เรา 21 ชีวิต ออกเดินทางด้วยสายการบินไทย เที่ยวบินที่ TG 648 เวลา 00:50 น. ของวันที่ 19 ตุลาคม 2550 ...หลังการหลับๆ ตื่นๆ เป็นเวลา 5 ชั่วโมง เราก็ถึงสนามบินนานาชาติฟุคุโอะคะ (Fukuoka) เวลา 8:00 น. ตรงเผ็ง สิ่งแรกที่ทำก่อนลงเครื่อง คือ เปลี่ยนเวลาที่นาฬิกาค่ะ เพราะเกรงว่า เมื่อมีการนัดหมายจะเกิดสับสน กลายเป็นไปช้ากว่ากำหนด 2 ชั่วโมง เพราะเวลาที่ญี่ปุ่นเร็วกว่าเรา 2 ชั่วโมงค่ะ 

กลุ่มเราเป็นกลุ่มที่เข้าสู่ด่านตรวจคนเข้าเมือง เป็นกลุ่มสุดท้าย เนื่องจากน้องอาย ลูกสาว อ.วรภัทร เกิดอาการเมาเครื่องอาเจียนตั้งแต่บนเครื่องจนลงมาต่อในห้องน้ำ ซึ่งพี่ไกด์เป็ดก็เป็นห่วงว่าเราทำไมช้า ส่วนเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองก็สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะเขาอยากให้เราผ่านออกไปให้หมด เพราะดูเหมือนจะมีเฉพาะเครื่องเราเท่านั้นที่ลงช่วงนี้ หากเราออกไปหมดเขาจะได้ปิดบริเวณนี้ได้

เมื่อทราบว่าน้องอายเมาเครื่อง เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองก็มาอำนวยความสะดวกให้เดินลัดคิว ผ่านเชือกที่กั้นออกไปก่อนได้  

มาทราบภายหลังว่าในระหว่างที่น้องอายเมาเครื่องบินมีหมอญี่ปุ่นช่วยดูแล เมื่อออกมาแล้วยังไปซื้อยาแก้เมามาให้อีก ซึ่งก็ทำให้น้องอายไม่เมาอีกเลยตลอดการเดินทาง ...

ในภาพ คุณหมอใจดีกำลังอธิบายวิธีการใช้ยา โดยมา คุณอ้อม อ.พรรณี อ.วรภัทร และน้องอาย ฟังอย่างตั้งใจ

เราทุกคนประทับใจในความใจดี และเอื้ออาทรของหมอญี่ปุ่นท่านนั้นมาก และ อ.พรรณี ได้มอบผ้าถักแทตฝีมืออาจารย์เองให้หมอแทนคำขอบคุณด้วยค่ะ

ซึ่งการค้นของที่ระลึกนี้ทำให้ลูกกุญแจเปิดกระเป๋าเดินทางของ อ.พรรณี หายไป...ยุ่งละซิค่ะคราวนี้...มีเหตุการณ์ต่อเนื่องจากเรื่องนี้ด้วยค่ะ... 

และแล้วเราก็ออกจากอาคารผู้โดยสารขาออก มาขึ้นรถบัส 40 ที่นั่ง ออกจากสนามบินมุ่งสู่ ศาลเจ้าไดไซฟุ(Daizaifu) เป็นสถานที่แห่งแรกของการเยือนญี่ปุ่น เพื่อไหว้ขอพรให้การเดินทางเพื่อการเรียนรู้ครั้งนี้ประสบความสำเร็จ...สาธุ