คุณเคยมีข้อสงสัยเกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของตัวเองบ้างไหมคะ หากวันหนึ่งมีคนสงสัยในตัวคุณ แล้วคุณจะทำอย่างไร

          มีหลายคนถามฉันเสมอว่าฉันเป็นใคร มาจากไหน ทำอะไรอยู่ ทำไมฉันจึงมีบุคลิกลักษณะแบบนี้ ฉันเป็นเหรียญหลายด้านค่ะขึ้นอยู่กับว่าคุณจะเจอฉันเวลาไหน เช้า กลางวัน เย็น ค่ำคืน  เวลาทำงานหรือเวลาที่ฉันปลีกวิเวก

Sun001

  • หากคุณเจอฉันยามเช้า ฉันจะเป็นเช่นตะวันทอแสง (ยามเช้าในฤดูหนาวที่แสนจะสวยงาม บนสะพานลอย ปากซอยหน้าบ้านที่ฉันเดินข้ามทุกวัน)
Thai03
  •  หากคุณเจอฉันตอนกลางวัน ฉันจะเป็นเช่นสะพานสายรุ้ง(วันหนึ่งปลายฤดูฝน ฉันเปิดประตูห้องทำงานออกมาพบกับสะพานไปสู่ดวงดาว)
    Building04
  • อืม…ฉันเป็นคนดังค่ะ แหมคุณไม่ได้โม้นะคะ  แม้ฉันจะพึ่งมาทำงานที่นี่แค่  4 ปี ใครๆก็รู้จักฉันค่ะ ความที่ฉันเป็นพวกชอบทำงานแบบไม่ลืมหูลืมตานี่ละค่ะ เมื่อต้นปีนี้เองฉันเงยหน้าขึ้นมาจากกองเอกสารแล้วพบว่าด้านนอกพระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าแล้ว
  • นี่มันกี่โมงกี่ยาม “สิบแปดนาฬิกา สิบห้านาที จิ้งจกในห้องฉันร้องบอก” เท่านั้นละฉันรีบแผ่นจากห้องพักชั้น 2 ลงไปชั้นล่างทันที และพบว่าประตูเหล็กถูกเลื่อนลงมาปิดสนิทแล้ว 
  • “ตายละวา” ฉันวิ่งย้อนกลับไปบนชั้น 2 อีกครั้ง        
  • “ช่วยด้วยค่า คุณ มีคนติดอยู่บนนี้” ฉันตะโกนร้องเรียกนักฟุตบอลในสนามที่อยู่ห่างออกไปเกือบ 100 เมตร         
  • “มีคนติดอยู่บนชั้น 2” เสียงคนกรูกันเข้ามาหลังจากฉันตะโกนร้องเต้นเร้งเต้นกากว่า 10 นาที       
  • “ไปตามฝ่ายอาคารมาเร็ว”คนหัวดีที่สุดในกลุ่มนั้นพูดขึ้น
  • “ทำไมไขไม่ได้สักดอกเลยวะ”ฝ่ายอาคารพูด หลังจากพยายามไขประตูเหล็กบันไดทั้ง 2 ด้านของอาคาร

Building03
  • “ไปหาบันไดมาสิวะ”คนหัวดีคนเก่าเสนอความคิด
  • “ไม่ต้องกลัวนะครับพวกผมจะช่วยจับบันไดไว้”เสียงด้านล่างหลายเสียงสั่งให้ฉันปีนออกมาที่กันสาดด้านนอก หลังจากฉันติดอยู่นานกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว    

