<p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p> <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table>
<p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal" align="center"> </p></span></strong><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ในเช้ามืดกลางฤดูหนาวที่ของภาคเหนือ กระผมลืมตามองดูโลก …เด็กชายตัวน้อยๆน่าตาน่ารัก(น่ารักจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้…คาดเดาเข้าข้างตัวเอง) ร้องเสียงดัง คุณแม่บอกว่าพอผมคลอดออกมาคุณพ่อรีบนำหนังสือมารองหนุนหัวทารกน้อยในทันที เชื่อว่าจะช่วยให้รักการอ่านหนังสือ และสมองปราดเปรื่อง…ดูความเชื่อของคุณแม่ผมสิครับ!!! วันนี้ผมจึงเป็นหนอนอ้วนรักการอ่านหนังสือเป็นชีวิต ด้วยเหตุนี้หรือเปล่าก็ไม่รู้??</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ผมเกิดหลังเขา เมืองเล็กสงบๆ ซอกเทือกเขาถนนธงชัย ชีวิตวัยเด็กของผม หายคนบอกว่าเด็กน้อยช่างเจรจา ชอบถามจนผู้ใหญ่เบื่อที่จะตอบ ผมถูกห้อมล้อมด้วยญาติพี่น้อง เป็นสังคมครอบครัวขยายที่อบอุ่น ลูกชายคนแรกของครอบครัวอย่างผมจึงไม่แร้นแค้นความรักจากทุกคนที่พบเห็น</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>คนหลังเขา เกิดจากป่า เรียนรู้จากป่า <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">อ้อมอกของธรรมชาติที่ผมอาศัย หล่อหลอมความเป็นตัวตนของผม ความด้อยโอกาสทางสังคมเมื่อเทียบกับคนที่อยู่ในเมือง แต่ไม่ได้ทำเด็กแบบผมคิดถึงข้อจำกัดเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย เราแทบไม่รู้เลยว่าสังคมข้างนอกเป็นอย่างไร ลืมตามาก็เห็นป่า เห็นต้นไม้ เห็นลำธาร เรียนรู้กับสิ่งเหล่านี้เป็นโลกของการเรียนรู้ที่กว้างใหญ่ ผมจำได้ว่าจะเข้าเมืองเชียงใหม่แต่ละครั้งผมนอนไม่หลับทั้งคืน…</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">เรียนโรงเรียนใกล้บ้านเดินเลาะทุ่งนาไม่นานก็ถึง เพียงอึดใจก็จบชั้นประถม เรียนต่อโรงเรียนมัธยมแห่งเดียวของอำเภอปาย อีกไม่นานเช่นกันต้องจำลาจากบ้านเกิดเพื่อไปศึกษาต่อข้างนอก ออกไปสู่สังคมกว้างใหญ่ เห็นภาพอีกภาพที่แตกต่างจากสังคมบ้านป่าที่ผมคุ้นเคย เป็นการเรียนรู้ที่ไพศาลไม่เฉพาะการเรียนในระบบที่เคี่ยวกรำด้านวิชาการ แต่ถึงอย่างไร จิตวิญญาณคนภูธรอยู่ในสายเลือดเต็มเปี่ยม กระผมร่ำเรียนอย่างตั้งใจ จากจุดเริ่มและสิ้นสุดที่มหาวิทยาลัยเก่าแก่ของภาคเหนือคว้าปริญญามาฝากคนทางบ้านได้สองใบเอาไว้การันตีว่า มีดีกรีแล้วนะ แต่จะหายโง่หรือเปล่านั้นต้องคิดหลายๆที </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ชีวิตของคนบ้านนอกหากได้รับราชการเป็นสิ่งที่น่าภาคภูมิใจ ผมถูกผลักให้สมบูรณ์ด้วยความคาดหวังนี้ เข้ารับราชการอย่างที่ตั้งใจไว้ จากนั้นก็ตั้งหน้าตั้งตา ทำงาน ทำงาน และทำงาน ด้วยอุดมการณ์ที่กล้าแกร่ง