัก  สิ่งนั้นก็รักเรา  มันก็จะอยู่กับเรา  เพราะเรารักมัน  เราจึงเฝ้าถนอมรักดูแลเอาใจใส่  เหมือนคนรักหมา  แมวที่เฝ้าถนอมดูแลกันและกัน 

ความรักนี้ทำให้ภาพใสใจสวยด้วยฝีมือธรรมชาติ  เพราะธรรมชาติสร้างทุกสิ่งมาให้สวยงามหลากสี 

 มีเพื่อนส่งนำภาพมาให้ใส่ในเครื่องไว้ต้องขอชื่นชมคนถ่ายทำสวยงามน่าดูชมเลยนำมาบันทึกซะเลย  ฮา ๆ เอิก ๆ