หลังจากที่พี่ชายของคนดอย (คุณทวีสิน) นำเรามาส่งที่สนามบินสุวรรณภูมิแล้ว เราก็มุ่งตรงไปยังจุดนัดพบกับ “สยามราช” ผู้จัดการเรื่องตั๋วเครื่องบิน ที่พัก ยานพาหนะ สถานที่เยี่ยมชม และไกด์ ให้กับกลุ่มของเรา
จากนั้นการแนะนำตัวว่า “ไผ๋เป็นไผ๋” ก็เริ่มขึ้น
ภาพจาก Blog อ. Panda ค่ะ
หลังการเช็คอิน โหลดกระเป๋าสัมภาระเรียบร้อย เราไปยังด่านตรวจคนออกเมือง เพื่อตรวจหนังสือเดินทาง และเราก็ต่างแยกย้ายชมสินค้า duty free โดยมีจุดนัดพบที่ทางออกขึ้นเครื่อง Gate D1a ดิฉันและพี่รักเดินดูสินค้าด้วยกัน เมื่อเห็นว่าเป็นเวลาพอสมควร เราจึงเดินไปยังประตูทางออก เรามุ่งสู่ประตูทางออก Gate D1 เมื่อไปถึงเรามองหามุมเหมาะ และนั่งคุยเพื่อฆ่าเวลา
ระหว่างนั้นดิฉันก็สอดส่ายสายตาหาสมาชิกกลุ่ม แต่ก็ไม่พบใครเลย ทำให้ดิฉันเป็นกังวลใจว่า ทำไมสมาชิกยังไม่มาทั้งๆ ที่ก็ถึงเวลาที่กำหนดให้เข้ามานั่งรอแล้ว
และก่อนเวลาเครื่องออก 5 นาที ... ขณะนั้นสมาชิกผู้ร่วมเดินทางของดิฉันก็ยังไม่มีใครมา...ดิฉัน จึงทนไม่ได้แล้วจึงเดินไปยังเจ้าหน้าที่ ที่กำลังเตรียมให้ผู้โดยสารขึ้นเครื่อง…
“ขอโทษค่ะ เครื่องบินลำนี้ จะบินไปที่ไหนค่ะ”
“ไป Hiroshima ค่ะ”
ดิฉันช็อค ตกใจทันที ดิฉันจะบินไป Fukuoka ไม่ใช่ Hiroshima (เนื่องจากเคยฝันว่าตกเครื่องบิน บ่อยๆ ... แต่ที่ผ่านมายังไม่เคย...คราวนี้จะเป็นเป็นจริงซะละมั๊ง)...
“ขะ...ขอโทษค่ะ แล้วเครื่องที่จะบินไป Fukuoka ละค่ะ”
“ต้องไปอีกห้องค่ะ Gate D1a”
ดิฉันวิ่งไปเรียกพี่รัก...
“พี่รักเรามาผิด Gate ค่ะ วิ่งค่ะ วิ่ง” …
แล้วดิฉัน และพี่รัก ก็วิ่งขึ้นบันใด เพื่อไปลงอีก บันใด... เมื่อไปถึง Gate D1a ไม่มีผู้โดยสารเหลือแม้แต่คนเดียว ดิฉันใจหายมาก รีบวิ่งไปยังเจ้าหน้าที่ ที่นั่งรออยู่
“ใจเย็นๆๆ ค่ะ เครื่องรออยู่ค่ะ” ...
ดิฉันเมื่อขึ้นรถที่จะพาไปยังเครื่องบินได้ ดิฉันเหนื่อยจนหอบ ... แต่พี่รักเป็นนักกีฬาเทนนิส จึงไม่เหนื่อยเท่าดิฉัน... ระหว่างนั้น ก็มีผู้โดยสารวิ่งตามมาอีก 2 ท่าน…
และเราก็ขึ้นเครื่องได้โดยสวัสดิภาพ ...
เฮ้อออ... ไม่อยากคิดเลยค่ะว่า หากดิฉันตกเครื่อง เดินทางไม่ได้ ...เพื่อนๆ สมาชิกร่วมเดินทางคงว้าวุ่นใจน่าดู พี่รักเองก็คงเสียใจมากๆ ดิฉันเองก็คงเสียใจไม่น้อยไปกว่ากัน...
เรื่องนี้ สอนให้รู้ว่า
แม้จะเคยเดินทางไปต่างประเทศหลายครั้ง ก็ต้องไม่ชะล่าใจ ต้องไม่ประมาท ต้องรอบคอบ ตรวจสอบทุกอย่างเสมอ...
และ แม้จะเคยใช้บริการที่สุวรรณภูมิมาแล้วหลายครั้ง ก็พึงควรระลึกเสมอว่า ต้องช่วยเหลือตัวเอง ดูเวลา ตรวจสอบ ให้ดี เพราะที่สุวรรณภูมิ ไม่ได้ประกาศเรียกผู้โดยสารขึ้นเครื่อง ดังเช่นที่ ดอนเมือง...
