ครู...ในฐานะที่เป็นครูพ่อครูแม่ของศิษย์จึงมีหน้าที่ต้องเติมเต็มส่วนที่ขาดให้กับเขาเหล่านั้น

 

 

        เรื่องล้อชื่อพ่อแม่เป็นเรื่องปกติที่เป็นอมตะที่สุดสำหรับเด็กๆที่มีสืบต่อกันมาจากรุ่นสู่รุ่น(สมัยเด็กๆยังเป็นเหมือนกันแฮะ..แฮะ)     

       และพระเอกของเรื่องนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นคู่กัดตลอดกาลของอั้ม(พระ-นางจากตอนที่ผ่านมา)นั่นเอง  เด็กคนนี้ก็คือ ก้อง และเป็นเด็กที่ครูตุ๊กอย่างพูดถึงมากที่สุดแต่ยังไม่มีโอกาส(ก้องเล่นสร้างวีรกรรมน่ารักๆให้ครูตุ๊กแทบทุกวัน)           

        วันนี้หลังจากนักเรียนกลับมาจากเรียนคอมพิวเตอร์ ก็มีนักเรียนบอกครูตุ๊กว่า ครูครับก้องร้องไห้ครับ เมื่อครูตุ๊กมองไปก็เห็นก้องนั่งฟุบอยู่กับโต๊ะ ช่วงหลังนี้ก้องจะร้องไห้บ่อยมาก อยู่ดีๆก็ร้อง เคยถามก้องว่าร้องทำไม เพื่อนๆที่รักของก้องก็จะชิงกันตอบว่า เขาร้องเรื่องพ่อแม่เขาครับ

         ก้องชอบมาเล่าเรื่องต่างๆให้ครูตุ๊กฟังเป็นประจำ และที่ผ่านมาประมาณ 2 สัปดาห์เห็นจะได้ ก้องก็มาบอกครูตุ๊กว่า ครูครับผมจะเป็นเด็กไม่มีพ่อมีแม่แล้วครับ  ครูตุ๊กจึงถามต่อก็ได้คำตอบว่า แม่กับพ่อผมทะเลาะกันทุกวันเลยครับเขาจะไปอยู่ที่อื่น และวันต่อมาก้องก็ร้องอีก และได้รับคำตอบว่า พ่อกับแม่ผมทะเลาะกัน พ่อผมเป็นลมล้มหัวฟาดเย็บตั้งหลายเข็มเลยครับ           

        และในวันนี้ครูตุ๊กก็นึกว่าที่ก้องร้องคงเป็นเรื่องนี้ แต่ปรากฏว่าเดาผิดค่ะ เพราะเมื่อถามก้อง ก้องตอบว่า ครูครับ..เขาล้อชื่อแม่ผมครับ เท่านั้นแหละค่ะนักเรียนทั้งห้องส่งเสียงกันระงมว่า “ครูครับ/คะ เปิ้ลกับไพรินทร์ไม่ได้ล้อชื่อแม่ก้องเลย(ครับ/ค่ะ) เขาแค่คุยเล่นกันว่า เปิ้ลชื่อแมงปอ ไพรินทร์ชื่อปอแก้ว พอก้องมาได้ยินก้องก็ตะโกนว่าล้อชื่อแม่กูทำไม แม่กูชื่อปอ แล้วก็มาหาเรื่องเพื่อนเลย(ครับ/ค่ะ) อย่างนี้เขาเรียกว่าอันธพาล”(แหมใช้คำซะแรงเชียวลูกศิษย์ชั้น)           

          พอได้ยินดังนั้นก้องก็เงยหน้าที่ยังมีคราบน้ำตาอาบแก้มขึ้นมาแล้วทำหน้าตาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น(ก็หน้าแตกหมอไม่รับเย็บขนาดนั้น) พร้อมกับพูดเฉไฉไปเรื่องอื่นได้อย่างหน้าตาเฉย(กะล่อนจริงๆ....เหมือนใครเนี่ย) สรุปว่า เพื่อนไม่ได้ล้อชื่อแม่ก้องเพราะไม่รู้จักชื่อ แต่มารู้จักก็ตอนที่ก้องบอกนี่แหละ(สม..นายก้องเอ๋ยต่อไปนี้โดนล้อของจริงแน่นอน) 

          นั่น..อาจเป็นเรื่องขำขันของเพื่อนนักเรียน(รวมถึงครูด้วย)แต่ในความเป็นจริงของก้อง ก้องคงขำไม่ออก  ปัญหาที่เกิดขึ้นกับก้อง คงเป็นปัญหาที่เกิดกับเด็กๆอีกหลายๆคนในสังคมของเราและเป็นปัญหาที่ยากจะแก้ไข....ใครจะสามารถแก้ปัญหานี้ได้

         ครู...ในฐานะที่เป็นครูพ่อครูแม่ของศิษย์จึงมีหน้าที่ต้องเติมเต็มส่วนที่ขาดให้กับเขาเหล่านั้น  และด้วยพลังกาย พลังใจที่มี ครูตุ๊กจะทำหน้าที่เติมเต้มสิ่งที่ขาดให้กับก้องให้ดีที่สุด...(ออกจะเวอร์ไปหน่อยไหมเนี่ย)  สู้ต่อไป...ทาเคชิ 

         ก่อนกลับบ้านวันนี้ก้องเดินมาบอกครูด้วยหน้าตายิ้มแย้มว่า “ครูครับ...ปีใหม่พ่อผมจะมา เขาจะตัดไหมแล้วครับ”