น้ำใจคนใน Gotoknow มีมากเกินกว่าจะคาดคิด

   เมื่อวานนี้รู้สึกเหงาๆที่ไม่ได้ยินเสียงคำอวยพรจากปากคุณพ่อ ของผู้เขียน แต่พอมาวันนี้ สิ่งที่ผู้เขียนได้รับชดเชย คือคำอวยพร ที่มาจากคุณพ่อสกล  วรฉัตร พ่อในGotoknow แห่งนี้

  คุณพ่อสกล  วรฉัตร เป็นคุณพ่อของคุณพลเดช  วรฉัตร และเป็นบล็อกเกอร์ ที่มีอายุถึง ๗๙ ปี ที่มีความตั้งใจในการเขียนบันทึกทุกวัน

  บันทึกของท่านมีเสน่ห์ ใครๆก็อยากอ่าน เมื่อเปิดย้อนกลับไปดู ยอดผู้อ่านสูงเป็นร้อย ซึ่งผู้เขียนยอมรับว่าตนเองเขียนบันทึก กว่าจะมีคนอ่านเป็นร้อยในระยะเวลาเท่าๆกัน ใช้เวลานานมาก เพราะอะไรหนอ......

P

บล็อกคงคานที ๘๐ปีในหลวง

    ถ้าใครดูภาพนี้ โดยไม่ทราบมาก่อนว่าท่านอายุเท่าไหร่ ก็คงเดากันไม่ถึง ๗๙ ปีแน่นอน จากสายตาน่าจะสัก ๕๐ ปี ท่านถนัดซ้าย ยิ่งกว่านั้นยังเป็นนักกอล์ฟสมัครเล่นอีก แต่ผู้เขียนก็ไม่ได้อัศจรรย์มากไปกว่า ท่านเดินทางไปบวชเฉลิมพระเกียรติให้พ่อหลวงของเราถึงประเทศอินเดีย

  ท่านว่าท่านพลาดจากการบวชที่ประเทศไทยเพราะ นั่งพับเพียบไม่ได้ แต่ด้วยน้ำใจที่มุ่งมั่น ท่านยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจในการบวชให้พ่อหลวง โดยให้ลูกชายซึ่งเป็นท่านทูตที่อินเดีย ลงชื่อบวชไว้ แล้วคุณพ่อสกลของผู้เขียน ก็เริ่มฝึกการนั่งพับเพียบให้จงได้ กับเวลา ๒ เดือนก่อนบวช ที่สุดคุณพ่อก็ทำได้สำเร็จ ได้ผ่านพ้นบททดสอบ ของการเป็นคนกลุ่มพิเศษ ที่ถูกคัดเลือกให้ทำสิ่งที่เป็นกุศล สูงสุดถวายพ่อหลวง คุณพ่อได้ทำทุกอย่างที่พระ ๘๙ รูปท่านทำ ท่านปฏิบัติ มิได้เป็นรองใครเลย

    กับชีวิตของคนๆหนึ่ง ที่ทำอะไรก็ได้ ตามใจปรารถนาได้ทุกประการ ด้วยขันติ และอดทน  นับเป็นความภาคภูมิใจสูงสุด แม้ผู้เขียนจะไม่ได้เป็นญาติร่วมสายเลือด แต่ก็ยินดีเรียกท่านว่าคุณพ่อ โดยมิได้รู้สึกแตกต่างเลย

     ยังมีเรื่องหนึ่งที่คุณพ่อสกลสร้างความรู้สึกประทับใจกับผู้เขียนเป็นอย่างมาก เมื่อท่านส่ง mail มาบอกว่า"ขอลุ้นให้ได้ไปช่วยโรงพยาบาลที่วัดกุสินาราฯอินเดีย" ผู้เขียนรู้สึกขอบคุณ กับกำลังใจ ความหวังดี ที่ท่านมอบให้ เหมือนคำอวยพร ให้กับลูกหลานได้สมปรารถนา ในสิ่งที่ตั้งใจ แม้ว่าผู้เขียนจะมีโอกาสหรือไม่ ในการไปเป็นพยาบาล อาสาสมัคร ที่กุสินาราคลินิก ซึ่งพระธรรมทูตและคนไทย ได้ร่วมกันสร้าง เพื่อช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ที่ไม่แบ่งชั้นวรรณะ เป็นสถานที่สร้างบารมีของคนที่มีจิตศรัทธา ตามกำลังที่ตนมี ตามแนวทางที่ตนถนัด ตามแต่จะอาสาสมัครมา ทั้งชั่วคราวและถาวร ก็ตามที แต่วันนี้ ผู้เขียนขอเขียนบันทึกขอบคุณคุณพ่อสกล  วรฉัตร ที่มีน้ำใจ ส่งใจมาให้พรต่อผู้เขียน โดยที่แม้จะไม่เคยรู้จัก ไม่เคยเห็นหน้า แต่เราก็เป็นญาติกันได้

    น้ำใจคนใน Gotoknow มีมากเกินกว่าจะคาดคิด