สวัสดีครับ...

วันนี้ท่ามกลางภาระกิจที่มากมาย...  แต่ก็ได้สัมผัสกับความรู้สึกที่ทำให้..ได้คิด..

 

หมอครับ..ผมอยากกลับบ้าน  ..ผมขอกลับบ้านครับ....

  เป็นการเอ่ยขึ้นของผู้ป่วยหนุ่มวัย 21 ปี  ผู้ป่วยเรื้อรังมายาวนาน 7 ปี กับโรคตับอักเสบ

   วันนี้เขามาด้วยการเจ็บป่วยแทรกซ้อนที่รุนแรง...คือไอและอาเจียนเป็นเลือดสด

  และถูกส่งมาจากวัดจันทร์..

   

                  ตอนแรกคิดว่าเป็นเพียงเลือดออกจากทางเดินอาหารส่วนต้น(UGIH)  เมื่อดูที่ห้องฉุกเนก็ไม่มีเลือดออกเเล้ว...ตรวจเลือดความเข้มข้นก็ปกติ จึงคิดว่าน่าจะรับไว้ดูแลที่ปายได้   (ตอนแรกว่าถ้าเลือดไม่หยุดไหลจะให้ไปเชียงใหมต่อ..)

      แต่เมื่อตรวจเลือดเพิ่มเติม(CBC)  และตรวจX-ray ปอด  พบว่าปอดด้านขวานั้นขาวหมด คิอว่าอาจจะเป็นน้ำท่วมปอด  จึงดูดออกมาแต่ได้เลือด  จึงใส่สายระบายเลือดที่ปอด...(ได้ออกมาเล็กน้อย..ที่ขาวปอดน่าจะอักเสบ หรือมีน้ำเป็นช่อง..อื่น)

 

   คนไข้ดูไข้สูงและเริ่มเหนื่อยขึ้น..มีปัญหาตับที่ไม่ดีอยู่ก่อนแล้ว

   การดูแลตอนนี้จึงเน้นเรื่องปอดอักเสบรุนแรง  ให้ยา   ให้สารน้ำ  และ O2

  เมื่อประเมินแล้วคิดว่าผู้ป่วยน่าจะส่งต่อ...เพราะโอกาสที่จะต้องใช้เครื่องชาวยหายใจมีสูงมากจริงๆ....

 

 จึงพูดคุยกับญาติ..และผู้ป่วย...

   คุณพ่อ แม่ น้องสาว..:

                บอกการเจ็บป่วยที่เป็น ถามประวัติเพิ่ม  และบอกแนวทางการรักษา การพยาการณ์โรค...ที่สำคัญคือเรื่องส่งต่อ...

                คุณพ่อบอกว่าไม่อยากไปเชียงใหม่  ไป-มาๆ ทุกเดือน 7 ปีแล้ว อยากจะรักษาต่อที่นี่....ถามต่อว่าโอกาศในการใส่ท่อช่วยหายใจสูง  และถึงตอนนั้นก็ต้องไป...คุณพ่อก็บอกว่างั้นรอถึงตอนนั้นก่อน....ขอคิดอีกที..

 

  พูดคุยกับผู้ป่วย(รู้สึกตัวดี) :

    หมอผมอยากกลับบ้านตอนนี้  อยากกลับไปอยู่บ้านครับ 

   หมอ...ทำไมครับ...

   ..เพราะว่าผมเบื่อ  ผมป่วยมานานแล้ว  ไม่หายสักที  ผมไม่อยากอยู่แล้ว  ไม่อยากรักษาต่อ

 หมอ แต่ที่ป่วยนี้มันปอดอักเสบนะ  มันหายได้...หมอจะส่งไปเชียงใหม่

    ยังอยากกลับ.....ต้องการกลับ...

 หมอ..ถ้าอย่างนั้นไม่กลับก็ได้  ตอนนี้จะพยามรักษาต่อเต็มที่นะครับ...แต่ถ้าหายใจไม่ไหว  หมอขอใส่ท่อช่วยหายใจนะ..แล้วส่งไป

  หมอครับ  ผมไม่ใส่นะ  ผมใส่มาสองครั้งแล้ว  ไม่ต้องการใส่อีก..ไม่เด็ดขาด...

 

  หมอ..อึ้ง  นิ่งไปสักพัก....

   ..ผมครับ..ผมต้องอดทนนะ..ผมไม่อยากอยู่ต่อ  แต่พ่อแม่  น้องสาว  ทุกคนยังหวัง  ยังรัก  ห่วงใย  อยากให้เราอยู่ต่อ  สู้ต่อ  หมอขอให้เรามีกำลังใจที่ดีนะ...

    ถ้าผมไม่ไปเชียงใหม่ก็ไม่ไปก็ได้ตอนนี้...ถ้าไม่อยากใส่หมอก็จะยังไม่ใส่นะ

  ผมเคารพการตัดสินใจของน้องนะ...

   แต่ตอนนี้หมอขอว่ายังไม่อยากให้กลับบ้าน...รักษาให้เต็มที่ที่นี่ก่อน...

  แล้วถ้าถึงตอนนั้นที่เรา(ผป)อาจจะไม่ไหลแล้ว...เราค่อยตัดสินใจอีกครั้ง....

 

  ....เป็นประเด็นที่มีความอ่อนไหว  ซับซ้อนในการตัดสินใจมากครับ..ต้องชั้งน้ำหนักหลายอย่างมาก ไป-มา...

  แต่เมื่อผมมองตา  สังเกตุ  และดูความมุ่งมั่นของผู้ป่วย  ที่จะเลือกทางของเขาเอง

 แม้ว่าจะพยามให้ข้อมูลมากมายที่สำคัญ  เพื่อให้เขาได้ตัดสินใจ...

  แต่ก็ดูเหมือว่า...เขามุ่งมั่นที่จะเผชิญกับ...ความเปลี่ยนแปลงนี้...อย่างแน่วแน่

 

 ตอนนี้...ผมก็วุ่นวายภายในเล็กน้อยกับเรื่องการตัดสินใจ..

  แต่การกระทำตามที่ผู้ป่วยขอ...และการพบกันครึ่งทาง  กลับรู้สึกว่าสงบใจได้ที่สุด...