การบันทึกในครั้งนี้ อยากนำชาวบล๊อก นั่งรถบัส ไปท่องเที่ยวในวันหยุดด้วยกันค่ะ ดิฉันก็เป็นคนหนึ่งในการเดินทางแจมไปในทริปนี้ด้วย และขออนุญาตอาจารย์ผู้ควบคุมในการฝึกงานของนิสิต มมส. เพื่อนำเรื่องราวๆดี และภาพมาฝากชาว Gotoknow ค่ะ
สำหรับการเดินทาง
เช้าตรู่วันอาทิตย์ที่ 9 มีนาคม 2551 เวลา06.10น. ออกจากหอพักเพื่อไปยืนรอรถจากเพื่อน ที่ได้รับปากแล้วว่าจะนั่งรถบัสไปเป็นเพื่อนเพราะขากลับจะต้องกลับคนเดียว และประสงค์ที่จะนั่งรถไปเป็นเพื่อนด้วย อ.พลอยชนก ปทุมานนท์ มีโปรแกรมการฝึกงาน โดยนำนิสิตชั้นปีที่ 2 ของสาขาแพทย์แผนไทยประยุกต์ ไปฝึกงานตามโรงพยาบาล หรือ ศูนย์แพทย์แผนไทย ตามจังหวัดดังกล่าว เพื่อให้นิสิตได้มีประสบการณ์ในการทำงานในสาขาที่เรียนมา และการเรียนรู้ร่วมการทำงานกับคนอื่น อีกทั้งเป็นการฝึกการใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์ ใช้เวลาในการฝึกประมาณ 15 วัน สถานที่ฝึก 3 แห่งด้วยกัน คือ จังหวัดสุรินทร์ ,จังหวัดอุบลราชธานี และจังหวัดอำนาจเจริญ
การเดินทางโดยรถบัสของมหาวิทยาลัยมหาสารคาม มีผู้โดยสารคือนิสิตและอาจารย์รวม เกือบ 30 ราย
บรรยากาศการเดินทางครึกครื้น มีการแซวกันเล็กน้อย ตามประสาวัยรุ่น นิสิตจะจัดเตรียมข้าว ของเครื่องใช้ คนละ1-2 กระเป๋า ราวกับว่าจะต้องย้ายบ้าน แต่ก็เข้าใจสภาพดีเพราะเคยผ่านเป็นนักศึกษามาก่อน การเดินทางไปฝึกงานแต่ละครั้งจะต้องไม่ได้หลับ ไม่ได้นอน เพราะต้องจัดเตรียมข้าวของ และนอนไม่ค่อยหลับตื่นเต้น ยิ่งกลุ่มนี้เดินทางไปกลุ่มใหญ่ ยิ่งสนุกสนาน
การเดินทางกว่าจะจัดของ และลำเลียงขึ้นรถเสร็จ และแวะรับนิสิตตามจุดที่พักต่างๆ กว่าจะลงตัว ได้เดินทางออกจากจังหวัดมหาสารคาม เวลา 07.30 น. ผ่านจังหวัดร้อยเอ็ด มุ่งเข้าสู่จังหวัดสุรินทร์ และจอดแวะส่งนิสิตกลุ่มแรก จำนวน 8 คน ณ บ้านหนองไทร (มูลนิธิแพทย์แผนไทยที่ผลิตยาจังหวัดสุรินทร์ ) อากาศร้อนจัด และนิสิตที่จะได้ลงฝึกงานจุดแรกตื่นเต้นกันใหญ่ต่างคนก็แต่งตัวสวย และหลายคนถามว่า แล้วมี ร้านSeven หรือเปล่า ห่างจากตัวตลาดเยอะไหม(เป็นห่วงเรื่องปากท้อง) แต่อาจารย์พี่เลี้ยง(ครูแพะ) ได้บอกเด็กๆว่าม่ต้องห่วง
