หลังจากสองวันก่อนน้องชายนายขจิต ฝอยทอง  โทรมาตามให้เข้า blog 555  ไม่ใช่หรอกค่ะ  ล้อเล่น 

น้องเห็นห่างหายไป เลยมาถามไถ่ประสาคนกันเองค่ะ

วันนี้มีโอกาสเลยเข้ามาเล่าเรื่องซักหน่อย   อ่านแล้วคิดถึง น้องกุ้งcoffee_mania คุณแม่นายหอยโข่งมากเลยค่ะ  และก็กระตุกต่อมคิดดีจัง

เอามาฝากนะคะ

IcedlatteWhitemochaK_coffee-edinburghIcedcoffeeDscf1379 <p>วันหนึ่ง ศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยจุดจุดจุดกลุ่มหนึ่งกลับไปเยี่ยมสถาบัน
ไม่ช้าวงสนทนาก็เริ่มเปลี่ยนไปเป็นการบ่นพร่ำเกี่ยวกับความเครียดในเรื่องการทำงานและปัญหาชีวิต </p><p>แล้วอาจารย์ก็เสนอเลี้ยงกาแฟกลุ่มลูกศิษย์เก่า </p><p>อาจารย์เดินเข้าไปในครัวและออกมาพร้อมกับกาแฟเหยือกโตและถ้วยกาแฟแบบต่างๆ บ้างเป็นถ้วยกระเบื้อง บ้างเป็นถ้วยพลาสติก และบ้างทำด้วยแก้ว โดยบางใบเป็นแบบพื้นๆ ธรรมดา บางใบสวยวิจิตรสูงค่า อาจารย์บอกให้ลูกศิษย์แต่ละคนจัดการการดื่มกาแฟร้อนๆ กันเอาเอง</p><p>เมื่อลูกศิษย์ทุกคนต่างมีถ้วยกาแฟในมือกันทุกคนแล้ว อาจารย์ก็กล่าวว่า ลองสังเกตดูกันหรือเปล่าว่า ถ้วยสวยๆ แพงๆ ถูกเลือกไปหมด เหลือไว้แต่ถ้วยแบบธรรมดาราคาถูก เป็นเรื่องปกตินะที่พวกเราต่างก็มักจะเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวเอง </p><p>ซึ่งนี่คือที่มาของความเครียดและปัญหาทั้งหลายแหล่ในชีวิต ในขณะที่สิ่งที่พวกเราต้องการแท้จริงแล้วคือกาแฟไม่ใช่ถ้วยกาแฟ แต่จิตสำนึกกลับนำพาเราไปเลือกที่ถ้วยและมิหนำซ้ำยังคอยชำเลืองมองถ้วยของคนอื่นๆ อีกด้วย</p><p>หากชีวิตคือ กาแฟ </p><p>หน้าที่การงาน ตำแหน่งต่างๆ ในสังคมก็คือ ถ้วยใส่กาแฟ </p><p>มันเป็นเพียงเครื่องมืออุปกรณ์ช่วยหยิบจับหรือประคองชีวิตของเรา </p><p>มันไม่ได้ทำให้เนื้อหาจริงๆ ของชีวิตเปลี่ยนไป
บางครั้ง.........การมัวไปเพ่งเล็งที่ถ้วยใส่กาแฟก็ทำให้เราลืมที่จะใส่ใจกับรสชาติของตัวกาแฟ</p><p>….อืม!!... แล้วเช้านี้ถ้วยกาแฟ เอ๊ย!! ไม่ใช่สิ  กาแฟของคุณรสชาติเป็นยังไงบ้างล่ะ?</p><p></p>