ขันอาสาขึ้นไปทำงานบนดอยสูงกันดารร่วมกับพี่น้องลีซู ไม่มีใครอยากไป แต่ตอนนั้นเป็นความท้าทายในเลือดบ้า ที่ไหนไกล กันดาร ผมอยากไปอยู่มากที่สุด </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">๘ ปีที่อยู่กับพี่น้องกลุ่มชาติพันธุ์บนดอย โลกของการทำงานก็เป็นการเรียนรู้ที่ยิ่งใหญ่ในชีวิตอีกครั้ง ที่นั่นสอนผมให้กล้าแกร่ง “ชีวิตสอนชีวิต” และพื้นที่ที่ทำงานนี่เองเป็นพื้นที่ทำวิทยานิพนธ์ของผม…ผมบอกกับคุณครูซึ่งเป็นพี่น้องชาวเขาว่าผมได้เรียนจบจากที่นี่</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ชีวิตผกผันเพราะคิดไม่เหมือนใคร ..ไม่นานแรงฝันที่อยู่ในตัวเองก็เกิดขบถ ผมตัดสินใจลาออกจากราชการแบบเฉียบพลัน ท่ามกลางความฉงน ตกใจของทุกคนรอบข้าง แต่ผมได้บอกกับทุกคนว่าผมคิดดีแล้ว และต่อแต่นี้ผมจะเดินทางไปตามฝันของตัวเอง…ผมเชื่อมั่นตัวเอง สิ่งที่ผมเป็นห่วงที่สุดคือครอบครัวของผมเองที่ยังหวั่นไหว เมื่อพวกเขาให้ความเชื่อมั่นและกำลังใจผมเขียนใบลาออกจากราชการในทันทีในเช้าวันหนึ่ง</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">หากถามจุดยืนของผมก็คงเป็นอุดมการณ์และฝันส่วนตัวที่อยู่ในใจ มุ่งมั่นไปให้ถึงฝั่ง พร้อมคุณธรรมและความรู้ -ความดีที่ได้รับการสั่งสอนฝังอยู่ในกมลสันดาน ทางที่กำลังจะเดินฝ่าฟันไปก็เป็นทางที่เลือกแล้วผมก็พร้อมที่จะทุ่มเทสุดกำลัง </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ทำอย่างไรจะหายโง่ ? คำถามนี้สะกิดใจผมทุกครั้ง ผมรู้สึกโง่เมื่อได้เดินออกมาเรียนรู้กับโลกกว้างมากขึ้น ทำไมยิ่งเรียนรู้จึงโง่มากขึ้น ...จึงเลือกเส้นทางเพื่อบรรเทาความโง่ในตัวเอง เรียนรู้ให้ตัวเองพร้อม เรียนรู้กับผู้อื่น เรียนรู้จากบริบทที่หลากหลาย พัฒนาตัวตนและจิตวิญญาณไปพร้อมๆกัน วันนี้ผมเติบโตทั้งภายในและภายนอกขึ้นมาก และเชื่อว่าจะเติบโตขึ้นไปเรื่อยๆ</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ทางเลือกของการเรียนรู้เพื่อพัฒนา “ผะหญา”ถึงวันนี้การเรียนรู้ไม่จำเป็นต้องมีรูปแบบ การเรียนรู้ที่เอื้อให้ผมได้เรียนรู้อย่างมีความสุขนั้น ควรที่จะสนุกสนาน มีบรรยากาศที่เหมาะสมให้ผมได้เพลิดเพลิน ท่ามกลางมวลมิตรที่คอยสนับสนุนเป็นสังคมแห่งมิตรภาพและสมานฉันท์ ใจเชื่อมใจ บนถนนสาย“เฮฮาศาสตร์”</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">และสุดท้ายเราวัดกันที่เชิงตะกอนครับ!!!</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><hr>
<h3 style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">มุมหนึ่งของประวัติส่วนตัวครับ</h3><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"><div style="text-align: center">
</div></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><h3 align="left">หลายคนถามผมว่า ผมคือใคร?? </h3>
