เรื่องเล่าจากสวนป่า มหาชีวาลัยอีสาน
วันนี้ลงพื้นที่แถบสวนป่ามหาชีวาลัยอีสาน เพราะมีเหตุบังเอิญและมีบุญจึงได้เจอความเหมือนที่แตกต่างของงานทอผ้าที่อีสานใต้กับงานทอผ้าของญี่ปุ่น
ความจริงไม่เคยไปญี่ปุ่นหรอกนะครับ แต่เพื่อนๆญี่ปุ่นชวนไปดูกี่ทอผ้าของเขาที่เอาแบบมาจากญี่ปุ่น ดูไปกี่แบบญี่ปุ่นที่เห็นไม่ใหญ่มาก ไม่ใหญ่เท่ากี่อีสานเลย ความจริงอยากไปเรียนทอผ้าแบบญี่ปุ่นสักคราว เพราะจะได้นำมาปรับใช้กับผ้าทออีสาน
แต่วันนี้ผมกลับเห็นกี่แบบญี่ปุ่นที่อำเภอสตึก เมืองบุรีรัมย์ ความจริงเป็นกี่แบบเขมรครับแต่ช่างคล้ายกี่ญี่ปุ่นเอามากที่เดียวเพียงแต่กี่ของพี่น้องเขมรที่เห็นยาวและใหญ่กว่ากี่ญี่ปุ่นที่ผมเคยเห็น(ที่ไม่เคยเห็นไม่เอามากล่าว อิอิ)
แปลกดีจริงช่างเหมือนกัน แม้จะอยู่ต่างที่ต่างภูมิกัน

รูปแบบกี่แบบเขมร

การเหยียบเขาที่พิเศษกว่าคนลาว งานนี้ผมลองเหยียบและลองทอแต่ไม่ได้เรื่องเลยครับ ไม่ชินเอามาก ๆ หากต้องทอคงต้องเรียนรู้อีกมาก แต่ท่าจะสนุกครับ
ภาพอาร์ตมากสวยถูกใจ ครับ
อีกไม่ถึงเดือนผมจะมีโอกาสได้เป็น Guide Leader ของ Cambodia study tour ที่เชียงใหม่ งานนี้เจอ "คนกัมพูชา" จริงๆเลยครับ
สวัสดีครับ
เท่าที่เคยเห็น กี่มีปัญหาเรื่องของความยาว ก็เลยเกิดแนวคิดหลักๆ สองอย่าง คือ ยาวทางราบ หรือยาวทางตั้ง โดยมากจะยาวทางราบ มันง่ายดี แต่กี่จีนโบราณ กี่ม้งเห็นยาวทางตั้ง ของอินโด บาหลี ก็ตั้งเหมือนกัน พวก tapestry ของฝรั่งก็เห็นตั้ง
ที่เหยียบยกตะกอก็เหมือนกันครับ ปรับทางขวางและทางยาว โดยมากจะเป็นทางยาว จากหน้ามาหลัง แต่แถบอีสาน มีขวางในแนวเดียวกับฟืม เคยเห็นที่ขอนแก่น ป้าๆ ทำเป็นห่วง แล้วใช้เท้าคล้องเข้าไป เหยียบ บอกว่าถนัดกว่าเหยียบลำไม้ไผ่ ;)
อ้ายเอก
อาจารย์ธวัชชัย