ผู้คนมักมองต้นไม้ใหญ่ที่เปลือกหนาแข็งกระด้าง ว่าหยาบกร้านเยี่ยงเพศชาย

 

แต่ใช่เป็นเพราะสังคมหล่อหลอมความเชื่อว่าเพศชายต้องหยาบกระด้างเสมอไปหรือไม่?

 

 

สิ่งที่น่าพิศวงก็คือ เมื่อยามแมกไม้ผลัดใบแล้วแตกช่อดอกสะพรั่ง ดอกไม้เหล่านั้นช่างบอบบางนัก งดงามนัก อ่อนหวานนัก

 อรุณรุ่งใกล้ทุ่งสง

ประดู่

 ประดู่

 

ดอกไม้

ศรีตรัง

ดอกไม้

 

ศรีตรัง

 

 

ในลิลิตพระลอ กล่าวถึง เมฆขาว เขาคราม ป่าสูง ไม้งาม ได้งดงามหมดจดถึงกระไรปานนั้น

"ทั้งสามไประร่าย
บ่ายหน้าสู่เขาเขียว
เหลียวแลทิวเทินป่า
ฝ่าแฝกแขมแกมเลา
ดงประเดาประดู่ 
หมู่ไม้ยางไม้ยูง
ตะเคียนสูงสุดหมอก
พะยอมดอกมุ่งเมฆ..."

 

ป่าสูง ไม้งาม

 

แต่ยามเมื่อดอกร่วงโรยรา

ต้นไม้ใหญ่เหล่านี้กลับสู่สภาพกร้าวแกร่งอย่างเงียบงัน  แฝงความหยาบกร้าน คล้ายไร้น้ำใจ

ป่าสูง ไม้งาม


แต่นี่หรือมิใช่ คือ ชีวิต ?