คนเราถ้าได้มีโอกาสทำอะไร ดี ๆ แกกันตอนเขามีชีวิต ก็ควรรีบ ๆ ทำ ไม่รู้ว่าจะต้องมานั่งเสียใจอีกกี่ครั้งจนกว่า เราจะสิ้นอายุขัย

 Dscf5272

ใครที่เข้ามาเที่ยวแม่ฮ่องสอน  คงมีไม่น้อยที่ใช้บริการรถตู้รับจ้าง  รถตู้รับจ้างแทบจะเป็น บริการหลักของเส้นทางทัวร์แม่ฮ่องสอน  เพราะสะดวก  เร็ว  รู้เส้นทาง  เหมาคันมา หรือมากับบริษัททัวร์สบายไปสิบอย่าง แต่ผู้เขียนในฐานะเจ้าถิ่น จะเบื่อรถตู้มาก เพราะรถตู้แถบนี้มารยาทขับขี่ยอดแย่มาก ไม่มีน้ำใจ   ไม่มีมารยาท ในการใช้รถใช้ถนน

  เมื่อ ปีก่อน มีน้องเจ้าหน้าที่โรงพยาบาล  ผู้หญิงทั้งคู่ขับรถมอเตอร์ไซด์ ถูกเบียดรถเกือบตกเขา  ได้รับบาดเจ็บกระดูกไหล่หลุด ไหปลาร้าหัก  คนซ้อนได้แผลถลอกปอกเปิกไป แจ้งตำรวจให้สกัดจับ  ก็ไม่มีหลักฐาน จับไม่ได้ไล่ไม่ทัน เพราะไม่ได้มีรอยเฉี่ยวชน เหลือไว้แค่เพียงความเจ็บใจเพราะหาใครมารับผิดก็ไม่ได้  หากถึงต้องตายก็คงตายเปล่า   มีพี่ที่รู้จักกันถูกรถตู้ วิ่งแซงกันแบบไม่ลดละ ปาดหน้าเบียดตกเขาโชคดีที่ไหล่เขายังมี ต้นไม้หนาทึบ รอดตาย ปาฏิหาริย์ ก็อีหรอบเดิม  หาคนรับผิดชอบไม่ได้  ทำไงได้ ไม่มีหลักฐาน ไม่ได้ชน หรือ เฉี่ยว

