สำหรับคนขี้เหงา
วอนเดือน
..........มองดูดาวพราวเลือนเมื่อเดือนจาก
เดือนได้ฝากลอยเศร้าให้เหงาหงอย
เดือนคงลืมแสงเดือนจึงเลือนลอย
เดือนจึงปล่อยให้ดาวปวดร้าวใจ
.........สายน้ำหรือไฉนใครตัดขาด
สายสหวาดยังคิดมั่นไม่หวั่นไหว
ดาวยังรักพักเดือนเหมือนหทัย
ขอวอนให้ว่าเดือนอย่าเลือนลา
.....แม้เดือนอยู่แห่งใหนในฟากฟ้า
โปรดรู้ว่าดาวยังรักพักควรหา
ขอให้เดือนเลือนลับกลับคืนมา
ดาวควรหาร้องให้คิดถึงเดือน
ประพันธ์โดย..... นางสาว บุษบา วงวิพัฒน์ 22.02 น.
ว้า...วันนี้รู้สึกเหงาจัง อยู่บ้านคนเดียว เลยนั่งแต่งกลอนเล่นไปพรางๆ คิดถึงเพื่อนๆ อยากไปมหาลัยเร็วๆ จัง
สวัสดีค่ะคุณ
KP
สำหรับตัวดิฉันแล้ว เป็นคนชอบแต่งกลอนไปเรื่อยค่ะ
ส่วนจะเพราะเสนอะหูหรือไม่นั้น ดิฉันไม่แน่ใจค่ะ
..อิ..อิ..อิ..
ความเหงา ความเศร้า
ยังเฝ้าอยู่ในใจ ใครเล่ากำหนด
ผ่านพ้นชีวิต ลิขิตเอง
วังเวงในห้วงเสน่ห์หา
ปัญญาบังเกิด ประเสริฐผล
ชีวิตคนนี้หนา ชั่งน่าเศร้า
รุมเร้าในใจ ไม่สร่างสา
เพราะมัวหา ในสิ่งที่ไม่เป็นจริง
บทประพันธ์ โดย อนุลักษ์ คำแก้ว
ปล.พอใหวใหมครับ
ดีทีเดียวค่ะ
ไพเราะ และมี ความหมายค่ะ
ขอบคุณนะคะ
หนู Pam เมื่อตอนลุงเกหนุ่มๆ ลุงมักจะบันทึกกลอนบทหนึ่งไว้ในไดอารี่ แทบทุกเล่มว่า "อนาคตไม่เคยคิด อดีตไม่เคยฝัน ปัจจุบันแล้วแต่พรหมลิขิต" ลุงหยิบมาอ่านครั้งใด แหมมันสะใจเหลือเกิน ชอบมากๆว่างั้นเหอะ แต่พอเวลาผ่านไป ตัวเราเองก็ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก จึงรู้ว่า จะไปชื่นชมกลอนบทนี้ทำไม นั่นนะคิดผิด ไม่ถูกต้อง ทำให้คนรอโชค รอวาสนา ไม่กระตือรือร้น เลยต้องมาแต่งเสียใหม่ว่า
อนาคตต้องคิด อดีตก็ยังฝัน ปัจจุบันต้องGotoKnow"
หนูแต่งกลอนได้เก่งมาก ลุงก็ชอบแต่งกลอนส่งประกวด กวาดรางวัลมาพอสมควร โดยเฉพาะวันครู จนเขาขอร้องให้เปิดโอกาสให้คนอื่นบ้าง ลุงก็เลยหันมาแต่งเอง อ่านเอง ชื่นชมตนเอง วันหน้าจะส่งกลอนดีๆมาให้หนูนะจ๊ะ
อาจารย์เก
หนูเป็นคนจุดประกายให้ต่อมสุนทรียะแห่งวรรณศิลป์ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้ลุงนึกถึงอดีตพลิกดูบันทึกเก่าๆ สมัยยังหลงไหลอยู่กับความฝัน ลุงได้บันทึกบทกลอน ที่ลุงหลงไหลในสมัยนั้นไว้หลายบท จึงอยากนำมาเสนอให้หนูได้รับรู้ด้วย ถึงคุณค่าแห่งวรรณศิลป์ ที่บรรดาบรมครูได้แต่งไว้ให้ลูกหลาน และเป็นอมตะนิรันดร์กาล
ผู้ใดเป็นผู้มีมิตร
จิตคิดต้องกันหรรษา
มีความยินดีปรีดา
ยิ่งกว่าสินทรัพย์เงินทอง
ความรักเป็นสิ่งที่น่าพิศวง
เป็นแสงสว่างส่องลงมา
เป็นหัวใจอันมืดมิดและเป็นสีดำ
ทำให้ความมืดกลับกลายเป็นความสว่าง ความใจแคบกลับกลายเป็นความใจกว้าง
ความรักเป็นโอสถ
นิทานเวตาล
แม้นใครรักรักบ้างชังชังตอบ
จงคิดอ่านให้รอบคอบนะหลานหนา
รู้อะไรไม่สู้รู้วิชา
รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี
สุนทรภู่
จะพูดจาสารพัดประหยัดปาก
อย่าพูดมากเติมต่อที่ข้อขำ
ความสิ่งใดในจิตจงปิดงำ
อย่าควรนำแนะออกไปนอกเรือน
สุนทรภู่
ไม่คิดสอยมัวคอยดอกไม้ร่วง
คงชวดวงบุปผชาติสะอาดหอม
ดูแต่ภุมรินเที่ยวบินตอม
หรือจะออมอบกลิ่นสุมารี
สุนทรภู่
ฝากไว้ให้หนู Pam อ่านเล่น
อาจารย์เก
. ขอบพระคุณมากค่ะ..
อาจารย์เก
. บทกลอนเหล่านี้ล้วนมีสาระ ความรู้ และคติเตือนใจเป็นอย่างดี
. หนูจะนำความรู้ที่ได้จากบทกลอนพวกนี้ ไปใช้ให้เกิดประโยชน์ค่ะ
. ขอบคุณมากค่ะ
....pam .....