ระยะ 1 - 2 เดือนที่ผ่านมา ประชากรชาวเภสัชฯ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่  มีสุขภาพกายที่ทำให้ผู้เขียน รู้สึกเป็นห่วง  ตัวอย่างเช่น  หัวหน้างานบริหารและธุรการ มีอาการปวดต้นคอ ต้องไปหาหมอและกินยาควบคู่ไปด้วย  หัวหน้าหน่วยอาคารฯ มีอาการปวดต้นคอ ต้องไปกายภาพเหมือนกับผู้เขียน แต่ต้องดึงคอไปด้วย (เป็นมามากกว่าเดือนแล้วยังไม่หาย ประจวบเหมาะกับผู้เขียนก็เกิดอาการทางกายด้านสุขภาพเช่นกัน  (แสดงว่าคณะฯ อาจจะใช้งานมาก...หัวหน้าทั้งหลายเลยเดี้ยง) 

และมีน้องที่คลอดลูกแล้วเลือดไหลไม่หยุด ก็ต้องผ่ามดลูกทิ้ง อาจารย์น้อง ก็ท้อง 5 เดือน แต่สุดท้ายลูกไม่ดิ้น ไม่หายใจ ก็ต้องเอาออก  น้องแข่งกีฬาฟุตบอลปะทะกัน เอ็นไหล่ขาด ต้องผ่าตัดต่อเอ็น (เหตุเกิดวันที่  6  พย. ได้คิวเข้านอน รพ. 16 พย. ได้คิวผ่าตัด 20 พย.50...เรื่องจริงอีกเรื่องค่ะ..อิอิ)   น้องเจ้าหน้าที่สายวิชาฯ เพิ่งไปผ่าตัดเนื้องอกที่หน้าอก ทั้งสองข้าง  และวันนี้มีน้องเกิดอาการหายใจไม่ออก (เค้าบอกเหมือนคนจะตาย)  คุณพยาบาลประจำคณะฯ ก็ต้องรีบนำส่ง รพ. สุดท้ายหมอวินิจฉัยว่าเป็น หอบ หืด (และให้ระบุว่า...เป็นโรคประจำตัว)

 

ผู้เขียนมักจะถูกตามตัวเสมอเวลาใครต้องเข้า รพ. หรือว่าใครมีอาการเป็นอย่างไร (คิดในใจว่า...เค้าคงคิดว่าเราเป็นหมอ  เป็นเจ้าของ รพ. เป็นพยาบาล หรือ.....แต่หลายคนฟันธงว่า  อ๋อ....พี่เป็นเจ้าหน้าที่บริหารไปทั่วต่างหาก....ก๊ากส์)  และจำได้อีกเหตุการณ์หนึ่ง  หัวหน้าภาคฯ อุบัติเหตุขาหัก  ที่ธนาคารฯ ฝั่งตรงข้ามคณะฯ  ท่านบอกว่าให้ตามอึ่ง....อืม....ในที่สุดหมออึ่งก็ต้องไปหาที่ รพ. และจัดการเรื่องราวในโรงพยาบาล พาไป X-ray  พาไปห้องตรวจคลื่นหัวใจ พาไปห้องตรวจ พาไปนอน รอการตรวจ ห้องพิเศษไม่มี เจ้าหน้าที่ ward จัดห้องให้  ฯลฯ   แม้กระทั่งการแทรกคิวผ่าตัด (ฮา....)  ไม่ใช่ด้วยตัวเองหรอก จากการประสานงานไปทางผู้ใหญ่ต่างหาก  อิอิ)  (เรื่องราวที่มักถูกตามตัวเนื่องจากอาจเป็นคนที่คุ้ยเคยกับ รพ. เพราะต้องไปส่ง ดูแลพ่อแม่ และพี่สาวที่ทำงานใน รพ.แห่งนี้ด้วย)

 

นอกจากนี้ยังมีความเจ็บป่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ อีกหลายเรื่อง  จากเหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ผู้เขียนรู้สึกไม่สบายใจ  เป็นห่วงในเรื่องสุขภาพของหลาย ๆ ท่านเหล่านี้  และนอกจากนี้ยังมีบุคลากร (มากกว่าครึ่ง) มีโรคประจำตัว เช่น ความดันสูง เบาหวาน ไขมันในเส้นเลือดสูง  จึงทำให้ต้องกลับมาคิดทบทวนชีวิตตนเอง  จึงทำให้นึกถึงบันทึกที่เคยเขียนไว้บันทึกหนึ่ง  บันทึกนี้ นาฬิกาชีวิต   ซึ่งอาจทำให้ต้องกลับมาปฏิบัติตัวใหม่ เพื่อสุขภาพของตัวเอง

สรุป 

1.00 – 3.00  น.  นอนซะ

3.00 – 5.00  น.  ตื่นมาสูดอากาศ

5.00  -7.00  น.  ขับถ่าย

7.00  -9.00  น.  กินข้าวเช้า

9.00 – 11.00 น.  อย่าพูดมาก กินน้อยๆ อย่านอน

11.00 – 13.00 น.  หลีกเลี่ยงความเครียด

13.00 – 15.00 น.  ห้ามกิน

15.00 – 17.00 น.  ออกกำลังกายหรืออบตัวให้เหงื่อออก

17.00 – 19.00 น.  ทำให้สดชื่น  อย่าง่วง

19.00 – 21.00 น. ทำสมาธิ

21.00 – 23.00 น. ทำตัวให้อุ่นไว้

23.00 – 1.00  น.  กินน้ำก่อนนอน 

โอ้ยพระเจ้าช่วยกล้วยไข่ทอด (น้องแป๊ดชอบ)  ทำอย่างไรก็ทำไม่ได้ตามนี้ จึงต้องจัดสรรตัวเองซะใหม่ตามเวลาที่มีอยู่ดีกว่า (หาทางเลี่ยงอีกแล้ว....คนเราชอบมีข้ออ้างเพื่อตัวเองเสมอ  แต่วันใดอ้างไม่ได้  "ก็ตัวใครตัวท่าน"  เถอะนะคะ  แต่จิตใจที่ผ่องใสจะช่วยให้กายสบายตามนะคะ

ขอให้มีสุขภาพกาย  สุขภาพใจที่เข็มแข็ง  และแข็งแรงตลอดไปค่ะ