<p align="left">บ่อยครั้งที่ผมงงงันกับคำถามแนวนี้ ผมหาคำตอบให้พวกเขาไม่ได้ เพราะผมเองก็ไม่รู้จะนิยามตัวตนยังไง …และผมคิดว่าไม่สำคัญว่าใครจะคิดว่าผมเป็นใคร??? </p>
<p align="left">ในสังคมสัญลักษณ์ที่ฉาบด้วยมายาคติยากเกินกว่าจะค้นหาตนตัว</p>
<h3 align="center">"เอก" คุณคือใคร??</h3>
<p align="left">
</p>
<p align="left">พำนักอยู่เมืองเล็กๆท่ามกลางอ้อมกอดของขุนเขา เทือกเขาถนนธงชัยเป็นคนทำงานอยู่ตาม ชายขอบ ชายแดนเหนือสุดของประเทศไทย </p>
<p align="left">เป็นลูกหลานชาวนา มีโอกาสดีได้ทำงานร่วมกับชนเผ่าที่หลากหลาย ทั้งวิถีชีวิตและวัฒนธรรม ภาษา ประเพณี ได้มีโอกาสเรียนรู้ในระบบ ที่พอมีศักยภาพที่จะทำงานวิชาการร่วมกับงานพัฒนาได้ เหตุเพราะว่าเป็นคนพื้นถิ่น หรือ คนใน (Insider) คิดว่ามุมมอง บางมุม เข้าใจชุมชนได้ในระดับหนึ่ง</p>
<hr><p>ความภาคภูมิใจในโลก”จัดการความรู้” http://gotoknow.org</p>
</span><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ทำงานร่วมกับภาคีที่หลากหลาย โดยเฉพาะ องค์กรพัฒนาเอกชน ที่ทำงานพัฒนาในพื้นที่ เป็นนักวิจัยเพื่อพัฒนาเป็น ทีมงานหนุนเสริม - ที่ปรึกษา ของ ศูนย์ประสานงานวิจัยเพื่อท้องถิ่นจังหวัดแม่ฮ่องสอน - - -สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย สำนักงานภาค (สกว.)</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"><div style="text-align: center"></div></p><h3 align="center">อีกมุมหนึ่งของประวัติส่วนตัวของผม</h3>
</span><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal" align="center">——————————</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>
สวัสดียามเช้าค่ะ
ดีจัง ที่ได้อยู่ท่ามกลางอ้อมอกแห่งธรรมชาติ
ขอคุณความดี ปกป้องคุ้มครองคนดีของแผ่นดิน ละกันนะคะ
แวะมาทำความรู้จักครับ
สวัสดีครับ คุณครูอ๊อต
เป็นกำลังใจที่ดีมากครับ สำหรับการมาเยี่ยมชม อ่านเรื่องราวของคนธรรมดาที่เป็นคนนอกระบบ
คิดไม่เหมือนคนอื่น แถมยังทำตัว "เฮฮา" ไร้สาระมานาน ช่วงหลังเพิ่ม "ศาสตร์" เข้ามาบ้าง ดูดีเป็นผู้เป็นคนครับ
ขอให้กำลังใจคุณครูเช่นกันครับ...ทางที่เลือกอาจไม่ใช่ทางที่ดีที่สุดสำหรับคนอื่น แต่สำหรับผมแล้ว มันคือการตัดสินใจที่มุ่งมั่น และทำให้ดีที่สุดเต็มกำลังสู้ๆ ครับ
"ชีวิตชาวไพร แสนสุข ใจ ในแม่ฮ่องสอน
ม่านฟ้าอำพร สิงขร รายล้อม ทั่วถิ่น"
สวัสดีครับ คุณ
ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกแห่งการเเลกเปลี่ยนเรียนรู้ และมิตรภาพครับ
ขอให้กำลังใจคุณด้วยเช่นกัน
สวัสดีครับ น้องชาย สายลม
เป็นตระกูล "ขบถ" เหมือนกันครับ หากเจอที่ดงหลวงขอจับมือนะครับ
ก็เป็นเช่นนั้นเอง ตามวิถีที่เป็นไป ตามเวรและกรรม และเรากำหนด ดังนั้นเราควรทำให้ดีที่สุดตามเงื่อนไขที่เรามีอยู่
อย่าไปประหวั่นพรั่นพรึงกับสิ่งใน เมื่อใดก็ตามที่สายลมชนะตัวเองแล้ว ก็จะชนะคนอื่น
(ผมให้กำลังตัวผมเองด้วยนะเนี่ย...)
