ส่วนในชีวิตจริง ยังยืนยันว่า ไม่เห็นมีอะไรน่าหัวเราะ !!!

ใกล้ปีใหม่   สมาชิก G2K ใน planet ของเราเงียบหายกันไปหมด  เราไม่ได้ไปไหน  อยู่โยงให้บริการคนในครอบครัว ตามแต่ท่านๆจะสั่งการ  ที่จริงมีข้อสอบกองโตต้องอ่าน  แต่ก็ไม่มีกะจิตกะใจ

คุยกับลูกชายเรื่อง "ความน่าเบื่อของแม่"  กับ "ความน่าเบื่อของลูก"   ...สนุกดีเหมือนกัน

เมื่อปีที่แล้ว  ลูกชายเคยตั้งประเด็นว่า "ไม่เคยเห็นแม่หัวเราะ"   ... นั่นสินะ   แล้วมันมีอะไรในโลกนี้ที่น่าหัวเราะบ้าง....  ก็รู้ตัวเหมือนกันว่าเป็นคนใจดีที่ไร้อารมณ์ขัน...  ก็จะพยายามหาหนังสือตลกอ่านอยู่เหมือนกัน     จำได้ว่าตอนเด็กๆ อ่าน "พลนิกรกิมหงวน" หัวเราะเสียงดังแล้วโดนแม่ดุ   หลังจากนั้นก็จำเสียงหัวเราะของตัวเองไม่ได้อีกเลย  !!!

โดยบังเอิญ   ปลายปีนี้ เจอเรื่องที่ทำให้หัวเราะอยู่สองเรื่อง 

เรื่องแรก  มาจากหนังสือ

ครูสองคนคุยกัน 

ครูคนที่หนึ่งบอกว่า   เด็กชายเอนี่ต้องเรียนเก่งแน่ๆเลย เพราะแกจดทุกอย่างที่ครูเขียนบนกระดาน 

ครูคนที่สองบอกว่า  แกเรียนไม่เก่งหรอก  เพราะพอครูลบกระดาน แกก็ลบทุกอย่างที่จดด้วย

ตลกร้ายจริง...

เรื่องที่สอง  มาจากทีวี บอกว่าเป็นเรื่องจริง

คุณยายคนหนึ่งเรียกรถสามล้อให้ไปส่งที่หน้าอำเภอ   รถสามล้อขอสามบาท   คุณยายบอกว่า "สองห้าสิบ"   คนถีบรถบ่นว่า ห้าสิบสตางค์ก็ยังต่อ   แต่ก็ยอมไปโดยดี

พอถึงหน้าอำเภอ  คุณยายหยิบเหรียญห้าสิบสตางค์ให้สองเหรียญ   บอกว่า "สองห้าสิบ" ...  แล้วก็เดินจากไป...

คุณยายคนนี้  อารมณ์ขันลึกซึ้งมาก....

ส่วนในชีวิตจริง  ยังยืนยันว่า ไม่เห็นมีอะไรน่าหัวเราะ !!!

 แต่ก็มีความสุขดีในวันปีใหม่  คิดถึงเรื่องดีๆ  ตั้งใจจะทำความดี...และขอส่งความสุข ความปรารถนาดีให้สมาชิก G2K และทุกท่านที่อ่านบันทึกนี้ด้วยค่ะ

^-^