ผ่านการอบรมมาหลายวัน เรื่อง(อยาก)เล่าก็ยังไม่ออก 

ปกติการเขียนของตัวเองก็เป็นประมาณนิตยสารรายวัน(ตามใจ) อยู่แล้ว  เจอเสมือนไฟล์ทบังคับแบบนี้ แล้วครู(ดี ๆ )หลายคนก็รอ ๆ ๆ ว่าเมื่อไรนักเรียนจะเขียนเล่าเรื่องหนอ  ครูอยากประเมินตัวเอง (ก๊ากส์)

 

นำสู่เรื่อง(ที่อยาก)เล่า

หลังจากลงทะเบียน  พิธีเปิดการอบรมเป็นไปแบบง่าย ๆ โดยรองคณบดีฝ่ายเครือข่ายวิชาการ ซึ่งเป็น CKO ของคณะ ได้กล่าวต้อนรับและพูดถึงความเป็นมาของการอบรม  หลังจากนั้นได้ถ่ายรูปร่วมกันเพื่อสานสัมพันธ์ก่อน (จริง ๆ แล้วเช้า ๆ สาว ๆ หนุ่ม ๆ กำลังสวย กำลังหล่อค่ะ...อิอิ...ไม่เชื่อดูน้าอึ่งอ๊อบ หน้ายังขาวนวลเลย)

 

หลังจากนั้นเพื่อให้การอบรมต่อเนื่องไม่หยุดพักเบรค

เราจึงเบรคกันก่อน ซึ่งจริง ๆ แล้ว สโลแกนอย่างหนึ่งของการอบรมในครั้งนี้คือกองทัพเดินด้วยท้อง  ดังนั้น“อิ่มจัง เสียงดังฟังชัดดี” เข้ากันไหมเนี่ย

 

หลังจากนั้นวิยากรได้เริ่มกระบวนการด้วย

“กิจกรรมอุ่นเครื่อง/กติกาการอยู่ร่วมกัน”  โดยใช้กิจกรรมตามหาเจ้าของภาพ  เป็นการละลายพฤติกรรม เพื่อให้พวกเรารู้จักกันมากขึ้น และเป็นการสร้างบรรยากาศที่ดี มีการสื่อสารเหมือนเป็นการอุ่นเครื่อง  วิธีการที่วิทยากรให้ทำกิจกรรมนี้คือ เราจะนั่งรวมเป็นเป็นรูปตัวยู วิทยากรและทีมงานแจกกระดาษพร้อมปากกาคนละหนึ่งด้าม  และให้พวกเราวาดภาพหน้าของตนเองลงบนกระดาษ ใครวาดเสร็จแล้วนำส่งรวมในกล่อง    (แหะ ๆ ๆ ขอบอกว่าวิชาวาดภาพเหมือนนี่ตกค่ะ แต่ถ้าเป็นการ์ตูนก็ยังพอทน  ดังนั้น รูปตัวเองจึงเหมือนการ์ตูนซะมากกว่า......ไม่โชว์.....ใครหาได้จากภาพรวมมีรางวัล.....ตั๋วเครื่องบินไป-กลับภูเก็ต เข้าร่วมงานเฮฮาศาสตร์ 4  (ให้เวลา 1 วันหลังจากบันทึกขึ้น...ฮา.....รายการนี้สงวนสิทธิ์สำหรับผู้เข้าร่วมอบรม))  หลังจากนั้นวิทยากรจะแจกกระดาษที่วาดแล้วที่ไม่ใช่ของเจ้าของภาพให้ผู้เข้ารับการอบรม ตามหาเจ้าของภาพ และสัมภาษณ์เจ้าของภาพ เช่น ชื่อ นามสกุล ตำแหน่ง หน่วยงาน เหตุผลที่เข้าร่วมการอบรม สิ่งที่ชอบ (เอาละสิ...ทีนี้เกิดความโกลาหลเล็กน้อย....เนื่องจากภาพแต่ละภาพฝีมือแต่ละคนระดับเซียนเรียกพี่)  แต่ที่แน่ ๆ  ผู้เขียนฉลาด...อิอิ...หลงตัวเองเหมือนคนชอบป่วน....ใช้วิจารณญาณแบบปิ้ง ๆ หน้าตารูปที่ได้รับจำได้เลยว่าไม่อยู่คณะเราแน่  ดูอีกทีเห็นไฝ “ใช่เลย”  หาไม่ยาก  แล้วก็พบประสบพักตร์ มิตรรักสำนักหอสมุด.....เมื่อได้ตามหาเจ้าของภาพเรียบร้อยแล้ว  วิทยากรให้ทุกท่านแนะนำภาพของเพื่อน ๆ แต่ละคนที่เราได้  กิจกรรมนี้เป็นการแนะนำตัว  และให้พวกเราได้แสดงออกได้อย่างกลมกลืน แบบไม่เคอะเขิน  และเราก็ได้รู้จักเพื่อนใหม่ และได้ความทรงจำที่ดี ๆ  วิทยากรได้ถามผู้เข้ารับการฝึกอบรมว่าเราตามหาเจ้าของภาพเจอได้อย่างไร  บางคนบอกว่าจำไฝได้  (เช่นฉันเป็นต้น)  บางคนบอกว่าใส่แว่น  บางคนบอกว่าทรงผม  บางคนบอกว่าจมูก  เป็นต้น  กิจกรรมนี้ทำให้เราได้รู้จักเพื่อน ๆ ผู้เข้าร่วมอบรมมากขึ้น และเป็นการสร้างบรรยากาศเริ่มต้นที่งดงามทีเดียว

 

จากกิจกรรมดังกล่าว ทำให้ฉันได้เรียนรู้ว่า  การเริ่มรู้จัก หรือการเริ่มเปิดใจนั้น  เราต้องเรียนรู้และพร้อมที่จะเปิดใจ ซึ่งการสื่อสารในรูปแบบต่าง ๆ นั้น ทำให้เราสามารถได้เปิดใจให้รับสิ่งใหม่ ๆ เพื่อนใหม่ ๆ กระบวนการพัฒนาตนใหม่ ๆ ได้

 

ให้ตายสิโรบิ้น......ฉันหาภาพตัวเองไม่เจอ