ความเรียง ถึงเรื่องราวความประทับใจในวัยเด็ก คำถามถึงเรื่องราวความหมายในความรักของพ่อกับลูก ด้วยความจริงของชีวิตที่ไม่อาจถอดพิมพ์นิยมเฉกเช่นเดียวกันได้ ความรักและการมอบความรัก หรือแสดงความรักต่อกัน จึงไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน

มีคำฝากรักพ่ออันแตกต่าง

อ้างอิง - ภาพ http://burabhawayu.multiply.com/photos

เราทุกคนต่างมีเรื่องราวของพ่อ

แตกต่างผิดแผกหลากหลายกันเป็นธรรมดา

ด้วยความมากมายเหล่านี้

ทำให้ชีวิตของเราและผู้คนมากมาย มีสีสันแห่งชีวิตแต่งแต้มไว้อย่างละลานตา ยิ่งไม่เหมือน ยิ่งไม่คล้ายกัน ยิ่งต้องมีเรื่องราวอยู่ภายใน เพราะชีวิตมีคำตอบอันยิ่งใหญ่มากว่าสิ่งของ ไม่ใช่เพียงสิ่งของที่แกะจากพิมพ์เดียวกัน แต่เพราะชีวิตมีพิมพ์แห่งชีวิต เราจึงความหลากหลายงดงามของชีวิตประดับติดตัวเราไว้

ด้วยพลังอันหลากหลาย

ด้วยตัวตนในพ่อของแต่ละคน

เราจึงมีเรื่องราวของพ่อไว้บอกเล่าอย่างมากมาย

เราทุกคนมีพ่อ เพราะเราไม่ได้ผุดขึ้นมาจากกระบอกไม้ไผ่ จะผสมเทียมก็ต้องถือว่ามีพ่อ เพราะพ่ออยู่ในตัวตนของเราตั้งแต่จุดเริ่มต้น เพราะพ่อคือผู้เริ่มต้นการเดินทางของชีวิตให้กับเรา วันแรกแห่งชีวิตคือวันที่การเดินทางครั้งแรกประสบความสำเร็จ เราทุกคนต่างสามารถเดินทางไปสู่ที่หมายแห่งชีวิตได้

เราจึงเริ่มต้นขึ้น

แต่การเริ่มต้นของชีวิตจะเป็นเช่นไร รายละเอียดตัวตนของพ่อ ในแต่ละความประทับใจของลูกจะเป็นเช่นไร เป็นคำตอบในใจลูกแต่ละคน บางคนเริ่มต้นในวันแรกที่ไม่มีพ่อ เพราะพ่อเดินทางไกลล่วงหน้าลูกไปก่อน

บางคนเดินทางทั้งชีวิต

เพื่อค้นหาพ่อ

โอกาสและชีวิตยามได้ใกล้ชิดผูกพันกับพ่อ ไม่ใช่โอกาสที่ทุกคนได้รับ ไม่ใช่ความเสมอภาคที่ต้องมานั่งถามหา เพราะธรรมชาติกำหนดความเป็นไปในแต่โลก หรือชะตาชีวิตในแต่ละย่างก้าวของเรา และไม่ใช่คำตอบสำเร็จรูปที่คนทั่วไปจะสรุปอย่างง่ายดาย แม้เรามีพ่อเหมือนกัน แต่ช่วงเวลาระหว่างพ่อลูกของเราไม่เคยเหมือนกัน

เพื่อนผู้ชายบางคนเกลียดงานวันพ่อ

เวลาโรงเรียนจัดงานวันพ่อ

แล้วเชิญพ่อของแต่ละคนมาให้ลูกกราบ

เขาจะโกรธและเกลียดงานโรงเรียนเช่นนี้อย่างมาก เพราะทุกครั้งเขาจะต้องหยุดเรียนไม่มาเรียน ไม่เข้าร่วมกิจกรรม หรือหากปีใดหนีไม่ได้เขาจะวิ่งเข้าห้องน้ำ และขังตัวเองไว้ หรือหนีไปอยู่ตามซอกมุมของโรงเรียนที่ไม่มีใครพบ

เพราะตั้งแต่เขาเกิดมา

เขาไม่เคยเห็นหน้าพ่อ

เขาไม่รู้ว่าพ่อตายหรืออยู่ที่ใดบนโลกนี้ เขาเกลียดน้ำเสียงเย้ยหยันแบบสนุกสนาน ด้วยหัวใจที่ระทมของเขา เพียงเพราะเขารู้ว่ามีพ่อ แต่เขาไม่รู้ว่าพ่ออยู่ที่ใด

ไม่ใช่ทุกคนจะซาบซึ้งกับมาลัยมะลิ

ไม่ใช่ทุกคนจะยินดีกับการร้องไห้

ต่อหน้าพ่อหรือหน้าแม่

เพราะบางคนไม่มีตักให้กราบ ไม่มีบุคคลแห่งความรักให้เรารันทดใจต่อหน้าผู้อื่นได้ตามงานโรงเรียน ที่ต่างพยายามจะเรียกความซาบซึ้งในความรักแบบซึ่งหน้า บางครั้งก็คิดง่ายเกินไป 

