เห็นแล้วชื่นชม ต้องชมเชย ต้องป่าวประกาศความดีครับ

สวัสดีครับ

สัปดาห์นี้ผู้บันทึกชีพจรลงเท้าครับ มีภารกิจต้องไปตระเวนต้อนรับลมพายุฤดูร้อน ตลอดทั้งสัปดาห์ในพื้นที่จังหวัด ขอนแก่น มหาสารคาม มุกดาหารบ้านเก่า และ จะไปจบที่สกลนครครับ

การเดินทางไปถอดบทเรียน “จากครู” ซึ่งได้แก่ พ่อแม่พี่น้องเกษตรกรนี่แหละครับ

(ผมถือว่าเกษตรกรที่เราไปศึกษาดูงานทุกท่านทุกที่ เป็นครูผู้ผ่านประสบการณ์ตัวจริง) เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมาที่บ้านกุดหลง อำเภอโนนศิลา ผมได้ตัวอย่างบทเรียนที่มีค่าน่าสนใจเกินกว่าที่จะเก็บไว้กับตัว จึงขอนำมาแลกเปลี่ยนครับ

ผมพบกับพี่น้อง “ไทครัว” เป็นครั้งแรกครับ ไทครัวไม่ได้เป็นคนไทกลุ่มใดที่แบ่งแยกกันทางชาติพันธุ์ เหมือนไทลื้อ ไทยวน ลาวพวน..... แต่พี่น้องที่โนนศิลา เรียกกลุ่มผู้ที่ฐานะค่อนข้างขัดสน ไม่มีไร่นา ต้องอาศัยรับจ้างเป็นอาชีพหลักว่า “ไทครัว” ครับ

ไทครัวส่วนใหญ่มีพื้นเพเดิมอยู่ที่โคราชครับ พากันอพยพมาหารับจ้างจนมาปักหลักอยู่ที่โนนศิลา (อันนี้ไม่แน่ใจว่าพื้นเพที่มา จะมีส่วนสัมพันธ์ต่อ ชื่อไทครัวหรือไม่)

ดังที่เรียนไว้ว่าพี่น้อง “ไทครัว” ส่วนใหญ่ไม่มีที่ดินทำการเกษตร มีอาชีพรับจ้าง บางครอบครัวต้องออกไปรับจ้างต่างถิ่น หรือในเมืองใหญ่ แต่ที่ผมประทับใจคือ การรวมกลุ่มของพี่น้อง “ไทครัว” บ้านกุดหลงครับ

พี่น้องรวมกลุ่มกัน รวมทุนกัน รวมแรง มาใช้พื้นที่เล็กๆบนขอบสระน้ำสาธารณะ ปลูกดอกดาวเรือง ปลูกพืชผัก ส่งขายตลาด

พี่น้องไปขอเช่าที่ดินมาปลูกข้าวไร่ ปลูกอ้อย ปลูกยาสูบ ปลูกกล้วย ปลูกมันสำปะหลัง

พี่น้องรวมกลุ่มกันตั้งธนาคารขี้วัวทำปุ๋ยหมักชีวภาพ ไว้ใช้ ไว้ขาย

พี่น้องทอผ้าไหมผ้าฝ้ายขายเป็นรายได้เสริม

พี่น้องเลิกไปรับจ้างข้างนอก หันมาเป็นนายของตนเอง

 

เห็นแล้วชื่นชม ต้องชมเชย ต้องป่าวประกาศความดีครับ