    Thai1

  • พระเจ้าช่วยกล้วยทอดคุณลองหลับตานึกสิค่ะ (ห้ามลืมตาคิดนะคุณ…อิอิ)ว่าฉันต้องปืนถอยหลังลงมาจากชั้น 2 ด้วยบันไดไม้ไผ่ ในสภาพที่อยู่ในชุดทำงาน จะดูไม่จืดเพียงไร หนำซ้ำต้องลงมาพบกับนักฟุตบอลหนุ่มรูปหล่ออีกตั้งทีมนึงนะคุณ …มันจะไม่ทำให้ฉันดังตั้งแต่ต้นซอยยันท้ายซอยได้อย่างไรละคะ Praram4
  • หากคุณเจอฉันยามตะวันชิงพลบฉันจะเป็นท้องฟ้าสีครามแต่งแต้มด้วยแสงสีทอง
  • (เสาไฟพระรามแผลงศรพรหมมาศที่มีทุกๆ 50 เมตรนี้ เทศบาลสร้างขึ้นโดยใช้งบมหาศาล จากวงเวียนพระนารายณ์ ไปจนถึงศาลพระกาฬ ใช้มาไม่ถึงปีค่ะ ตอนจะจัดสร้างถูกคัดค้านอย่างหนักจากบรรดาซินแส ว่าอาจทำให้ไฟไหม้เมืองลพบุรี ต้องแก้เคล็ดกันวุ่นวาย ท้องฟ้ายามโพล้เพล้แบบนี้เป็นสิ่งที่แสนคุ้นชิน เพราะฉันมักเดินข้ามสะพานลอยแห่งนี้มาขึ้นรถเมล์กลับบ้านหลัง 6 โมงเย็นทุกวัน)
  • P Little Jazz (o)/ ขอขอบคุณน้องซูซาน และน้องชายที่เล่าให้ฟังว่า เหตุผลของซินแส มาจากความเชื่อนี้ค่ะ    มาจากรามเกียรติตอนที่เสร็จศึกกรุงลงกา พระรามก็จะปูนบำเหน็จให้หนุมาน โดยจะยกนครอโยธยาให้แต่หนุมานไม่กล้ารับ พิเภกก็เลยแนะนำให้พระรามแผลงศรพรหมมาศ แล้วให้หนุมานตามลูกศรไป ถ้าลูกศรตกที่ไหนก็ให้กำหนดบริเวณนั้นเป็นที่ตั้งเมือง ตอนแผลงศรเป็นเรื่องในรามเกียรติ แต่หลังจากตอนนี้ก็มีตำนานต่อมา ซึ่งเป็นตำนานคู่เมืองลพบุรี เป็นการเติมแต่งเพื่อให้เกิดการเชื่อมโยงกับเนื้อเรื่องในรามเกียรติ โดยตำนานกล่าวไว้ว่า "ลูกศรของพระรามมาตกที่เมืองลพบุรี ทำให้แผ่นดินเกิดลุกเป็นไฟ และส่งผลให้พื้นดินในบริเวณนี้เกิดเป็นแหล่งดินขาวจากการที่ถูกไฟไหม้ และเจ้าดินขาวนี้เองก็กลายมาเป็นของขึ้นชื่อของลพบุรีคือดินสอพอง"
  • Praram2
  • และเมื่อรัตติกาลมาเยือนฉันจะเป็นดุจดังแสงไฟส่องทางให้คุณกลับบ้าน(ดวงไฟดวงเล็กๆ ปลายศรของพระราม ส่องสว่างดุจดวงดาวระยิบระยับ)      
  •   
    Pranram002
  • ฉันเป็นแค่คนธรรมดาสามัญ ที่คุณสามารถพบเจอได้ตามท้องถนนทั่วไปไม่มีอะไรพิเศษ แล้ววันหนึ่งที่ฉันเดินถ่ายภาพ ทะเลสาบปลาไหลในประเทศญี่ปุ่น มีครอบครัวชาวญี่ปุ่น เดินมาขอให้ฉันถ่ายรูปให้ และขอบคุณเสียยืดยาวด้วยสำเนียงพื้นเมือง  พอฉันตอบไปว่า Your welcome พวกเขาทำสีหน้างงงวยแล้วจึงรีบขอบคุณฉันอีกครั้งเป็นภาษาอังกฤษ 
  •           
    Pranram003