เพราะความรักปรากฎอยู่ในทุกแห่งของชีวิต

ปรากฎอยู่ในทุกที่ของความทรงจำ ความรักไม่ใช่เรื่องเพียงดาษดาษ จะมานั่งกราบให้คนอื่นเห็นน้ำตา ผมจึงมีเพื่อนหลายคนที่โดดโรงเรียน เพียงเพราะเกลียดพิธีกรรมเช่นนี้ และพร้อมจะก่นด่าด้วยน้ำตาทุกครั้ง ที่โรงเรียนถามว่าพ่อจะมาได้หรือเปล่า

 

กราบพ่อได้ไหว้พ่อเป็น

แต่ไม่ต้องการมาแสดงให้ใครเห็น

ใครจะคิดเช่นไร สำหรับคืนวันของความรัก

ล้วนต้องเข้าใจว่า ความรักและความผูกพันของคนไม่เคยเหมือนกัน คนที่ไม่ได้บอกรักพ่อแม้แต่คำเดียว ไม่ได้หมายความว่าไม่รักพ่อ เพราะเขาอาจคอยยืนอยู่กับพ่อในทุกระยะ เฝ้ามองและเฝ้าเป็นไปในสิ่งที่พ่อตั้งใจ 

เท่ากับคนที่ไม่เคยปฏิบัติตามสิ่งที่พ่อต้องการ

เพียงเพราะรู้ว่าที่ทางแห่งอนาคตที่ดีของชีวิต ซึ่งพ่ออยากให้เป็นให้ไป หรือก้าวเดินไปด้วยความเจริญในตัวเองนั้น เขารู้ว่าอยู่ทิศใดของชีวิต หรือกระทั่งว่าคนที่ไม่เคยบอกรักพ่อแม้แต่คำเดียว อาจเป็นเพราะไม่มีพ่อให้ได้บอก

ความรักของพ่อ

จึงยากที่ใครจะมานั่งตีความให้เหมือนกัน

เมื่อชีวิตเราไม่เหมือนกัน ความรักของเราย่อมไม่เหมือนกัน

ช่วงเวลาแห่งการแสดงออกให้รับรู้จึงไม่เหมือนกัน ช่วงเวลาในการบอกรัก ปฏิบัติให้รับรู้ว่าเราเข้าใจตระหนักและรู้ว่าพ่อ ทำเพื่อเราเช่นไรไม่ใช่เพียงร้องไห้ให้คนชม ไม่ใช่เรื่องน่าสะเทือนอารมณ์ ที่ต้องให้ใครมาซาบซึ้งใจร่วมกับเรา พ่อใครก็พ่อใคร รักอันละเอียดอ่อนของใครล้วนแตกต่างกันไป ไม่มีการเหมารวมเหมาจ่ายความรัก ให้ต้องออกมาพิมพ์เดียวกัน

เพื่อนบางคนทะเลาะแทบเป็นแทบตายกับพ่อ

แต่ทุกครั้งที่กลับบ้านยามดึก

ต้องแอบย่องไปมองพ่อ

บางคนทะเลาะเบาะแว้งกับพ่ออย่างมากมาย เพียงเพราะเขาทั้งคู่เหมือนกันทุกอย่าง ทั้งความดื้อรั้น นิสัยใจคอ และหน้าตา และทั้งคู่รู้ว่าความรักที่แวดล้อมชีวิตเหล่านั้น บอกออกมาไม่ได้ เพราะชีวิตที่ผ่านมาไม่เคยได้กระทำเรื่องโรแมนติคเช่นภาพในหนัง แต่มีความรู้สึกของรัก ในแต่ละลมหายใจของชีวิต

เพื่อนบางคนบอกรักพ่อได้เพียงทำอาหาร

ทำอาหารจานที่พ่อชอบกิน

เพราะรู้ว่าไม่มีโอกาสได้ทำเมื่อวันวาน

บางคนแอบเขียนจดหมายถึงพ่อทุกปี เพียงเพื่อเก็บไว้ในกล่องแน่นหนา เก็บไว้ในกล่องแห่งความทรงจำ และเชื่อมั่นว่าพ่อจะรับรู้เข้าใจ เพราะทั้งพ่อของคนชอบทำอาหาร กับคนชอบเขียน เดินทางไกลจนยากจะรับรู้ในคำบอกรักนี้

ความรักของพ่อไม่เหมือนกัน

คำบอกรักพ่อล้วนไม่เหมือนกัน

มีแต่อณุของความรักเท่านั้นที่เราจะรับรู้ได้

ด้วยอารมณ์ความรัก ความรู้สึกและความเข้าใจ จะปฏิบัติแตกต่างเช่นไรล้วนอยู่ในหัวใจของแต่ละคน ไม่ใช่เรื่องสาธารณะจะต้องมาบังคับกะเกณฑ์ ในท่ามกลางหัวใจอันละเอียดอ่อนของผู้คน 

เพื่อนบางคนเคยตะโกนกลางโรงเรียน

ว่าอย่ามาบังคับเขาให้รักพ่อ เขารู้ว่าเขามีพ่อ เพราะเขารู้ดีว่าเขารักพ่อของเขาเช่นไร ไม่ใช่เรื่องจะมาจับเขานั่งพนมมือไหว้ ไม่ใช่เรื่องที่ใครจะมาบอกได้ เพราะสิ่งเหล่านี้ดำรงอยู่ในหัวใจ อยู่ในแต่ละการรับรู้ของชีวิตและลมหายใจของผู้คน 

ความรักพ่อจึงไม่เคยเหมือนกัน

คำบอกรักพ่อจึงไม่เหมือนกัน

อาจเพียงคล้ายคลึง แต่ไม่เหมือนกัน