๒๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๑

เจ้าตัวน้อยสี่ตัวได้กลับไปหาแม่ของมัน..เจ้าโซดาแล้ว ตามรูป กลางคืนผมก็เลยให้มันนอนในมุ้งหมานอกบ้านกับแม่เหมือนเดิม  เกิดเรื่องจนได้

กลางดึกเที่ยงคืนกว่า ผมได้ยินเสียงเจ้าสี่ตัวตะเบ็งเสียงร้องแข่งกันดังกว่า..หงิงๆธรรมดา ทำเอานอนต่อไปไม่ไหว ต้องลงมาเปิดประตูบ้านดู

ทั้งเจ้าโซดากับชาเย็นกำลังสาละวน ช่วยกันเลียเจ้าสี่ตัวที่กำลังแผดเสียงร้อง ตัวสั่นระริก  ผมก้มลงไปดูใกล้ๆ จึงเห็นต้นเหตุ.. ..มดคันไฟทั้งโขยง เรียกได้ว่า ยกพลขึ้นบกมาจากสนามหญ้าใกล้ๆ สวนสนามเป็นทาง ผ่านตรงที่เจ้าตัวน้อยนอนอยู่ แล้วเกาะกัดพวกมันชนิดที่เรียกว่า..รุมทึ้ง อาจะเป็นเพราะกลิ่นคราบนมที่ติดตามตัวมันด้วย

ผมเอามือช่วยปัด แต่รู้สึกว่าไม่ทันการ แล้วก็สีดำเหมือนกันทั้งมดทั้งหมา ดูยากมากๆ

ตัดสินใจผสมน้ำอุ่นใส่กะละมัง แล้วจัดการเอาเจ้าตัวน้อยหย่อนลงไปในน้ำทีละตัว มือข้างนึงประคองมันไว้ให้หัวโผล่พ้นน้ำ อีกข้างจัดการลูบตามตัว ปรากฏว่ามีมดอยู่ทุกซอกทุกมุม ซอกเล็บ ง่ามขา พอลูบไป มดก็ลอยตามน้ำออกมาเป็นแพ..เป็นแพจริงๆครับ  

ปิดท้ายด้วยสิ่งที่ผมไม่ค่อยอยากทำ คือ เอามือปิดจมูกปิดตามัน แล้วจุ่มหัวลงไปใต้น้ำแล้วขยี้หนึ่งครั้ง ก่อนเอาขึ้นไปเช็ดตัว

กลายเป็น การอาบน้ำครั้งแรก ของเจ้าตัวน้อยทั้งสี่ ด้วยความจำเป็นกลางดึก ตัวละสองรอบ กว่าจะเสร็จก็ปาเข้าไปตีหนึ่ง ผลปรากฏว่า มดตายเกลื่อน..ในคืนวันมาฆบูชา..แต่พ้นเที่ยงคืนมาแล้ว

ผมต้องเอาลูกหมากลับมานอนในบ้านอีกครั้ง พวกมันหลับสบายต่อได้

ตัวผมเองก็ต้องอาบน้ำหลังเที่ยวคืนอีกรอบเหมือนกัน เพราะเจ้ามดคันไฟคงเห็นผมเนื้อหวานเหมือนลูกหมา