การปฏิบัติธรรม

บางครั้งจิตเราก็มึนงง สับสน จึงต้องกลับมาทบทวน มีหนังสือดีๆคอยเตือนสติโดยเฉพาะ เรื่อง การดำรงอยู่เหนือกาล ผมอ่านแล้วรู้สึกเหมือนมีใครมาสะกิดใจ ทำให้เข้าใจตนเองมากขึ้น และอยากให้ท่านที่ยังไม่ได้อ่านได้อ่านบ้าง

การดำรงอยู่เหนือกาล

  • ก่อนหน้าที่มนุษย์และสัตว์จะอุบัติขึ้นในโลก  ธรรมชาติ  ท่านได้ดำเนินอยู่  เมื่อมนุษย์และสรรพชีวิตได้ถือกำเนิดแล้ว  ธรรมชาติท่านยังดำเนินอยู่  หลังจากวงค์วานมนุษย์และสรรพสัตว์สลายหมดแล้ว  ธรรมชาติท่านคงดำเนินการอยู่ ทางดำเนินของท่านไม่ชะงักงันแวะวกหรือรั้งรอต่อมนุษย์หรือสิ่งไหนๆ แม้พระสัมมาสัมพุทธเจ้าจะเกิดขึ้นมาหรือหาไม่  ธรรมนั้นยังเป็นอยู่เช่นนั้น
  • กาละอุบัติขึ้นควบคู่กับมนุษย์และชีวิต  จากความกลัวว่าจะสิ้นสุดการดำรงอยู่  สัตว์จึงมีหน้าและหลัง  อดีต - อนาคต  อยู่หรือตาย  กาละเป็น คุณะ (Value)  ของจิตที่ยังอยู่ในอุ้งมือของอัตตา  แต่กาละ  หามีอยู่กับธรรมล้วนๆไม่
  • ธรรมชาติ  ทิ้งตัวอยู่ในห้วงเวหา  นอกเหนือกาลอวกาศ (Space - Time) ปราศจากการเกิดดับ  มีแต่สภาพแปรไป  ดังนั้นสิ่งหนึ่งที่โปรยความแปรจะต้องทรงอยู่นิรันดร์เป็นเสมือนกฎ - โองการเฉียบขาด  ไม่อาจมีสิ่งไหนต้านได้  มิไยใครจะคำนึงว่า  อนิจจํ เกิดได้อย่างไร  จบลงอย่างไร  มิไยสรรพสัตว์จะคร่ำครวญ  ร่ำไห้  ต่อความพลัดพรากจากสิ่งที่รัก  หรือการเรียกหาสิ่งประโลมใจให้ถาวร  ทุกสิ่งจักต้องจืดจาง  สลายไป  แล้วเวียนเกิดอยู่เช่นนี้  มันไม่อาจสนองตัณหาใครได้จริงเลย
  • จิตของมนุษย์แนบเนื่องอยู่กับกาย  กายคือวัตถุ  มนุษย์จึงคิดด้วยระนาบของวัตถุและไม่อาจหนีพ้นภาษา  มโนภาพและสัญญลักษณ์ของวัตถุ ที่ตั้งแห่งเหยื่อ  ให้ทุกข์  คร่ำครวญอาลัย  ว่าพลัดพรากจากหน้าตาหรือรูปทรง  จนกว่าปัญญาเติบกล้า  เห็นจิตและกายเป็นของว่าง  ไร้กาล  เป็นสมบัติร่วมรากกับธรรมชาตมาแต่ต้น  เขาจะทราบว่าไม่เคยมีสิ่งไหนพลัดพรากจากสิ่งใดได้โดยแท้  ชีวิตก็จะทิ้งตัวลงในห้วงเวหา  แทรกตัวกลับสู่ธรรมชาติ  ไม่ว่าเขาจะแทรกกลับได้ก่อนวัตถุที่ประกอบเป็นกายจะแตกแยกหรือยังประสานกันอยู่หรือหาไม่  เขาจะต้องได้รู้ถึงการ  เรียกกลับสู่พระองค์
  • เพราะว่า  เมื่อความดำรงอยู่  ของชีวิตของมนุษย์ได้สิ้นสุด  ความดำรงอยู่ที่เหนือกาลก่อนหน้าความเป็นมนุษย์อุบัติก็ประจักษ์  ช่วงนี้มิใช่ครั้งปุริมกาล (Primitive) เลย  แต่เป็นปัจจุบันขณะแห่งความว่างจากอัตตา
  • การค้นพบการดำรงอยู่นอกเหนือกาลของสรรพสิ่ง  ก็คือการค้นพบธรรม  ธรรมก็คือความดำรงทรงอยู่  การทรงอยู่ก็คือการดำเนินร่วม  มีสมภาพ  สมานฉันท์ต่อทุกสิ่ง  ซึ่งถูกขนานชื่อว่า  ธรรมชาติ

คุณอาจหยั่งรู้ความข้อนี้ได้  ในปัจจุบันขณะแห่งความว่างลงของอัตตาแม้ขณะเดียว

*************************

จากหนังสือ ชีวิตของคุณมีอยู่เพียงขณะเดียว โดย  รุ่งอรุณ ณ.สนธยา