มาเป็นอีกหนึ่งกำลังใจ จาก มมส. มหาสารคาม คุณเป็นคนโชคดีมาก ที่เกิดท่ามกลางธรรมชาติ และเป็น เมือที่น่าอยู่ บนเส้นทางการคมนาคม ที่มีโค้งมากที่สุด ท่านไหนที่ยังไม่เคยขับรถยนต์ไปด้วยตนเอง จะยังไม่รู้ซื้งค่ะ พี่เคยไปพิชิตไปประกาศมาแล้วค่ะคุณเอก จากนายอำเภอแม่ฮ่องสอน
ธุครับ คุณพ่อครูบา สุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์ครับ
ผมเขียนออกมาจากใจครับ เป็นความรู้สึกที่ผมมีอยู่ ศรัทธาต่อตนเอง ศรัทธาต่อคนรอบข้าง พร้อมกับเชื่อมั่นในความดี "ความดีสวยงามเสมอ" ครับ
เรื่องราวของผม ขอเป็นส่วนหนึ่งของชาวเฮฮาศาสตร์ด้วยครับ
กระผมขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ
สวัสดีครับ คุณสุดทางบูรพา
เป็นเรื่องราวความเป็นมาของตัวเองครับ นั่งเขียนยากพอสมควร เพราะเรื่องราวมากมาย แต่ขอถอดออกมาให้เห็นตัวตนของผม
หากบันทึกผมสร้างแรงบันดาลใจดีๆให้ท่านอื่นบ้าง ผมก็ยินดีมากครับ :)
สวัสดีครับ น้องแก่นจัง
สาวน้อยร้อยชั่ง
ชีวิตของผม เป็นเพียงเรื่องราวเล็กๆ ที่ถอดออกมาบอกตัวตน ไม่ได้สวยงามแต่ก็ภูมิใจที่มีวันนี้ครับ
ควรใช้วิจารญาณในการชมครับ !!! อิอิ
สวัสดีครับ อ.จารุวัจน์
ยินดีมากๆครับ ยินดีที่ได้รู้จักอาจารย์เช่นเดียวกัน ผมทราบเรื่องราวอาจารย์ผ่านเม้งบ้างแล้ว
ยังไงก็คิดว่าหากมีโอกาสคงได้พบปะ พูดคุยกัน ที่เชียงใหม่ก็หวุดหวิดนะครับ เกือบได้เจอกันแล้ว
โอกาสหน้าทีแน่นอนครับ หากเราทำบุญร่วมกัน
ฝากหอมแก้มหลานของผม ๒ ฟอดด้วยครับ
สำหรับคนดีของแผ่นดินปายค่ะ
สวัสดีครับเพื่อน
"เอก" คุณคือใคร??
คนดีวันละคน : (8) นายจตุพร วิศิษฎ์โชติอังกูร
และสุดท้ายเราวัดกันที่เชิงตะกอนครับ!!!
สวัสดีครับ พี่วีรยุทธ
ผมยินดีที่ได้รู้จักคนคุณภาพเช่นพี่วีรยุทธด้วยครับ
หลายครั้งที่ได้มีโอกาสทำงานร่วมกัน ผมได้ซึมซับเอาสิ่งดีๆจากพี่มาเสมอๆ
ขอชื่นชมพี่ด้วยครับ
-----------------
เจอกันที่ "ดงหลวง" ผมไปถึงสนามบินอุดร วันที่ ๑๕ ครับ น่าจะเป็นกลุ่มแรกๆ แล้วจะไปคิดเมนูอาหารเหนือเผื่อครับ
สวัสดีครับ คุณครู
ยินดีมากครับที่ได้รู้จักคุณครู และหากมีโอกาสก็อาจได้พูดคุยกันโดยพบปะหน้าครับ
ช่วง มหกรรม KM แห่งชาติ ผมได้ไปร่วมช่วย สคส. อาจเป็น MC ห้องย่อย สักห้องหนึ่ง...
หากได้ไปร่วมได้เจอกันครับ---ขอบคุณมากๆครับ