จะใส่ผ้าของพี่ตามที่พี่ปรารถนาเป็นประจำ จะนุ่งไทย ห่มไทยตลอดระยะเวลาที่อยู่อินเดีย จะรักษากิริยามารยาท แบบไทย ให้เรียบร้อย

   เมื่อวานตั้งใจจะเล่าเรื่องไปบ้านพี่นุช (คุณนายด็อกเตอร์) ให้จบ แต่เน็ตหรือระบบก็ไม่ทราบ ทำให้โพสขึ้นไม่ได้ แต่วันนี้ ขอให้โชคดี เหมือนผู้เขียนโชคดีพี่ได้รู้จักพี่นุช ก็แล้วกันนะคะ

   เรื่องราวที่ผ่านมา หลังได้กลับมาถึงบ้านแล้ว  ทำให้ผู้เขียนนึกย้อนทบทวน เริ่มต้นทั้งหมด น่าจะเกิดจาก การที่ตัวเองมีความมุ่งมั่น ที่จะไปสร้างกุศล ในดินแดนต่างบ้านต่างเมือง คืออินเดีย และทำให้สังคมใน gotoknow มีความเคลื่อนไหว ช่วยเหลือ เพื่อส่งเสริมสมาชิกคนหนึ่ง ที่น้อยคนนัก ที่จะได้เห็นหน้ากันจริงๆ ให้ได้ทำตามฝันได้สำเร็จ หลายคนช่วยซื้อหนังสือ ที่หาทุนค่าเครื่องบิน บางคนช่วยขายหนังสืออีก และพี่นุช ก็ได้กรุณาส่งเสริมอีกรูปแบบหนึ่ง ดังจะได้กล่าวต่อไปนี้

  ความคิดส่วนตัว การไปครั้งนี้ ตั้งใจ จะทำทุกอย่าง เพื่อประสานสัมพันธไมตรี ช่วยเหลือผู้คน และที่สำคัญ คงต้องทำตัวให้สมกับเป็นอาสาสมัคร จากประเทศไทย ผู้เขียนเคยโพสลอยๆ ว่า อยากปรึกษาหารือ การแต่งกายแบบไทยๆ ที่คล่องตัว เพราะต้องทำงานด้วย จากนั้นพี่เขาก็เดินทางไปธุระเสียหลายวัน ก็ไม่ได้ติดต่อกันอีก จนคิดว่าลืมกันไปแล้ว แต่แล้วพี่นุชก็ติดต่อมาหลายครั้ง ตามที่เล่าไว้ จนกระทั่งถึงวันพบกัน

  อย่างที่บอก พี่นุชเป็นคนปราณีต ในการแต่งตัว ผ้าแต่ละผืนของพี่จะมีประวัติ การทอ การย้อม จากแหล่งต่างๆมากมาย วันนี้ พี่นุชได้เตรียมเสื้อผ้า ไว้ให้ผู้เขียน สำหรับใส่ที่อินเดีย มีผ้าย้อมคราม ที่สารภาพตามตรงว่าไม่เคยเห็น ย้อมด้วยตันครามจนออกสีเข้ม เหตุผลของพี่นุช อยากให้โยคีน้อย นุ่งไทย ห่มไทย และอยากมีส่วนร่วม กับการไปสร้างบารมีในครั้งนี้ ผ้าแต่ละผืน สวยงาม เนื้อฝ้ายหนา ลวดลายทอเป็นแบบไทยๆ พี่จุ๋มผู้ชำนาญ หยิบผ้าขึ้นพิจารณาแล้วว่า ผ้าเหล่านี้ มีราคาแพงผืนละเป็นพัน รวมถึงกรรมวิธี ที่ย้อม ครามก็พิเศษ

  ผู้เขียนก็รู้สึกยินดี ที่จะได้ใส่เสื้อผ้าราคาแพง  แต่เหนืออื่นใด ผู้เขียนซาบซึ้งน้ำใจเจ้าของผ้ามากกว่า "ผ้าเหล่านี้ พี่ใส่ทุกผืน ไม่ใช่ของเก่าเก็บ" ยิ่งทำให้รู้ว่าเหล่านี้ เป็นของรักของพี่เขาทั้งสิ้น การให้สิ่งของแก่กัน แต่ละคน จึงสร้างความพิเศษให้เกิดขึ้นได้เสมอ ผู้เขียนไหว้ขอบคุณ และบังเกิดความคิดขึ้นมาในใจ บัดนั้นว่า เอาเถอะโยคีน้อย จะใส่ผ้าของพี่ตามที่พี่ปรารถนาเป็นประจำ จะนุ่งไทย ห่มไทยตลอดระยะเวลาที่อยู่อินเดีย จะรักษากิริยามารยาท แบบไทย ให้เรียบร้อย ขอให้พี่นุชวางใจ 

  ก่อนจากกันวันนั้น เสียงพี่น้องที่ไปด้วยกัน ต่างสัญญิงสัญญา จะกลับมาหาพี่นุชอีก พี่นุชก็แสดงความยินดี ที่จะได้พบกันในโอกาสต่อไป และบางครั้ง ยังมุ่งหวังกันว่า อาจจะมาก่อนที่ โยคีน้อยจะเดินทางไปอินเดียด้วยซ้ำ

  แต่ผู้เขียนรู้ตัว โอกาสเช่นนี้ มีหรือจะเกิดขึ้นได้ง่ายๆ แบบพร้อมหน้า พร้อมตากันอีก หลังจากวันนี้ ทุกคนก็คงจะ มีภารกิจมากมาย ยุ่งยากจนลืมเลือนไป ครั้งนี้ก็อาจเป็นครั้งแรก และครั้งสุดท้ายของผู้เขียนก็ได้ ที่จะได้มาบ้านพี่นุชอีก ดังนั้นการเดินจากมา จึงขอเก็บภาพลา เอาไว้ในหัวใจ ขอให้พี่นุชโชคดี มีความสุข ทุกย่างก้าว ที่พี่นุชเหยีบย่างไป

ทุกเส้นทาง ย่อมมีความหมาย แห่งการกลับมาพบ และการจาก นะคะพี่นุช

 

หน้าบ้านพี่นุช เป็นแม่น้ำป่าสัก ที่ไหลลงใต้.....

แต่ที่สุด แม่น้ำทุกสายก็บรรจบที่ทะเล

จำได้ พี่นุชชอบดูตะวันตกดิน  งั้นวันใดเห็นตะวันตกดิน จะคิดถึงพี่นุชเสมอไปค่ะ...........

            ดีใจที่ได้รู้จักพียุวนุช คุณนายด็อกเตอร์ แห่งGotoknow

             โยคีน้อย