เป็นสมาชิกตั้งแต่: ศ. 26 ม.ค. 2550 @ 20:48

   บอกแล้วเป็นคนชอบจดจำ เรื่องหนึ่งที่จำได้ดีคือ วันที่สมัครเข้ามาเป็นสมาชิกวันแรกใน gotoknow.org นั่นคือวันศุกร์ที่ ๒๖ มกราคม ๒๕๕๐ เวลา ๒๐.๔๘ น. ที่จริงได้เข้ามาท่องเที่ยวในเว็บนี้ บ้างแล้ว แต่ก็ไม่ได้คิดจะสมัครเป็นสมาชิก เพราะไม่ทราบกลุ่มคนส่วนใหญ่ที่นี่ว่าเป็นใคร ก็คาดเดา เอาตามประสาว่า น่าจะเป็นกลุ่มอาชีพครู อาจารย์ เพราะเปิดประวัติแต่ละท่าน จะระบุอาชีพด้านนี้ แต่มาคิดว่า เพื่อนที่เราตามหาใน google แล้วระบุว่าเป็นสมาชิก G2K ก็เป็นแพทย์นี่นา แล้วเราน่าจะสมัครได้นะ ว่าแล้วก็กรอกข้อมูลไปเรื่อยๆ อย่าถามเลยว่า ทำอย่างไรบ้าง เพราะมันรู้สึกบางอย่างก็มั่วๆไป ถ้าจะแก้ไขหรือเปลี่ยนแปลง ไม่กล้าเลย จากนั้น ผู้เขียนก็ปล่อยบล็อกให้ล่องลอย ไปตามคลื่นของ gotoknow เรื่อยๆไป.....

 จนกระทั่งวันหนึ่ง มีเรื่องประทับใจตัวเอง ที่สนใจแต่งาน ๆๆๆจนลืมสนใจความห่วงใจของเพื่อน เมื่อผู้เขียนเสร็จงาน และเพื่อนก็กลับไปหมดแล้ว จึงได้พบร่องรอย ความห่วงใย ที่เพื่อนฝากพยานทิ้งไว้ ซึ่งในวันต่อมา ทำให้เกิดแรงบันดาลใจ เข้าไปค้นบล็อก G2K ที่สมัครไว้ แล้วเริ่มเขียนบันทึกแรก ที่ขอนำมาทบทวนดังนี้

เล่าสู่กันฟัง

ทุกเหตุการณ์(ไม่ว่าจะดีหรือเลว)สร้างสิ่งประทับใจเสมอ

เมื่อสัปดาห์ก่อน ที่จ.ชลบุรี ทางจังหวัดมีการลงมาตรวจคุณภาพงานทางสถานีอนามัย รู้สึกเหนื่อยมากกับการเตรียมงาน ทำไมงานมันถึงมากมายขนาดนี้ แต่ก็ต้องทำไป รู้สึกเหมือนกันว่ามีแต่เรื่องในเศษกระดาษ หลายคนถึงกับล้มป่วยเพราะอดหลับ อดนอนเป็นสัปดาห์ ใครตรวจก่อนก็ไปช่วยเหลือคนอื่นต่อไป ในที่สุด เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2550 ทุกสิ่งก็จบลง ด้วย ( น่าจะ )ดี สิ่งที่ได้ ไม่ใช่ผลงาน ผลคะแนน หรือความภาคภูมิใจต่องานเลย แต่เป็นความรู้สึกที่ดี กับเพื่อนๆ ที่มีการช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ห่วงใย อันเป็นสายสัมพันธ์ที่ยังยึดเหนี่ยวให้เราต่อสู้กับสภาวะกดดันได้ต่อไป โดยเฉพาะ ตัวเราเอง ที่กลับมาถึงที่ทำงานหลังการตรวจคุณภาพงานสิ้นสุด ก็พบ แก้วชานมไข่มุก รสบ๊วยแดงนม ที่เราชื่นชอบนักหนาวางน้ำแข็งละลายไม่ได้พร่องเลย แหละนี่คือ หลักฐานแทนความห่วงใยของเพื่อนที่มีต่อเรา ในขณะนั้นเรายุ่งจนไม่ได้กินอะไรเลย และไม่ได้รับรู้ด้วยว่าเพื่อนเขาเอาของมาให้เรากินด้วยความห่วงใย

