ตามดูความเป็นไปของ gotoknow กันเถอะ ก่อนจะไม่มีอะไรจะให้ดู
ช่วงนี้จิตผมไม่สงบเอาเสียเลย เข้ามาดูบันทึกใน gotoknow ก็ดูแบบฉาบฉวยผ่านๆเลยๆ แต่ประกายความคิดเรื่องอนาคต gotoknow ก็ยังไม่หายไปจากความคิด ที่จริงว่าไปแล้วไม่รู้จะคิดมันไปทำไม เพราะไม่ใคร่เห็นมีใครเขาจะสนใจคิดกันสักเท่าไร อาจเป็นเรื่องปกติของจิตมนุษย์ไทยหรือเปล่าก็ไม่รู้ ที่อยู่กับกระแสร์ว่ากันเป็นวันๆไป
gotoknow ถูกปล่อยโดยไม่ได้คิด หรือเขาคิดแล้วปล่อยแต่เราไม่สนใจดูแลรักษาตัวเอง มีคนคุยกันว่าพวกเราเป็นเด็กที่ถูกกระทำให้เกิดขึ้นมา พอยังไม่ถึงเวลาก็ปล่อยเข้าวัด หวังว่าพระจะเลี้ยงดู ช่างอดสูใจยิ่งนัก นี่อาจเป็นสาเหตุที่จิตไม่นิ่งของผม บางครั้งมานั่งบ้าถามตัวเองว่าเอ็งจะไปทุกข์ร้อนหาพระแสงอะไร ก็เพราะคนที่อยู่ในนั้น ไม่เห็นมีใครอยากจะทุกข์จะร้อน อนาทรกับชีวิตสักเท่าไหร่ ซ้ำร้ายยังมีพวกไก่เตรียมถูกเชือดซะอีก ดีว่าไม่หนักหนาสาหัสให้เห็นนัก มีน้องๆบางคนบอกผมว่าอยากหนีไปเวทีอื่นแล้ว เพราะอ่านความคิดบางคนแล้วใจแป้ว
ผมโชคดีมีโอกาสดีที่ได้พูดเรื่องนี้กับ อ.หมอวิจารณ์ ดร.ประพนธ์ อ.ธวัช คุณ Conductor ขาดเพียงแต่ ดร.จันทวรรณและ ดร.ธวัชชัย จึงรู้ว่า ฉันปล่อยแกแน่ แล้วแกไปหากินเอง
แล้วท่านล่ะได้คิดบ้างหรือยัง
ขออภัยเป็นวันเสาร์วันหยุด ที่ทำให้ท่านไม่ได้พักสมอง เพราะผมเปิดประเด็นแรงไปหน่อย เอาเป็นว่าเตรียมไว้ต้อนรับการเลือกตั้งที่แสนจะโสโครก ที่จะเกิดขึ้นในเร็ววันนี้ก็แล้วกัน
ด้วยความเคารพครับ
จากที่อยู่ในเวทีแห่งนี้มานาน เป็นกลุ่มแรกๆที่เข้ามาใช้งาน Gotoknow ผมมองว่า มีพัฒนาการที่น่าสนใจเกี่ยวกับ ตัวเลขการเข้ามาใช้ รวมถึงเชิงคุณภาพคือ การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ที่ต่อยอด ที่สุดยอดกว่านั้นคือ human mapping ตอนนี้เกิดกลุ่ม จิตอาสา เฮฮาศาสตร์
ไม่รูว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับ การเติบใหญ่ของเวทีของเราภายภาคหน้าครับ แม้ว่าเงื่อนไขการ "ปล่อย" จะสร้างความมึนงงบ้าง ซึ่งก็รวดเร็วเกินไป ไม่ปราณี ผมก็มองว่า ส่วนหนึ่งเราก็พอที่เข้มแข็งอยู่บ้าง
หากตรงนี้คือ วิกฤติ ผมก็อยากให้ ตรงนี้เป็นโอกาส (คำนี้พี่เอกเคยสอนผมประจำ)
ในฐานะคนเล็กๆคนหนึ่ง หากสามารถทำเพื่อที่อยู่ ที่มั่นของพวกเราได้ ผมก็ยินดีทำ และเชื่อมั่นเช่นเดียวกันว่า พวกเราหัวใจ gotoknow เข้มแข็งด้วยพลังปัญญา จะฝ่าวิกฤติเช่นนี้ไปได้
วันนี้ผมหนาวเหน็บที่ปาย ยังอบอุ่นด้วยมิตรไมตรีจากทั่วโลกเลยครับ
ขอบคุณครับ
สวัสดีค่ะ อ.เอก
ตั้งแต่ไปประชุมที่ มสธ.
