เรื่องเล่าค่ำนี้

วันเวลาผ่านไป  รวดเร็วอย่างน่าใจหาย  มีของเก็บไว้ในใจเยอะ  จนมันทับถมจะงัดเอามาเล่าไหวใหมหนอ

ช่วงผมห่างหายไปได้เจอมิตรสหายหลายท่าน  ผมมีอันต้องไปใต้ถึงสามครั้งในเดือนนี้  ครั้งแรกไปร่วมประชุมสถาบัน M-Tech ของ มอ. ไม่รู้เรื่องกับเขาหลอกแต่เขาให้ช่วยเป็นกรรมการสถาบัน  ร่วมประชุมกับคณะบดีคณะวิศวกรรมศาสตร์ของ มอ.เมื่อประชุมแล้วจึงรู้ว่าเราช่วยงานด้านสังคมเขาได้  เพราะพวกวิศวะมักจะขาดเรื่องมนุษย์จะทำกับเครื่องจักรเสียส่วนใหญ่  เครื่องจักรน่ะมันสั่งได้  มนุษย์น่ะสั่งแล้วมันไม่ทำซะยังงั้นแหละ  ต้องใช้จิตวิทยาแบบหมอเบิร์ดมาช่วย

เมื่อไปแล้วก็ไม่เสียเที่ยวสร้างความสัมพันธ์กับ ดร.ธวัชชัย  และ ดร.จันทวรรณ  สองท่านนี้มีอุดมการณ์สูงมากๆ  เห็นแล้วออกจะเห็นอกเห็นใจอย่างมาก  แถมมีลูก(น้อง)แต่ที่จริงเป็นเพื่อนกันมากกว่าอีกสองคน  คือมะปรางและต้นกล้า  ลุงเอกขนของไปฝากซะหนำใจเลย

ได้คุยเรื่องงาน g2k กับทั้งสองท่านคงต้องช่วยแล้วหละ  เพราะมีความฝันอยู่ในหัวสมองของท่านทั้งสองอีกเยอะ  พอไปเหยียบเยี่ยมบ้าน  ล้อเล่นกับหลานต้นไม้อาจารย์เลยอยากให้อุ้มก็เลยอุ้มซะหนำใจแถมไม่ฉี่ใส่อีก

เว้นมาอีกสองวันต้องลงยะลากับคณะ อาจารย์โคทม  เปิดเวทีประชาคมกับทหารในพื้นที่  สนุกสนานดี  ต่อว่าต่อขานกันนิดหน่อยแต่ก็ถ้อยทีถ้อยอาศัยดี  หลานฟูอ๊าดรู้ว่าลุงเอกลงไปรีบบึ่งรถมาจากปัตตานีมาหา  ลุงเอกเลยกอดซะหนำใจสไตล์พ่อครู  ฟูอ๊าดกำลังมีโครงการเอาเด็กในสามจังหวัดสามร้อยกว่าคนมาจัดค่ายอบรมความรู้ภาษาไทยเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย  เห็นแล้วสงสารหลานไหนจะเหนื่อยไหนจะต้องหาเงินมาช่วยเด็กๆ 

รอบแรกก็ได้ไปทานข้าวที่บ้านอาจารย์คุณแป๊ด  และ โอ๋ หน่วยทะลวงฟันของ อ.จันทวรรณมาร่วมด้วย  มารอบนี้นัดไปทานข้างนอกพร้อมต้นกล้า  ได้รับทราบความฝันของอาจารย์มีมากมายเอาไว้เล่าตอนต่อไปดีใหม