สวัสดีจ้ะเธอที่รัก 

จดหมายถึงเธอฉบับนี้จะเป็นฉบับสุดท้ายสำหรับเรื่องราวของฉันที่ได้พบกับดงหลวงแล้วหล่ะ ฟังดูเหงาๆ เศร้าๆ เน๊าะ...

ฉันดื่นเช้าแบบสายกว่าเมื่อวาน และดูเหมือนสมาชิกเฮฮาศาสตร์ก็ค่อนข้างสบายๆ ในวันนี้เพราะเราไม่มีกำหนดการเดินทางไปข้างนอก จึงค่อนข้างผ่อนคลาย 

ฉันไปทานอาหารเช้าที่อาคารที่อยู่ถัดจากห้องครัว ก็พบพวกเราหลายคนมาทานข้าวกันอยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว เช้านี้มีอาหารอร่อยที่ใครๆก็ติดใจ ยกจานมารอตักเมื่อพ่อครัวตะหลิ่วทอง นำมาวางที่โต๊ะ.....แอน แอ๋น แอน...เมนูแสนอร่อยประจำเฮฮาศาสตร์ (ทำเสียงใหญ่ๆทุ้มๆนะเธอ) นั้นก็คือ...ผัดหมี่โคราช... อร่อยมากๆๆๆ 

ฉันทานไปนั่งคุยกับพี่อ้อยและครูเสือ ได้สักพักน้องเอก ก็มาสะกิด “พี่แป๋ว เราไปตัดสินภาพกันเถอะ” ...ใช่แล้วภารกิจของฉันสำหรับเช้านี้ เพราะเช้านี้เราจะประกาศผลการตัดสินภาพถ่ายที่สมาชิกเฮฮาศาสตร์ส่งประกวด... 

เราประชุมกันโดยได้เชิญครูสุ ซึ่งไม่ได้ส่งภาพเข้าประกวด มาร่วมเป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ...เราตกลงกันว่า เกณฑ์ของเรา จะดูที่ ความคมชัด องค์ประกอบ จุดเด่น เรื่องราว ความสมบูรณ์ และที่สำคัญในภาพต้องไม่มีอุปสรรคใดๆมากีดขวางความสวยงามของภาพ ... รอบแรกเราแบ่งการประกวดออกเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มธรรมชาติ และกลุ่มกิจกรรมเฮฮาศาสตร์ แต่เมื่อพิจารณาแล้วเห็นว่าน่าจะเพิ่มภาพสร้างสรรค์ขึ้นอีกกลุ่มหนึ่ง...เห็นมั้ยเธอว่ากรรมการน่ารักและยุติธรรมแค่ไหน... ว่าไงว่าตามกัน... 

จากนั้นเราก็เริ่มดูภาพ สวยๆ ทั้งนั้น ... ทำอย่างไรดี...ฉันเสนอให้คัดภาพที่ไม่ผ่านเกณฑ์ออก เพราะเป็นการคัดที่ง่ายกว่า...ซึ่งการคัดนี้เกิดขึ้นด้วยความไม่ลำเอียงที่สุดเพราะเราขอให้น้องสายลมเป็นผู้รับภาพ แล้วไปกำหนดรหัสไว้ว่าใครส่งภาพใดโดยไม่ต้องให้เรารู้ ...เรา ซึ่งเป็นกรรมการไม่ทราบเลยว่าภาพใครเป็นภาพใคร...สุดท้ายเราก็ได้ภาพชนะเลิศ รองชนะเลิศ และชมเชยในแต่ละกลุ่ม  

นอกจากรางวัลที่กรรมการเป็นผู้คัดเลือกแล้วเรายังมีรางวัลมหาชน (popular vote) เพิ่มมาอีกหนึ่งรางวัล ในแต่ละกลุ่ม เมื่อเราเตรียมการประกาศเรียบร้อย พี่บางทรายก็ประกาศเชิญชวนทุกคนลงมาที่อาคารจัดงาน 

และแล้วเวลาที่ทุกคนรอคอยอย่างระทึกใจก็มาถึง รอบแรกเราจะตัดสินรางวัลมหาชนก่อน ฉันจึงแจกกระดาษสำหรับให้เขียนชื่อภาพโดย 1 คน 1 เสียง และให้ลงชื่อในใบให้คะแนนด้วย 

จากนั้นฉันก็โชว์ภาพที่เข้าประกวด พร้อมกับบอกชื่อภาพไปด้วย เราเปิดวน 2 รอบ…เธอรู้มั้ย แต่ละภาพนะ นอกจากจะสวยแล้ว บางภาพยังตั้งชื่อได้แบบสุดๆ ขำ กันจนน้ำตาไหล แต่บางคนก็ท้องแข็ง ...หัวเราะกันนะเธอ แบบลุ้นๆ 

สุดท้ายเราก็ได้ภาพรางวัลมหาชน ตามที่บันทึกไว้ในบันทึกน้องเอก ข้างล่างนี้...ตามไปดูเองนะ...จากผลเราก็มอบรางวัลมหาชนท๊อปโหวตกันเรียบร้อย 

คราวนี้นาทีระทึกใจก็มาถึงอีกรอบ เราประกาศผลแต่ละรางวัลสมาชิกทุกคนปรบมือกันสนั่นแสดงความยินดี แต่ที่สนุกมากๆ ก็ตอนมอบรางวัล ผู้รับและผู้มอบต่างแสดงความยินดีให้แก่กันและกัน ...  

