ให้เค้ามีจิตใจที่ดี..มีคุณธรรมและมีความสามารถที่จะช่วยเหลือประเทศชาติให้เจริญรุ่งเรือง..เพื่อพ่อหลวงจะได้ชื่นใจ..

ในช่วงบ่าย..ที่หน้าห้องป.1/2  มักจะมีสุนัขหนุ่ม สุนัขสาว หรือสุนัขเฒ่าชรา..มาแวะเวียนอยู่เสมอ..วันนี้ก็เช่นเดียวกัน

“คุณครูแอ๊วขา..หมาแม่ลูกอ่อนมาอีกแล้วค่ะ..”

ได้ยินดังนั้น..นักเรียนก็จะพากันวิ่งมาดูแม่หมา ..ภาพที่เห็นก็คือแม่หมาตัวเล็ก ผอมโซ เพิ่งคลอดลูกได้ไม่นาน  นมยานโตงเตง..สภาพอิดโรย.แววตาเศร้าและวิงวอน..คู่นั้น..ทำให้ผู้พบเห็นสงสารยิ่งนัก

คุณครูแอ๊วมองเห็นแล้วก็รู้สึกสงสารจับใจ..ต้องวิ่งไปหยิบกล่องนมแล้วก็ภาชนะใส่นมรินให้มันกินพอประทังความหิวก่อน..แล้วเด็กๆก็ดูเหมือนจะรู้สึกเหมือนๆกัน..พากันวิ่งไปเอาข้าวที่เหลือจากการทานตอนกลางวัน..เอามาแบ่งให้มันกิน..โดยคุณครูแอ๊วเป็นผู้จัดการมรดก.เอ๊ยเป็นผู้จัดการแบ่งข้าวให้มันกินที่หลังห้องน้ำเด็กเพราะเงียบดี..มันจะได้กินสบายๆ..

...วันแรกๆ..มันวิ่งตามอย่างระแวดระวังตัว..และมีความหวาดหวั่นในสายตาที่มองเรา..แต่มาวันนี้.ระหว่างที่มันก้มลงกินอาหาร..

ครูแอ๊วก็เอามือค่อยๆลูบไปที่หัวของมัน..มันชะงักนิดนึงแต่ก็ยอมให้เราลูบ..ลูบไปเราก็ให้พรมันไปด้วย..กินให้เยอะๆนะ..จะได้มีน้ำนมเลี้ยงลูก..เฮ้อ..เห็นแล้วก็น่าสงสารจริงๆ..ขนที่สัมผัสในครั้งแรก..ก็ทำให้รู้ถึงสุขภาพและความสะอาดของมัน.ก็หมาไม่มีเจ้าของอดอยาก...เป็นสุนัขจรจัดอยู่แถวโรงเรียน..ขนแห้ง..กรัง..ลูบไปก็นึกไปถึงชีวิตของคนที่ไม่มีใครดูแล.ไม่มีใครสนใจ.เห็นใจ..ก็คงไม่ต่างกัน.มันช่างเป็นความน่าหดหู่จริงๆ...คนที่มีชีวิตอย่างโดดเดี่ยว..ไม่มีใคร..มันน่าเศร้าจัง...

“ครูแอ๊ว..ครับ..ห้องเราชอบมีสัตว์มาอยู่ด้วย..แสดงว่าห้องเรามีแต่คนใจดีใช่มั๊ยครับ..เพราะครูแอ๊วเคยบอกว่า..สัตว์มันรับรู้ได้ว่าใครใจดี..ใครรักเมตตากับมัน”

ก็ทุกครั้งที่เรียนอยู่..ก็มักจะมี..ผีเสื้อ..นก..ฯลฯ มาเรียนด้วย..เราก็จะบอกว่าเห็นมั๊ยขนาดนก ผีเสื้อ แมลงพวกนี้มันยังอยากมาเรียนกับพวกเราเลย..เด็กๆก็ดีใจ..บรรยากาศในการเรียนก็มีความสุข..เวลาเห็นแมว..หมา.ตายในโรงเรียน.เด็กๆก็จะวิ่งมาบอกครูอย่างตื่นเต้นทุกครั้ง..ด้วยความสงสาร. เราก็ต้องสอนเด็ก..และบางทีก็บอกตัวเองด้วยว่า..”สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม” บางอย่างถ้าเราช่วยเค้าไม่ได้..เราก็ต้องปลง..วางอุเบกขา..

-----------------------------------------------------

...และในวันนี้..สิ่งที่นำความชื่นใจมาให้กับเราในบทบาทของความเป็นครู..ก็คือ..การได้เห็นความใส่ใจในสรรพชีวิตของเด็กๆที่มีความรัก.และเอื้ออาทรให้แก่สัตว์.แม้ว่าสัตว์นั้นจะเป็นสัตว์ที่รูปลักษณ์น่ารังเกียจหรือน่ารัก..บนพื้นฐานของทุกชีวิตล้วนมีสิทธ์ที่จะอยู่บนโลกนี้อย่างเท่าเทียมกัน...

.การสอนคุณธรรมจำเป็นที่จะต้องทำให้ดู..อย่างที่มีคำกล่าวไว้ว่า..”ตัวอย่างดีมีค่ากว่าคำสอน”..และตัวเองก็เห็นด้วยมากๆ..และสิ่งเหล่านี้..จะซึมซับไปในหัวใจของพวกเค้าทีละน้อยๆ..จิตใจของเค้า..ซึ่งละเอียดอ่อนอยู่แล้วก็จะได้..ละเมียดละไมยิ่งขึ้น..

.....ชื่นใจค่ะ...ที่ณ ..วันนี้เด็กๆแสดงให้เราได้รู้ว่า

"...ความรัก...ความเมตตา..มีคุณค่าเพียงใดต่อสรรพชีวิตบนโลกกลมๆใบนี้.."

และยังทำให้มั่นใจได้ว่าลูกศิษย์ตัวเล็กๆเหล่านี้..จะเติบโตเป็นมนุษย์ที่มีความสมดุลย์ระหว่างความเข้มแข็งและอ่อนโยน...เป็นมนุษย์ที่เห็นคุณค่าของสรรพสิ่ง..และพร้อมจะแบ่งปันสิ่งดีดี..ให้แก่ผู้อื่นด้วยความปรารถนาดีอย่างจริงใจ..

และเมื่อถึงวันนั้น..ประเทศเราก็จะมีรากแก้วที่แข็งแรง..และมั่นคงเพียงพอที่เราจะฝากความหวังไว้...ได้อย่างมั่นใจ...

------------------------------------------------------------------------

เคยมีผู้ปกครองเด็กถามว่า..ทำยังไง..เด็กๆถึงได้ติดโรงเรียน..และติดคุณครูขนาดนี้..ดิฉันก็ยังไม่เคยตอบอย่างจริงจังซักที..ดิฉันเพียงแต่..จำได้ว่า..เคยเขียนไปรษณียบัตร..”ทำดี..เพื่อพ่อ”.ในสิ่งที่ดิฉันพอจะทำให้ท่านได้..ว่า..

...ดิฉันจะตั้งใจสอนเด็กให้ดีที่สุด....ให้เค้ามีจิตใจที่ดี..มีคุณธรรมและมีความสามารถที่จะช่วยเหลือประเทศชาติให้เจริญรุ่งเรือง.."เพื่อพ่อหลวงจะได้ชื่นใจ.."

และสิ่งนี้..ดิฉันไม่เคยลืม....

---------------------------------------------------------------------------------