ป้าแดงก็รู้สึกเกร็งๆกับการเข้ามาใน g2k เหมือนกัน ไม่รู้เพราะอะไร
แต่ป้าแดง รู้สึกปลาบปลื้มใจอย่างมากที่เห็น อาจารย์ทำอะไรตั้งหลายอย่างเพื่อพวกเรา รู้สึกชื่นชมกับความเสียสละอย่างมาก
ตอนนี้ ป้าแดงก็ไม่ค่อยกล้าเชียรน้องๆเข้ามาเขียนบันทึก เหมือนเมื่อก่อน เพราะไม่แน่ใจในอนาคตเหมือนกัน
อยากช่วยอาจารย์สานต่อ แต่ไม่รู้ กลยุทธ์ที่ต้องจัดการ อยากให้ช่วยอะไร อาจารย์บอกได้เลยนะคะ เพราะงั้นก็ไม่รู้เรื่องราวอะไร
ยินดีกับการทุ่มเทให้ที่นี่ค่ะ อยากให้สังคมนี้คงอยู่ต่อไปค่ะ
ขอบคุณค่ะ
</div>
ป้าแดงทำชีวิตแบบธรรมชาติ ยามจิตไม่ว่างก็เพลาๆหน่อย อยากทำหลายอย่างแต่ไม่ใช่ความอยากเป็นความจำเป็น gotoknow ไม่ตายง่ายหรอก เหมือนมนุษย์ที่ปรับเปลี่ยนไปตามวิถี
ช่วงนี้ยังไม่ชัดยังเทาๆเอาไว้ชัดคงบอกให้ได้ครับ
เดี๋ยวกำลังจะเดินทางไปพบพ่อครูบา
</div>
สวัสดีครับลุงเอก
สวัสดีครับท่านบางทราย ผมตีฆ้องเพราะใกล้เวลาปลดปล่อย ที่เราช่วยทำอยู่เพียงให้ทั่วๆได้รู้ เร็วๆนี้คงรู้ เนื่องจากยังไม่ขาวและดำ มีแต่สีเทาๆเลยทุกคนไม่รู้จะเอาไง
สังคม g2k หลวมไปอย่างว่า แต่เริ่มเข้าหาระบบ เลยคิดกันแบบลมเพลมพัด ถ้าซัดกันตรงๆป่านนี้จบไปนานแล้ว จบดีนะครับ การ organized ให้เกิดพลังต้องมีการยอมรับ
ขอบคุณสำหรับทุกความคิดครับ
อ่านแล้วตรงใจที่สุด ค่ะ คุณ bangsai รู้สึกอย่างนี้ มาตั้งแต่ต้นจนเดี๋ยวนี้
สังคม g2k หลวมมากเกินไปหน่อย คือ ไม่มีตัวตนผู้รับผิดชอบหลัก ไม่มีเจ้าภาพหลัก ไม่มีพลังพอค่ะ
สวัสดีค่ะลุงเอก
G2K เหมือนนวตกรรมสร้างหุ่นยนต์ ที่สำเร็จเสร็จสิ้น ตามเป้าประสงค์ ก็ถึงคราวหมดหน้าที่คนผลิต( พบบ่อยมากในโครงการของประเทศไทย) หุ่นยนต์ก็ถูกปล่อยสะเปะสะปะไปทั่วเมือง อย่างไร้จุดหมาย ที่สุดก็ต้องเสื่อมสลาย เพราะขาดคนดูแลรับผิดชอบ
บังเอิญพวกเราเป็นสิ่งประดิษฐ์ ที่มากกว่าหุ่นยนต์ มีชีวิต มีจิตใจ มีสำนึกต่อสังคมที่อยู่ของตน จึงคงยังไม่มีใครยอมเสื่อมสลายง่ายๆหรอกค่ะ
เป็นคนหนึ่งที่มีความรับผิดชอบ ต่อสังคมที่ตนอยู่เสมอ รวมทั้งG2K และคิดว่า บล็อกเกอร์ทุกคน ก็คิดเช่นเดียวกัน
แต่อาจกำลังรอผู้นำค่ะ ผู้นำที่เรามั่นใจว่า สามารถนำเราไปได้ด้วยใจ ไม่ใช่เหตุผลอื่น ผู้นำที่เราจะไม่ทอดทิ้งกัน ผู้นำที่จะจาก G2K เป็นคนสุดท้าย ถ้าถึงคราวสังคมนี้ ล่มสลายจริงๆ
