สวัสดีค่ะน้องหมอ

พี่เห็นด้วยว่าผู้ป่วยท่านนี้ท่านเข้มแข็งที่จะเผชิญกับวาระสุดท้ายอย่างมั่นคงนัก..การเจ็บป่วยเรื้อรังที่ทรมานทั้งผู้ป่วยและครอบครัว เป็นความทรมานที่ยาวนาน..คนที่ต้องเผชิญตรงนั้นต้องฝ่าฟันทุกอย่างอย่างยากเย็น

ผู้ป่วยท่านนี้เค้าไม่มีสิ่งที่เรียกว่า unfinish business พี่ถือว่าเป็นเรื่องดีนะจ๊ะ  เพราะทำให้เค้าเผชิญกับวาระที่จะต้องจากไปได้ดี  ไม่มีความห่วงใย กังวลใดๆ และพี่ชื่นชมที่น้องหมอชั่งน้ำหนักทุกด้านอย่างรอบคอบ อธิบายขั้นตอนต่างๆที่เค้าต้องเผชิญได้อย่างดี และการตัดสินใจโดยยืนอยู่บนความต้องการของคนไข้ร่วมกับการรักษาตามขั้นตอนเท่าที่เป็นไปได้ก็ทำให้เรารู้สึกสงบนิ่งในใจ..ซึ่งถือว่าเป็นสิ่งสำคัญมากที่จะทำให้เราเผชิญกับทุกอย่างที่ตามมาได้อย่างดี

ความเป็นปัจเจกชนของมนุษย์ทำให้ไม่มีทฤษฎีใดๆมาอธิบายได้หมดจด และเดินตามได้อย่างตรงเป๊ะตามขั้นตอนหรือตำราที่เราคุ้นชิน..สิ่งที่น้องหมอทำจึงเหมาะควรเพราะได้ไต่ถามความต้องการ ร่วมกับการพยากรณ์โรคได้อย่างดีแล้ว  เป็นการทำในสิ่งที่เรียกว่าการแพทย์ที่มีหัวใจของความเป็นมนุษย์  เพราะเคารพการตัดสินใจที่กระทำร่วมกัน

สิ่งที่เราช่วยได้ต่อไปคือการโน้มนำจิตเค้าให้เดินถูกทางด้วยกำลังจิตที่เข้มแข็งจากการฝึก เพราะในวาระสุดท้ายก่อนการเดินทางไกล ทุกขเวทนาจากโรคจะแรงกล้านัก  ถ้าจิตไม่ได้ฝึกไว้อย่างดี จะเกิดภาวะที่เรียกว่าจิตตก ทำให้การบังเกิดในภพภูมิหลังการจากไปอาจไม่ดีงามตามหวังน่ะจ้ะ

และที่พี่เคยใช้ในเวลาที่ต้องเผชิญกับความทุกข์ยากจากการทำงานที่ผู้ป่วยทุรนทุรายจากทุกข์ของโรค   คือการสวดมนต์และแผ่เมตตาในใจ สวดในขณะที่ต้องให้การดูแลจากความหวังว่าภาวะที่จิตนิ่งจนสามารถสวดนำทางได้นั้นจะมีส่วนช่วยให้เค้าบรรเทาทุกข์ได้ไม่มากก็น้อย  แต่จะได้ผลจริงหรือไม่พี่ไม่เห็นใครกลับมาบอกซักที อิ อิ อิ

ขอบคุณสำหรับบันทึกที่แสดงให้เห็นว่าความเื้อื้ออาทร การดูแลอย่างจริงใจนั้นก่อให้เกิดความสงบเย็นได้แม้ในช่วงที่ดูจะลำบากต่อการตัดสินใจก็ตาม..ขอบคุณมากๆค่ะ