หนู Pam เมื่อตอนลุงเกหนุ่มๆ ลุงมักจะบันทึกกลอนบทหนึ่งไว้ในไดอารี่ แทบทุกเล่มว่า "อนาคตไม่เคยคิด อดีตไม่เคยฝัน ปัจจุบันแล้วแต่พรหมลิขิต" ลุงหยิบมาอ่านครั้งใด แหมมันสะใจเหลือเกิน ชอบมากๆว่างั้นเหอะ แต่พอเวลาผ่านไป ตัวเราเองก็ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก จึงรู้ว่า จะไปชื่นชมกลอนบทนี้ทำไม นั่นนะคิดผิด ไม่ถูกต้อง ทำให้คนรอโชค รอวาสนา ไม่กระตือรือร้น เลยต้องมาแต่งเสียใหม่ว่า

อนาคตต้องคิด อดีตก็ยังฝัน ปัจจุบันต้องGotoKnow"

หนูแต่งกลอนได้เก่งมาก ลุงก็ชอบแต่งกลอนส่งประกวด กวาดรางวัลมาพอสมควร โดยเฉพาะวันครู จนเขาขอร้องให้เปิดโอกาสให้คนอื่นบ้าง ลุงก็เลยหันมาแต่งเอง อ่านเอง ชื่นชมตนเอง วันหน้าจะส่งกลอนดีๆมาให้หนูนะจ๊ะ

อาจารย์เก