เมื่อฉันประกาศผลรางวัลชนะเลิศประเภทธรรมชาติ ชื่อภาพดอกไม้ เป็นฝีมือการถ่ายภาพของคุณหมอสุธี คนชอบวิ่ง ฉันจึงเชิญพี่บางทรายมอบรางวัล แล้วพวกเราก็ยุให้หอมแก้มแสดงความยินดี ทันใดนั้นในขณะที่พี่บางทรายยังลังเลไม่รู้จะทำอย่างไร คุณหมอคนชอบวิ่งก็จ๊วบเข้าที่ซอกคอพี่บางทราย...เธอเอ๋ย...เฮกันดังลั่นป่าไปเลย...ฉันยืนอยู่ด้านหลัง ยังขำแทบแย่ วันก่อนเห็นภาพจากด้านหน้า (จากคุณหมอคนชอบวิ่ง) เห็นพี่บางทรายตกใจตาโต..ฉันยังนั่งหัวเราะคนเดียวอีกยาวเลยเธอ.... คิดดูซิเธอ

จากนั้นก็มีช็อตเด็ดของการมอบรางวัล กอดกัน หอมกัน แบบเชียร์กันหอมโดยไม่สนใจว่าเป็นหนุ่มกะหนุ่ม แล้วก็เฮกันสุดๆ ส่วนที่เป็นครอบครัวเมื่อคุณสามีได้รางวัล ภรรยาเป็นผู้มอบก็มีหอมแก้มแสดงความยินดี อย่างอบอุ่น เป็นที่อิจฉาตาร้อน อย่างยินดีกันถ้วนหน้า 

แล้วสุดท้ายเป็นภาพรางวัลพิเศษ แต่เจ้าของภาพกลับไปก่อนแล้ว ฉันในฐานะพิธีกรทำอย่างไรดี...เอานางแบบ นายแบบมามอบรางวัลละกัน แต่ด้วยความเขินและเกรงว่าจะถูกเชียร์ให้ทำอะไรเขินๆๆ ทั้งสองคนจึงยืนมองกันไปมาไปกล้าเดินเข้ามอบรางวัล ฉันจึงเชิญป๋าดันมาดันน้องเอก แล้วก็เชิญพ่อดันมาจูงน้องลูกหว้า...ทำให้เกิดการมอบและรับมอบรางวัลที่ประทับใจจนได้....งานนี้เฮกันลั่น อีกครั้ง ...(น้องเอกมาสารภาพภายหลังว่าเขินมากๆ แข้งขาอ่อนเดินไม่ไหว...อิอิอิ) ...คิดดูซิเธอ

เธอมาดูลำดับเหตุการณ์แห่งความประทับใจ และความสดชื่นยินดีของกองเชียร์ ที่ภาพนี้ ฉันเพิ่งได้มาจากกล้องของครูสุนะ...เธอมาดูเร็วๆ ซิ

ที่ฉันเล่าๆๆ มาเนี่ย ยังสนุกไม่ถึง 5% ของเหตุการณ์จริงเลยนะเธอ... ฉันละอยากมี VDO ถ่ายภาพเหตุการณ์ทั้งหมดของเฮฮาศาสตร์มากๆ เลยเธอ... 

สุดท้ายก่อนจบจดหมายฉบับนี้...ขอขอบคุณพ่อครูบา แม่หวี พี่บางทราย คุณ paleeyon ทีมงาน  คุณสะมะนึกะ น้ององุ่นคนสวย น้องออต และสมาชิกชาวเฮฮาศาสตร์ทุกท่าน สำหรับการจัดงานเพื่อพี่น้องชาวเฮฮาศาสตร์อย่างทุ่มเททั้งกายและใจ ทุกๆวินาที ที่อยู่ที่เฮฮาศาสตร์ 3 เราทุกคนใช้เวลาอย่างคุ้มค่าที่สุด ไม่ว่าจะเป็นการเรียนรู้ถึงวิถีชีวิตของชาวไทโซ่ การย้อนรำลึกและเรียนรู้วิถีชีวิตการเข้าป่าของท่านสหายที่ท่านได้เดินทางมาเล่าประวัติศาสตร์อีกหน้าหนึ่งของไทย การเรียนรู้ธรรมชาติบนดงหลวง และกิจกรรมระหว่างชาวเฮฮาศาสตร์ด้วยกัน... 

สุดท้าย ... การอำลาก็เกิดขึ้น แม้จะอยากอ้อยอิ่งรำลาอย่างที่สุด ก็ไม่สามารถทำได้ ... สุดท้ายทุกคนก็ได้แยกย้ายกันกลับไปพร้อมกับนำความสุข ความอิ่มเอม ที่จะเป็นพลังสำหรับการทำงาน การทำความดีเพื่อสังคมต่อไป ...  

ภาพจากบันทึกพี่บางทราย

ปล. ติดตามดูผลรางวัลและภาพที่ได้รางวัลที่นี่นะเธอ

ผลการประกวดภาพใน เฮฮาศาสตร์ ๓ "ดงหลวง" ประเภท Theme เฮฮาศาสตร์

ภาพชุด Theme ธรรมชาติ ที่ชนะเลิศในการประกวดภาพใน เฮฮาศาสตร์ ๓ "ดงหลวง"  

ภาพชุดที่ได้รับรางวัลประเภท "สร้างสรรค์" ในเฮฮาศาสตร์ดงหลวง 

รางวัลท๊อปโหวตภาพในดวงใจและภาพรางวัลพิเศษ "เฮฮาศาสตร์ดงหลวง"