อยากจะบอกลุงเอกว่า พวกเราดีใจที่มีผู้ใหญ่ อย่างลุงเอก ที่ใส่ใจG2K เสมอมา และเราถือว่าเป็นผู้นำของเรา ลุงเอกโบกธงเถอะค่ะ รับรอง กองทัพ ที่ใครๆมองเราเป็นแค่หุ่นยนตประดิษฐ์ ยินดีจะแสดงพลังแห่งการอยู่รอดให้ดู
ขอบคุณที่ลุงเอกนำเรื่องนี้มาขึ้นบันทึก เพื่อเตือนให้รู้ตัว และตระหนักในความเป็นส่วนหนึ่งของ G2K ต่อไปค่ะ
ลุงเอกที่เคารพ
หลานรุ่ง G2K เหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกสร้างขึ้นมาจริงๆ แต่ลืมใส่ใจหรือสมองกลมาด้วย เหมือนอย่างที่อาจารย์ไร้กรอบบอก ว่าเป็นสันดานราชการที่ลุงฟังแล้วก็ต้องสะดุ้ง โครงการต่างๆของประเทศไทยจึงปล่อยไปแบบไร้ทิศ <div class="content">
ลุงสนใจในสิ่งประดิษฐ์นี้แม้มีเวลาเข้ามาน้อย แต่จะคอยให้กำลังใจกับสิ่งประดิษฐ์นี้ให้มีชีวิต มีจิตใจ มีสำนึก g2k เป็นองค์กรแบบมีชีวิต ใครมาจูงคงไม่ได้
ขอบคุณหลานรุ่งที่อยากให้ลุงนำ ขอบอกว่าเป็นเพียงตัวเล็กๆแต่แก่กว่าคนอื่นที่มาใส่ใจ G2K พยายามตีฆ้องร้องเป่าไปเรื่อยให้ทุกคนตระหนักรู้อยู่ตลอด
ลุงเอกนำเรื่องนี้มาบอกเตือนให้ตระหนักของ G2K ที่เราต้องร่วมใจกัน เมื่อวันนั้นมาถึง
</div>
ลุงเอกที่เคารพ
เรียนลุงเอก
ราณีอ่านแล้วก็สะท้อนใจกับสิ่งที่เห็น และเห็นด้วยที่ลุงเอกพูดว่า "G2K เหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกสร้างขึ้นมาจริงๆ แต่ลืมใส่ใจหรือสมองกลมาด้วย เหมือนอย่างที่อาจารย์ไร้กรอบบอก ว่าเป็นสันดานราชการที่ลุงฟังแล้วก็ต้องสะดุ้ง โครงการต่างๆของประเทศไทยจึงปล่อยไปแบบไร้ทิศ
ลุงสนใจในสิ่งประดิษฐ์นี้แม้มีเวลาเข้ามาน้อย แต่จะคอยให้กำลังใจกับสิ่งประดิษฐ์นี้ให้มีชีวิต มีจิตใจ มีสำนึก g2k เป็นองค์กรแบบมีชีวิต ใครมาจูงคงไม่ได้"
คงมีเพียงกลุ่มคนเพียงไม่เท่าไรที่เป็นตัวผลักดัน และเป็นมดงานที่มีชีวิต จิตใจ และตระหนักถึงสังคมแห่งการเรียนรู้นี้ ขนาดลุงเอกเข้ามาไม่นาน กลับทำให้ราณีรู้สึกถึงความตั้งใจ และยิ่งได้สัมผัสสิ่งที่ลุงเอกพูด ก็ดีใจค่ะที่เจอคนที่จริงจัง ในการผลักดันอย่างจริงใจ ขอบคุณค่ะ
อยากบอกว่าชอบชื่อบันทึกค่ะ โดนดี อิอิ.
วันที่ 31 มกราคม 2551 คือวันแห่งการพัดพราก ระหว่าง g2k สคส. สสส. แต่เชื่อแน่ว่า Internet Thailand และ Usable Lab คงจะอยู่แน่
ลุงเอกคงไม่ทิ้ง g2k ไปง่ายๆ เพราะไม่เคยถ่ายแล้วทิ้ง รอมีชีวิตเมื่อไรคงเกิดได้ เราคงต้องช่วยเหลือกันจริงๆครับ
สวัสดีครับท่าน ลุงเอก