สัมผัสได้เสมอๆ และยังคงแปลกใจทุกๆครั้งว่า สิ่งเหล่านี้เกิดได้อย่างไร

วันนี้ได้พูดคุยกับคุณเอก-จตุพรทางโทรศัพท์เป็นครั้งแรก น่าแปลกที่คุยกันได้เหมือนเรารู้จักกันมานาน สนิทสนมเหมือนคนคุ้นเคยทั้งๆที่ไม่เคยพบหน้าค่าตากันมาก่อนเลย ขอร้องให้ทำสิ่งที่คนไม่เคยพบกันก็คงไม่ขอได้อย่างสบายใจ เพราะคิดว่าน้องทำให้แน่นอน ไม่รู้เหมือนกันนะคะว่าอะไรทำให้คิดเช่นนั้น แล้วก็สื่อได้จากน้ำเสียงว่า เธอยินดีที่จะทำอย่างสนุกไปด้วยและเต็มใจ

เจ้าของเรื่องก็คือ อ.หมอแป๊ะ - อาจารย์หมอผู้มีเอกลักษณ์น่าประทับใจ ซึ่งก็ได้รู้จักและรักอัธยาศัยใจคอก็เพราะอ่านบันทึกใน GotoKnow จากบล็อกนี่อีกเหมือนกัน และเมื่อพบตัวตนจริงๆ เราก็เหมือนจะคุยกันเข้าใจได้ง่ายยังกับรู้จักกันมานาน เราได้ความช่วยเหลือจากอ.แป๊ะนี่แหละ ที่ทำให้ได้เข้าไปลุ้นอ.จันทวรรณกันตลอดเวลาเจ็บท้องคลอด แถมอาจารย์แป๊ะยังเข้าไปช่วยเชียร์คลอด (เขาเรียกกันอย่างนั้นจริงๆค่ะ ได้ยินมาว่าอาจารย์เชียร์ได้เสียงดังได้ใจมาก ต้องเอาไว้รออ่านจากคุณแม่คนเก่งของเรา) และเป็นคนถ่ายรูปน้องต้นไม้ช่วยคุณพ่อที่คงจะเก้ๆกังๆในห้องคลอดอีกด้วย

เรื่องก็คือ อ.หมอแป๊ะโทรมาถามหาเบอร์โทรคุณเอก พี่โอ๋มีอยู่เฉพาะในเมลก็เลยบอกว่า เดี๋ยวสักชั่วโมงหลังเสร็จธุระจะโทรไปบอก แต่พอได้เบอร์โทรมาแล้วก็นึกสนุกว่า เอ๊ะ น่าจะทำให้อ.แป๊ะแปลกใจดีกว่า ก็เลยโทรหาคุณเอกเองเลย - ต้องบอกว่าเป็นเรื่องแปลกสำหรับตัวเองมากๆที่จะโทรศัพท์หาคนอื่น โดยเฉพาะคนที่ไม่คุ้นเคยด้วยจริงๆ แต่ครั้งนี้โทรทันทีไม่คิดนาน แล้วก็ไม่ผิดหวังค่ะ ได้ร่วมสนุกกันจริงๆ เพราะอ.หมอแป๊ะได้ surprise เป็นเสียงโทรศัพท์จากบนดอยจริงๆ

คุยกับอ.หมอแป๊ะหลังจากนั้นแล้ว ก็ยังคงติดอยู่ในใจว่า เป็นเรื่องดีมากๆจริงๆที่เราได้รู้จักตัวตนของคนอื่นๆผ่านเพียงจากการอ่านสิ่งที่เขาเขียน แต่ไม่ใช่การเขียนธรรมดา เป็นการเขียนชีวิตของเขาและเราแลกเปลี่ยนกัน และนอกจากนั้นอีกไม่กี่วันอ.หมอแป๊ะจะไปเชียงราย และจะได้พบคุณหมอรวิวรรณ - คุณหมอหน่อยบล็อกเกอร์ในดวงใจพี่โอ๋อีกคน เป็นโอกาสอันดีเหลือหลายที่จะได้ฝากของไปให้ถึงมือ นี่ก็เป็นความมหัศจรรย์แห่งสายสัมพันธ์จาก GotoKnow อีกท่าน ที่ไม่เคยพบหรือพูดคุยกันจริงๆเลย แต่รักและชื่นชมเธออย่างท่วมท้นล้นเหลือ เพราะตัวตนที่ได้เรียนรู้ผ่านสิ่งที่เธอเขียนเล่าถึงการงานและชีวิตของเธอเองรวมทั้งสิ่งที่เธอตั้งใจทำ

และก่อนที่จะเขียนบันทึกนี้ ก็ได้อ่านบันทึกคุณ Bright Lily ที่ประทับใจตัวตนของเธอจากบล็อก และมีโอกาสได้พบตัวจริงๆกันไปแล้ว

รู้สึกได้ว่าสิ่งที่เราประทับใจในแต่ละบุคคลนั้น เป็นเอกลักษณ์ที่ไม่เหมือนกันเลย แต่สร้างความรู้สึกที่ดีๆขึ้นในจิตใจ รู้ได้ว่าเป็นสายสัมพันธ์ที่ตั้งอยู่บนความเคารพในความต่าง นับถือ ศรัทธา ชื่นชมวิถีชีวิตของกันและกัน รู้สึกได้ว่าเป็นการรู้จักที่ลึกกว่าการรู้จักคนที่อยู่รอบๆตัวเราเสียอีก เพราะเรารู้จักวิธีคิด การคิดของกันและกัน ในขณะที่เพื่อนรอบๆตัวเรานั้น เราไม่มีโอกาสได้แลกเปลี่ยนสิ่งที่อยู่ "ลึกลงไปในใจ" สู่กันและกันเท่า และมารยาทสังคมก็ยังทำให้เราไม่ได้เป็นตัวเราเองอย่างแท้จริง ต่างจากใน GotoKnow ที่เป็นพื้นที่ของเราและเราเป็นตัวเราเองได้ตลอดเวลา

ขอบคุณ GotoKnow ที่ทำให้ได้รู้จักผู้คนได้"ลึก"ในเบื้องต้น แล้วเครือข่ายกัลยาณมิตรที่ชื่นชมกันและกัน ก็แผ่ขยายจนเราได้ปฏิสัมพันธ์กันจริงๆ เราได้ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน เราได้พบ "เพื่อน" เพิ่มขึ้นมากมายที่คงจะเป็นเพื่อนที่ดีกันตลอดไป เพื่อนที่จะช่วยกันส่งความรู้สึกดีๆ ทำสิ่งดีๆเพื่อโลก เพื่อผู้คน เพื่อสังคมกันต่อๆไป อย่างมีกำลังใจ