  • เจ้าความที่มีหน้าตาอินเตอร์ของฉันย้อนมาแล่นงานฉันในบ่ายวันหนึ่ง ที่ฉันใส่เสื้อยืดกางแกงขาสั้นรองเท้าแตะ เดินทอดน่องจากสุขุมวิท 23 ถึงสวนเบญจศิริ ใกล้ห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ดิเอ็มโพเรียม ขณะนั่งซึมซับบรรยากาศในสวนสวย  อยู่ดีๆก็มีสายตรวจจารจร 2 นายขี่รถมอเตอร์ไซด์ มาจอดตรงหน้าฉัน
  • “ขอดูบัตรประชาชนหน่อยครับ” คุณตำรวจเปิดฉากสนทนา
  • ฉันอึ้งไปสักพักจึงหยิบบัตรประจำตัวส่งให้ “มีแต่บัตรนักศึกษาค่ะใช้ได้ไหมคะ”
  • ตำรวจมองหน้าฉันสลับไปมาพร้อมพูดว่า “ไม่เห็นเหมือนตัวจริงเลย” 
  • ก่อนเหตุการณ์จะบานปลายไปกว่านั้นเพื่อนกลุ่มใหญ่ของฉันก็รีบเดินตรงเข้ามาถามว่า “มีอะไรหรือครับคุณตำรวจ”
  • ตำรวจมองหน้าฉันอีกครั้งแล้วพูดว่า “เห็นขาวๆ คิดว่าไม่ใช่คนไทยนึกว่ามาจากสิบสองปันนา”
  • “เกือบไปแล้วนะแก” เจ้าเพื่อนผู้หวังดีคนหนึ่งของฉันเอ่ยขึ้นคล้อยหลังตำรวจ
  • “ทำไมละ” ฉันยังไม่หายงง
  • “อ้าวตำรวจคิดว่าแกหลบหนีเข้าเมืองมา ยังไม่รู้ตัวอีกหรือ หากพวกฉันไม่เอะใจรีบกลับมา แกอาจโดนยัดยาบ้าก็ได้นะโว้ย” วันรุ่งขึ้นเจ้าเพื่อนแสนดีของฉันก็รายงานข่าวให้อาจารย์ทั้งสาขาฟังทันที ฉันจึงถูกอบรมชุดใหญ่ ว่าต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้มันดูดีเสมอๆ คนเขาจะได้ไม่ดูถูก ซึ่งฉันก็หาได้เชื่อฟังไม่
  • Haray55
  • ก่อนที่ฉันจะย้ายมาอยู่ที่นี่ ฉันกลับบ้านอาทิตย์ละครั้ง ที่ทำงานห่างจากบ้าน 50 กิโล เย็นวันหนึ่งที่ฉันเปิดหมวกกันน็อคแวะซื้อของข้างทางกับป้าเจ้าประจำที่อยู่ในเมือง  ป้าก็ถามฉันว่า “หนูๆ หนูอยู่วินไหน วันหลังไปส่งป้าบ้างสิ”
  • เอ้อ…คุณป้าขาหน้าตาท่าทางแบบนี้จะให้หนูอยู่วินไหนดีละเจ้าคะ (ผ้าโพกผมที่แสนจะเก๋ นั่นคือผ้าขาวม้าผ้าฝ้ายย้อมสีธรรมชาติค่ะคุณ ซื้อมาจากจตุจักรในราคา 120 บาท ฝรั่งเห็นรีบปรี่เข้ามาถามว่าผ้าอะไรซื้อได้ที่ไหน ได้ช่วยประชาสัมพันธ์ประเทศไทยไปด้วยค่ะคุณคุ้มสุดๆ) 

  • Thai003 
  • แล้วคุณละคะเป็นคนไทยหรือเปล่า ถ้าใช่คุณคงรู้แล้วสิคะว่า วันอาทิตย์ที่ 23 ธันวาคม 2550 คุณต้องไปใช้สิทธิ์เลือกคนดีๆมาช่วยกันบริหารบ้านเมืองของเราให้พ้นวิกฤตกันสักทีนะคะ
  • P
    ขอบคุณท่านอาจารย์ ทนัน ภิวงศ์งาม
    ที่แต่งโคลงมาเพิ่มเติมดังนี้ค่ะ

    คนไทยคนเทศนั้น.......ดูไฉน
    ดูร่างหรือดูใจ.................แต่งแต้ม
    ภาษานั่นทราบไหม..............  ไทยนี่   เทศนา
    ไม่ยากหากยิ้มแย้ม.................... น่าแฉล้ม ไทยสยาม