วันนี้ได้มีโอกาสเข้าไปปรึกษากับผู้ใหญ่ท่านนึง  ถึงเรื่องงาน  ที่หนิงได้รับการติดต่อทางโทรศัพท์จากสถาบันอุดมศึกษาในระดับภาคแห่งหนึ่งว่า  จะขอมาศึกษาดูงานบริการสนับสนุนนิสิตพิการของเรา  เราควรตอบรับหรือไม่อย่างไร  เพื่อทางนั้นจะได้ทำหนังสือราชการมา   ได้รับคำแนะนำว่า  ให้ตอบรับเพราะเป็นเรื่องดี   หนิงรู้สึกเป็นเกียรตินะคะ  ดีใจว่า  ที่เราทำๆมาตั้งแต่ริเริ่ม-บุกเบิกเลยนั้นพอจะเป็นประโยชน์กับสถาบันอื่นบ้าง

และได้พูดคุยกันในเรื่องงานอื่นๆทั่วไปของหน่วยงาน

จังหวะหนึ่ง ก่อนจะลามา ผู้ใหญ่ท่านเลยบอกว่า

ผู้ใหญ่ “เออ...หนิงเห็นคำสั่งหรือยัง  มาแล้วนะเรื่องปรับเปลี่ยนตำแหน่งของเราหนะ”

หนิง“ขอบพระคุณค่ะ  ยังไม่ทราบค่ะ”

ผู้ใหญ่“เดี๋ยวน้องบุคคล  กลับมาจากราชการเขาคงจะดำเนินการต่อมั้ง  รอก่อน”

หนิง“ขอบพระคุณค่ะ  ดีใจมากเลยค่ะ”

ผู้ใหญ่ “ทำดีแล้ว  ตั้งใจต่อไปนะ”

                หนิงดีใจมากนะคะ  รู้สึกใจร้อนไม่อยากจะรอฝ่ายบุคคลแล้ว  ตุ่มๆต่อมๆ   จึงเดินมาขอน้องฝ่ายบริหารดูว่ามีเรื่องเข้าอะไรบ้างหนอ  อันไหนเกี่ยวกับเราบ้างหนอ

                และก็ได้เห็นคำสั่งที่รอมาทั้งชีวิต 

ใช่ค่ะ  อ่านไม่ผิดหรอกค่ะ  หนิงรอมาทั้งชีวิตจริงๆ  เกือบ 20 ปีของการเป็นพยาบาลวิชาชีพ   3 ปีกับการทำงานในโรงพยาบาลเกือบทุกฝ่าย และ 16 ปีที่อยู่นอกโรงพยาบาล ( รับราชการครั้งแรก 3 เมษายน 2532 )

กับชีวิต และตำแหน่งงาน  คำว่า พยาบาล  แม้ว่าจะเปลี่ยนงาน  หรือ ย้ายไปไหน  ทำงานอะไรก็ยังได้ครองตำแหน่ง  พยาบาล   ซึ่งถ้าท่านใดอ่านเจ้าเป็นไผ  คงจะพอทราบว่า  หนิงไม่อยากเรียนพยาบาล  ไม่อยากเป็นพยาบาลเลย  แต่ชีวิตก็ต้องมาเป็นพยาบาล

                วันนี้หนิงเห็นคำสั่งแล้ว  การปรับเปลี่ยนตำแหน่งของหนิง  จาก พยาบาล ไปเป็น นักแนะแนวการศึกษาและอาชีพ  ( นับตั้งแต่ 14 ธันวาคม 2550 )ไม่ใช่ไม่รักไม่ศรัทธาในอาชีพพยาบาล ตรงกันข้าม  หนิงรักพยาบาลนะคะ แต่หนิงรู้ตัวดีว่า หนิงไม่ใช่ ฟลอเรนซ์ ไนติงเกล  ไม่อยากทำตัวเป็นแกะดำในวงการสีขาวค่ะ จึงผันตัวเองออกมาจากการพยาบาล <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal">และการที่ครองตำแหน่งพยาบาลอยู่นอกสถานพยาบาลอย่างนี้  ความก้าวหน้าทางราชการก็ติดขัดค่ะ รับราชการที่นี่มา 16 ปี  ก็ยังพยาบาล 6  ในขณะที่เพื่อนร่วมรุ่น เขาไปถึงระดับ 8 แล้ว   หนิงไม่สามารถ  ขอชำนาญการได้  เพราะตำแหน่ง  พยาบาลชำนาญการ  ก็ต้องเรื่องทางการพยาบาล   แต่งานที่หนิงทำในปัจจุบันมีแต่เรื่องการจัดการศึกษาผู้พิการ  </p>                เป็น 16 ปีแห่งความหลัง   ...  ... <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal">จริงๆค่ะ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal">ขอบพระคุณผู้ใหญ่ทุกๆท่าน  ที่ให้โอกาสได้ทำในสิ่งที่ตั้งใจ  จนถึงวันที่หนิงได้ถอดหมวกแล้วจริงๆ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal">ขอบพระคุณค่ะ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal">เอาหละ  ตอนนี้ก็….ตั้งสติก่อนสตาร์ท   อิอิ   พรุ่งนี้ หนิงจะไปทำบุญค่ะ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal">ก้าวสู่  ความเป็น นักแนะแนวการศึกษาและอาชีพ  มืออาชีพมุ่งสู่ชำนาญการให้ได้  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal">สู้ๆ  ทาเคชิ  !!</p>