วันนี้ผมมีโอกาสได้ใช้ชีวิตอยู่กับตัวเอง
ซึ่งไม่บ่อยนักที่จะมีโอกาสแบบนี้ โอกาสที่จะได้นั่งพูดคุยกับตัวผมอีกคนหนึ่ง
ด้วยความเข้าใจในตัวตนของกันและกัน หัวข้อในการสนทนาก็ดูช่างเรียบง่ายยิ่งนัก

บางทีกว่าที่เราจะเข้าใจอะไรบางอย่างก็ต่อเมื่อเราได้มานั่งอยู่กับสิ่งนั้นแล้ว
ใช่ครับ...ถ้าวันนี้ผมไม่ป่วย วันนี้ผมก็คงไม่ออกมายอมรับว่าตัวผมเองใช้งานร่างกายหนักจนเกินไป  โดยที่ไม่ค่อยจะดูแลรักษาเท่าที่ควร

ผมนั่งพูดคุยกับตัวผมเอง  พูดถึงเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ผ่านเข้ามา  ความหลากหลายของผู้คนและหลายร้อยพันอารมณ์และความรู้สึก  ในวันนี้ล้วนช่างมีค่าสำหรับตัวผมมากมายนัก

มีอยูประโยคนึงที่ตัวผมอีกคนได้เอ่ยถามขึ้นมาลอย ๆ ว่า  " วันนี้เราใช้ชีวิตของเราคุ้มค่ารึยัง "   ...........

 

ผมยังหาคำตอบไม่ได้ใช่ว่าตัวผมตอบไม่ได้  ถ้าถามว่าใช้ชีวิตคุ้มค่ารึยัง   แต่ผมจะขอตอบว่า " ผมพอใจกับการใช้ชีวิตที่ผ่านมา "  เพียงเท่านั้นเองครับ  เพราะที่ผ่านมา ตัวผมได้คิด คาดหวัง วางแผนและตั้งเป้าหมายของตัวเองไว้ตลอด มีผิดหวัง มีดีใจเสียใจ  มีบ้างที่ประสบผลสำเร็จตามที่ใจต้องการ  มีบ้างที่ล้มเหลวคลุกฝุ่นแบบไม่เป็นท่า  และมีหลายครั้งที่ไม่เกิดผลใดใดขึ้นมาเลย

 

" ผมพอใจกับการใช้ชีวิตที่ผ่านมา "  เพราะว่าผมได้ทำตามที่หัวใจของผมต้องการ  แต่ถึงยังไง " ชีวิตคือการก้าวเดิน "  มีบ้างที่เราต้องเดินให้ช้าบ้างเพื่อเป็นการเตรียมตัววอร์มอัพร่างกาย   มีบางครั้งที่เราต้องวิ่งเพื่อที่จะไปให้ถึงที่หมายให้เร็วที่สุดและมีบ้างที่เราจำเป็นต้องหยุดนิ่งอยู่กับที่เพื่อดูความเปลี่ยนแปลงและเป็นไปของสิ่งรอบข้าง

 

วันนี้ผมหยุดนิ่งอยู่กับที่เพื่อดูความเปลี่ยนแปลง  พิจารณาถึงความเป็นไปของตัวผมเองและสิ่งต่าง ๆ รอบตัว   นับจากนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นและเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร ผมก็จะบอกกับตัวเองว่า  " ผมจะก้าวต่อไป "  และขอย้ำกับตัวเองว่า  " ผมพอใจกับการใช้ชีวิตที่ผ่านมา เพราะชีวิตคือการเรียนรู้ "