<p>   ผู้เขียนเองก็บ่อยครั้งที่เฉียด ต่ออุบัติเหตุ ในทำนองเดียวกัน เจอที่ไรก็ได้แต่สบถอื้ออึงด้วยความโมโห  บางครั้งก็สิ้นสงสัย ว่าทำไม เหตุบนท้องถนนทำคนฆ่าคนได้  คนขับรถตู้เหล่านี้ ไม่รู้ว่าเป็นลูกเขา สามีใคร แต่บอกได้อย่างเดียวว่าต่อมจิตใต้สำนึก คงอักเสบ   เวลาบริษัทเค้ารับคนเข้าทำงาน หรือ แม้กระทั่งการสอบใบขับขี่  คงได้มีแน่ การตรวจระดับสามัญสำนึก  หรือ  ปริมาณของน้ำใจ ในต่อมจิตสำนึกความเป็นมนุษย์  บางคนตอนเป็นคนเดินตัวเป็น ๆ ก็เป็นคนดี๊ดี  แต่พอนั่งหลังพวงมาลัย เปลี่ยนเป็น  เป็น....ไปซะงั้น   </p><p align="center"> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">  วันนี้ ตอนบ่ายผู้เขียนเดินเข้าไปที่ตึกผู้ป่วยใน น้องก็บอกว่า</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">   “พี่กุ้งรู้จักลุง จ่าเต๊าะ ไม่ใช่หรือ”   งง ๆ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">  “ อื่อ รู้จักสิ  ทำไมหรอ” น้องชี้ไปที่เตียงติดเคาเตอร์  ลุงจ่าเต๊าะนอนที่นั่น ชายมูเซอร์วัยห้าสิบเศษ รูปร่างผอม ใบหน้าตอบที่คุ้นเคยกันดี ดวงตาปิดสนิทมีน้ำตาซึมรอบตา นอนนิ่ง หายใจด้วยเครื่องช่วยหายใจ ญาติพี่น้องรายล้อม   ผู้เขียนตกใจจนตัวชา  </p><p>   ลุงจ่าเต๊าะ  เป็น อสม.บ้างปางบอน   เป็นผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน และ เป็น ชายผู้มีน้ำใจ ตั้งแต่ทำงานมาเคยไปนอนค้างบ้านลุงแก 2 ครั้งได้ ไปเมื่อไหร่ก็ไปบ้านจ่าเต๊าะ  ลุงแกมีน้ำใจเหลือ  ที่หลับที่นอนหมอนมุ้ง อาหารการกินไม่เคยขาด ทั้งที่เราร่ำบอกอย่างเกรงใจ ว่าไม่ต้องลำบาก การทำงานของพวกเราชาวสาธารณสุข ภายใต้การช่วยเหลือของลุงจ่าเต๊าะไม่เคยขาดตกบกพร่อง  ความมีน้ำใจของลุงจ่าเต๊าะทำให้เราจะพบลุงจ่าเต๊าะเกือบทุกอาทิตย์ ถามทีไร ก็เดี๋ยวมาส่งคนนั้น  มาส่งคนนี้ที่โรงพยาบาล </p><p>“อะโบดึย่า หมอ”  </p><p>“อ้าว เจอกันอีกแล้ว ลุงจ่าเต๊าะ วันนี้มาส่งใครอีก” พบเจอกันที่ไหน เราก็ทักทายกันอย่างดีใจเสมอ  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“อ่อ  ลูกนาสีไม่สบาย เป็นปอดบวมครับ    เมื่อไหร่ หมอจะไปเที่ยวบ้านเราอีก”  คำถาม นี้ ลุงจะถามทุกครั้งที่เจอกัน ผู้เขียนก็ได้แต่หัวเราะไป  บ้านปางบอนช่างไกลเหลือ ไม่มีงานจริง ๆ ไม่ค่อยได้ไป  ลุงแกถามเมื่อไหร่ได้แต่ตอบไปว่า </p>“โอกาสหน้า คงได้ไปน่าลุง  ได้ไปเยี่ยมแน่ บ้านลุงจ่าเต๊าะนะ หมอไม่ลืมหรอก” <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   ถามถึงสาเหตุน้องบอกว่า ลุงแกรถคว่ำเพราะหักรถหลบรถตู้ ขณะเข้าไปทำธุระที่แม่ฮ่องสอน ตอนนี้ลุงจ่าเต๊าะอาหารสาหัส เพราะสมองตาย(Brain dead)แล้ว ตอนลุงมาถึงใหม่ ๆ ยังพอรู้สึกตัวแต่ขยับไม่ได้ กระดูกต้นคอหักทับเส้นประสาท เมื่อนำส่งต่อ ไปแล้ว ปรากฏว่า มีเลือดออกในสมอง หลายจุด และ ออกมากในวงกว้าง เรียกได้ว่าเกินเยียวยา วันนี้ที่มามีรถนำมาส่งถึงโรงพยาบาลพร้อมเครื่องช่วยหายใจ พูดง่าย ๆ ว่า เค้านำลุงจ่าเต๊าะมาคืนบ้านแล้ว  เป็นวาระสุดท้ายที่จะได้อยู่อย่างมีลมหายใจ  พี่น้องมูเซอทั้งจากบ้านปางบอนและบ้านใกล้เคียงมากันเต็มโรงพยาบาลเพียงเพื่อขอมาดูลมหายใจสุดท้ายของลุง </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">  ใยชีวิตของลุงจ่าเต๊าะเบาบางและ น่าจะขาดลงได้ทุกขณะ เหลือเพียงรอคำตอบจากญาติ ผู้ลังเล และ อาลัยอาวรณ์ ว่า”เมื่อไหร่” เท่านั้นเอง แต่อีกหนึ่งที่เป็นตัวต้นเหตุป่านนี้คงยังไม่ได้รับรู้ ว่าทำอะไรลงไป ไม่ได้รู้ได้พรากอีกหนึ่งชีวิตทีแสนดีไปจากคนที่เขารัก และรักเขา </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">   มาครั้งนี้คงไม่ได้มีเรื่องเล่าที่สดใสมาเล่าสู่กันฟัง เพราะหัวใจผู้เขียนก็กำลังสลดหดหู่เหลือเกิน แต่อยากขอวิงวอน    ใครก็ตามที่น่าออกทำอะไรได้บ้าง มันทำอะไรไม่ได้เลยเชียวหรือกับการจัดระเบียบ รถตู้ที่เข้าออกมาขอใช้ทรัพยากรของแม่ฮ่องสอน  เพื่อหล่อเลี้ยงตัวเอง  มันขอกันไม่ได้เชียวหรือ กับพื้นที่เล็ก ที่เรียกว่าถนน ร่วมกัน  คงไม่ได้ขอเพียงแค่รถตู้ รถใครก็ตามที่คุณมาใช้มาเหยียบย่ำอยู่นี้  นั่งหลังพวงมาลัย อย่าคิด ว่าคุณจะใหญ่คับฟ้า  ราคาของรถไม่ได้สามารถประเมินค่าราคาความเป็นคน ในหัวจิตใจ หัวใจของคุณไปได้หรอก ถ้าคุณไร้น้ำใจ และหยามเหยียดต่อสิ่งมีชีวิตชนิดอื่น ๆ ที่ไม่ใช่คนประเภทคุณ คุณก็ไม่มีค่าแม้แต่นิดเดียว </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">   ต่อจากนี้ ไม่นาน หลายคงแทบไม่รู้ด้วยซ้ำไป ว่ามีผู้ชายแสนดี ชื่อ "จ่าเต๊าะ" เคยอยู่ในโลก ใบนี้ด้วย เคยสร้างคุณงามความดี มาตลอดชีวิตของแก  อาจไม่ได้ยิ่งไหญ่ให้ใครมาจดจำ  ผู้เขียนเสียใจอยู่อย่างที่ไม่ได้ไปเยี่ยมบ้านลุงจ่าเต๊าะ ตอนที่แกเชิญชวนไว้  "ถึงตอนนี้ก็สายเกินไป" </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">คนเราถ้าได้มีโอกาสทำอะไร ดี ๆ แกกันตอนเขามีชีวิต ก็ควรรีบ ๆ ทำ ไม่รู้ว่าจะต้องมานั่งเสียใจอีกกี่ครั้งจนกว่า เราจะสิ้นอายุขัย</p><div class="item"><div class="file-preview">

Dscf5272

 
</div></div></span>