สอนลูกดูดาว <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">            เมื่อครั้งที่เจ้าแป้งยังเล็กๆ อายุอานามราวๆ 3 ขวบกว่าๆ ตอนนั้นเธอเริ่มเรียนรู้เรื่องราวของสิ่งแวดล้อมผ่านพ่อ เรื่องหนึ่งที่พ่อมักจะสอนลูกเสมอๆก็คือให้เขาได้เห็นและเข้าใจกลุ่มคนหรือคนไข้ที่มีลักษณะพิเศษบางอย่างบ้าง เช่น กลุ่มคนที่เป็นดาวน์ซินโดรม ซึ่งแน่นอนว่า พ่อที่เป็นหมอสูติก็จะเห็นเด็กเหล่านี้อยู่เรื่อยๆ และก็มีโอกาสชี้แนะให้ลูกดูตามสภาพที่เด็กอายุ 3 ขวบจะรับรู้ได้บ้าง ตอนอายุเธอเข้า 4 ขวบก็มีหนังเรื่องหนึ่งเรื่อง “เอ๋อเหรอ” ที่เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับเด็กดาวน์ ผมก็พาแป้งไปดูในโรงเลย แต่ก็มาเสียใจลึกๆที่หนังมันโหดเกินไป ก็ตอนที่พ่อถูกรุมกระทืบนั่นน่ะ เจ้าแป้งร้องไห้ในโรงหนังเลย ผมเองยังเจ็บใจที่เสียตังค์พาลูกมาดูหนังเรื่องนี้ แต่เจ้าแป้งรู้จักดาวน์ดีขึ้นหลังจากได้ดูหนังเรื่องนี้เองเช่นเดียวกัน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">            อีกสิ่งหนึ่งที่เธอได้เรียนรู้จากผมก็คือการดูดาวเบื้องต้น ผมดูดาวเป็นนะครับ แต่ว่าระดับแค่ง่ายๆเบื้องต้นเท่านั้น มีกลุ่มดาวไม่กี่กลุ่มหรอกที่ผมสามารถดูและเรียกชื่อมันถูก นั่นคือ กลุ่มดาวไถและดาวนายพราน ซึ่งดาวไถนั้นเป็นเข็มขัดนายพราน กลุ่มดาวลูกไก่และดาววัว ซึ่งดาวทั้ง 3 กลุ่มนี้อยู่เรียงแถวกัน ดูง่ายจริงๆ นอกนั้นก็เป็นกลุ่มดาวจระเข้ ดาวแมงป่อง แค่นี้ละกระมัง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">            วันหนึ่ง ลูกสาวคนโตของหมอธนพันธ์ก็แผลงฤทธิ์ ขณะที่เราสองพ่อลูกกำลังดูดาวอยู่นั้น เธอก็ถามพ่อว่า “พ่อจ๋า แล้วดาวน์ซินโดรมอยู่ตรงไหนล่ะพ่อ” ตอนนั้นพ่อมันล้มตึงไปเลย</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">            มาถึงลูกคนที่สอง น้องจ้า ตอนนี้เธออายุปาเข้า 2 ขวบแล้ว พูดเก่งเหมือนพี่แป้งเชียว จำไม จำไม เหมือนกันไม่มีผิด แถมมีท่าทีว่าเธอจะถามได้เก่งกว่าพี่สาวเธอซะอีก ผมนี่จนมุมไปหลายรอบแล้ว ครั้งหนึ่งเธอก็ถามว่าทำไมๆๆจนผมไม่มีคำตอบ ก็เลยบอกลูกไปว่า “ไม่ทำไมหรอกค่ะลูก..เพราะว่ามันเป็นอย่างนั้นนั่นแหละ” เธอก็สวนทันทีว่า “ทำไมไม่ทำไมล่ะพ่อ” โอ...แม่เจ้า</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">            น้องจ้าชอบอ่านหนังสือเรื่องโธมัส รถไฟสุดเลิฟของเธอ เล่มที่เป็นเล่มเก่งก็คือเรื่องที่โธมัสต้องพาบูบูไปบ้านของผู้ควบคุมอ้วน ซึ่งผมจะบอกเธอว่า “ไปดาวทาวน์” (แบบว่าเป็นหนังสือภาษาอังกฤษน่ะครับ) เราต้องดูรูปในเล่มนี้ทุกวัน ร้องเพลง row row row your boat…..ทุกคืน ไอ้เรานี่สุดจะเบื่ออยากเปลี่ยนเล่ม แต่เธอก็ไม่ยอม สรุปว่าทุกวันนี้ก็ยังคงต้องอ่านคุณโธมัส</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>            แล้วคืนหนึ่งก็มาถึง คืนที่เธอไม่ยอมหลับยอมนอน อุตส่าห์ปิดไฟมืดสนิทแล้ว แม่นกฮูกเธอก็ยังเดินเล่นอยู่บนที่นอนพ่อมัน แล้วก็เปิดม่านหน้าต่างมองออกไปบนท้องฟ้าที่มืดมิด แล้วถามออกมาว่า “พ่อจ๋า ดาวทาวน์อยู่ตรงไหนล่ะพ่อ” ฮ่า ฮ่า ฮ่า รักจริงจี๊งงงงง ทำไมมันจึงได้เหมือนกันอย่างนี้.........