ต่อจากนั้นรถบัสก็เคลื่อนตัว และขับมุ่งหน้าเพื่อที่จะเดินทางไปส่งนิสิตฝึกงาน จุดที่ 2 คือ ศูนย์แพทย์แผนไทยอำเภอสำโรง จังหวัดอุบลราชธานี ระยะทางจากจังหวัดสุรินทร์ ถึง จังหวัดศรีษะเกษประมาณ 98 กิโลเมตร ก่อนที่จะถึงจุดหมาย รถจะต้องวิ่งผ่านจังหวัดศรีษะเกษ และสมาชิกในรถบัสก็นัดรับประทานอาหารเที่ยงกัน ที่จังหวัดศรีษะเกษกว่าจะได้รับประทานก็เกือบบ่ายโมง สรุปว่ารับประทานอาหารที่ร้านค้าตรงกันข้ามห้างสรรพสินค้าแมคโคร อาหารรสจัดมาก หลังจากรับประทานเสร็จแล้วเด็กๆต้องวิ่งหาตัวช่วยในการแก้เผ็ด
การเดินทางต่อไปอีก ...กว่าจะถึงที่หมายปลายทาง ใน เวลา 14.00 น. ณ จังหวัดอุบลราชธานี เมื่อไปถึง อ.ช้าง หรือน้องๆ เรียกพี่ช้าง ท่าทางใจดี เข้าใจเด็ก ต้อนรับเด็กด้วยท่าทีที่อบอุ่น และนำนิสิตเข้าบ้านพักของโรงพยาบาลสำโรง และที่บ้านพักมีเจ้าตุ๊กแกกระโดดมาต้อนรับ พร้อมกับร้องเสียงดัง สมาชิกตกใจ วิ่งหนีเอาตัวรอดค่ะ สำหรับบ้านพักดูท่าทางนิสิตที่จะฝึกงาน จะชอบ และมีความสุขมาก และสรุปว่าในช่วงเย็น พี่ช้างๆ นำนิสิตไปเดินเที่ยว ซื้อของ ซ๊อบปิ้ง Big C ทั้งหมด 8 คนด้วยกัน
วิ่งหนีตุ๊กแกกัน เลยยืนเรียงหน้ากระดาน
ต่อจากนั้นรถบัส ก็ต้องเคลื่อนต่อไป เพื่อที่จะนำนิสิตชุดสุดท้าย จำนวน 8 คน ในการมุ่งหน้าไปฝึกงาน ณ อำเภอพนา จังหวัดอำนาจเจริญ ระยะห่างจากจังหวัดอุบลราชธานีประมาณ 70 กิโลเมตร ถึง ศูนย์บริการแพทย์แผนไทยพนา เวลา 16.00 น.
ศูนย์นี้เป็นโรงพยาบาลเก่าของพนา สถานที่กว้างขวาง ที่ให้บริการรักษาอาการเจ็บป่วย เพื่อเข้ารับการบำบัดรักษา
เมื่อส่งนิสิตเรียบร้อยแล้ว เข้าที่พักแล้ว ผู้บันทึกและอาจารย์ผู้ควบคุมนิสิตไปฝีกงานก็ได้เตรียมตัวกลับมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ออกเดินทางจากพนา เวลา 17.00 น. ถึงที่พักเวลาเกือบ 21.00 น. ด้วยความปลอดภัยและสวัสดิภาพ ก็นับได้ว่าเป็นการนั่งรถที่มาราธอนมาก ในวันเดียวรถวิ่งผ่าน 7 จังหวัดจนถึงจังหวัดต้นทางด้วย ขากลับ ไปตามเส้นทาง จังหวัดอำนาจเจริญ ผ่าน จังหวัดยโสธร ผ่าน จังหวัดร้อยเอ็ด และมุ่งหน้าเข้าสู่จังหวัดมหาสารคาม
สวัสดีค่ะ
เป็นการเรียนรู้ร่วมการทำงานกับคนอื่น อีกทั้งเป็นการฝึกการใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์ อย่างน้อยเป็นการส่งเริมให้นิสิตได้ปฎิบัติจริง
แล้วจะมีโครงการติดตามนิสิตหรือเปล่าครับ
สวัสดีค่ะ