หมวดหมู่: เรื่องทั่วไป
คำสำคัญ: อย่าลืมหันกลับมาดูสิ่งรอบข้างก่อนสถานะการณ์จะทำให้เรามองข้ามสิ่งดีๆ
สร้าง: ส. 03 ก.พ. 2550 @ 11:50   แก้ไข: พฤ. 18 ต.ค. 2550 @ 22:32   ขนาด: 2456 ไบต์
ความคิดเห็น
ไม่มีรูป
1. นาย บอยไทย รักชาติ
เมื่อ ส. 03 ก.พ. 2550 @ 15:05
152964 [ลบ]

สู้ๆ ขอเป็นกำลังใจ
P
2. nudor
เมื่อ อา. 04 ก.พ. 2550 @ 09:22
153416 [ลบ]

ส่วนมากการทำงานที่สอ.จะไม่ค่อยคำนึงถึงประสิทธิภาพในการทำงานมากนัก แต่มักจะดูที่เอกสารเป็นสำคัญทำให้ไฟในการทำงานเริ่มจะเหือดแห้ง เห็นใจเหมือนกันค่ะ

P
3. รากหญ้า
เมื่อ อา. 04 ก.พ. 2550 @ 11:36
153521 [ลบ]

อ่านแล้วรู้สึกดีว่าเหนื่อยไปด้วย  แต่เมื่ออ่านจบ  รู้สึกว่าจบลงด้วยความอบอุ่น 

เหนือยกายแต่ไม่เหนือยใจ...สู้ต่อไปนะคะ

 *****************************************************************************************

  มาถึงวันนี้ ครบ หนึ่งปีพอดี ถ้าผู้เขียน ไม่มีแรงบันดาลใจ จนต้องบันทึก ในคราวนั้น ชื่อ"ตันติราพันธ์" ก็คงปรากฎแค่เจ้าของบล็อกที่ไม่มีบันทึก ไม่มีใครรู้จักบทความในบันทึกทั้ง ๑๔๔ บันทึก ไม่ได้สร้างบุญใหญ่กับกฐินออนไลน์  ไม่ได้แจ้งให้ใครทราบว่าตั้งธนาคารเลือดในชุมชน เพื่อทำความดีถวายพ่อหลวง และที่สุด ก็คงไม่ได้เป็นอาสาสมัครคนแรก ที่จะไปช่วยงานที่วัดไทยกุสินารา คลินิก

   โชคดีที่เป็นสมาชิกของgotoknow.org ทำให้ชีวิต ได้รับการบันทึก การเปลี่ยนแปลง ทุกช่วงเวลาที่ผ่านมา และที่สำคัญ ได้มารู้จักคนในสังคมหนึ่ง ที่คบหากันอย่างบริสุทธิ์ใจ เปิดเผย ช่วยเหลือกันมาหลายโอกาส เสมือนญาติ ถ้าปีใหม่จะเป็นการสรุปชีวิตที่ผ่านมา ผู้เขียนถือว่า เดินอยู่ในแดนบวกตลอดมา แต่ถ้าปีใหม่คือนิมิตหมายในการที่จะเริ่มต้นสิ่งที่ดีๆ ผู้เขียน ก็จะถือเอาปี พุทธศักราช ๒๕๕๑ นี้ จะเป็นปีมงคลแห่งชีวิต เพราะนับจากนี้ไป ผู้เขียนกำลังจะได้ไปทำความดีข้ามประเทศ ที่ไม่เคยคาดหมายมาก่อน นั่นคือประเทศอินเดีย

 ผู้เขียนรำลึกถึงวันที่ ๒๖ มกราคม ว่าเป็นวันดีของตนเองในการเป็นสมาชิก gotoknow ที่ประเทศไทย ขณะเดียวกัน ก็ช่างบังเอิญ ตรงกับวันชาติของประเทศอินเดีย

 หรือเหตุการณ์ทั้งหมดในรอบปีที่ผ่านมา เป็นเครื่องถักร้อยเรื่องราว ให้ผู้เขียน ได้มีโอกาส จะได้เชื่อมใจ ด้วยสายใยบุญ เพื่อตอบแทนคุณ สองแผ่นดิน นั่นเอง "ไทย - อินเดีย"