หมายเหตุ: รู้แล้วเงียบๆ ไว้นะค่ะ เรื่องนี้ดิฉันไม่ได้เล่าให้สมาชิกกลุ่มที่ไปด้วยกันฟังเลยค่ะ…
ขอบคุณค่ะ ตอนแรกก็ใจหายใจคว่ำเหมือนกันค่ะ วาดภาพไปเหมือนกันค่ะว่าถ้าตกเครื่องแล้วจะทำอะไร แผน 2 คือ อะไร...
สวัสดีค่ะ
sasinanda
พี่เคยมีประสบการณ์เกือบตกเครื่องบินเหมือนกันค่ะ ตื่นเต้นมากเลยค่ะ
ดีใจที่ทุกอย่างเรียบร้อยค่ะ
สวัสดีค่ะ
สนใจอ่านที่นี่เลย ตังเข้ากองทุน ฯ ช่วย G2K อิอิ
ท่านอาจารย์โดน tag ครับ
อ.แป๋วค่ะ อ่านไปลุ้นไป
สวัสดีครับพี่แป๋ว
ผมชอบทริปแบบนี้เลยครับ แบบเที่ยวไปลุ้นไปครับ ตื่นเต้นสุดๆ ครับ แล้วจะสนุกครับ ใครมาเยี่ยมผมที่นี่ผมก็มักจะฝากมุกแบบนี้หล่ะครับ คือไม่ต้องเตรียมอะไรมาก ไปเจอกันพร้อมๆ ด้วยกันแล้วลุยตอนนั้น ฮ่าๆๆ วิ่งกันตับแล้บครับ ตอนกลับไปก็ประมาณว่าได้ดอกกุ(กู)หลาบ(หลาบจำแล้ว ไม่มาอีกแล้ว) ไปกันคนละดอก เลยหล่ะครับ แต่จะทำให้นึกเหตุการณ์ได้ดีครับ
ขอบคุณมากครับ ท้ายที่สุดทุกอย่างก็ลงตัวด้วยรูปแบบของมัน อิ อิ
เกือบตกเครื่องแล้วพี่เรา ใจหายใจคว่ำโม้ด แต่มีเรื่องตื่นเต้นในชีวิตบ้างก็ดี หัวใจได้ทำงานเปลี่ยนจังหวะบ้าง เป็นการบริหารเลือดลมให้สูบฉีดค่ะ : >
เกือบตกใจนะนี่ เพิ่งแอบรู้เหมือนกัน โอ๋ไม่เอาน่า ไหนไหนก็นอนร่วมห้องเดียวกันตั้ง2คืน อยู่ด้วยกันร่วม4วันกว่าๆ แต่ยิ่งกว่าอยู่ด้วนกันมาเป็น10ปี คนอะไรมหัศจรรย์ทำอะไรได้หมดแถมเป็นล่ามผู้สูงศักดิ์อย่างน่ารักน่า……เหลือเกิน ขอคาราวะค่ะ อย่าลืมเล่าเรื่องบ้านที่เราพักโดยเฉพาะเรื่องปูขนเซียงไฮ ให้บ้านอื่นตาร้อนเป็นไฟคำรพ2นะคะ
หวัดดีครับ...อ.แป๋ว
วันนี้แก่นตะวันที่มอบให้ผลิดอกอย่างงดงามหน้ากระท่อมนางเมินครับ จึงเอารูปมาฝาก
ตื่นเต้นและลุ้นไปด้วยค่ะ นี่กำลังนั่งนึกภาพอ.แป๋ว วิ่งงงงงงง ^_^
อาจารย์ถ่ายรูปสวนญี่ปุ่นมาหรือเปล่าคะ สวยไปอีกแบบนะคะ ที่นี่ที่เกียวโตค่ะ
หนู Tag พี่ค่ะ ดูได้ที่ Tag คิดถึง : ไม่มีเหตุผลอะไรมากไปกว่าความคิดถึง อย่าลืมทำการบ้านต่อนะคะ
เพิ่งรู้ความลับ เก็บงำได้เยี่ยมมากเลยค่ะ ไม่มีใครในกลุ่มพูด หรือเล่า คงเก็บไว้เป็นเรื่องเฮฮาศาสตร์ใช่ไหมคะ เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ความลับไม่มีในโลก หุ หุ
สวัสดีค่ะ พี่ศศินันท์
ขอบคุณค่ะ...ตื่นเต้นมากๆค่ะ วิ่งกันจนหอบเลยค่ะ หวาดเสียวมาก โชคดีค่ะที่สุดท้าย ทุกอย่างก็เรียบร้อยค่ะ
สวัสดีค่ะครูอ๊อด
555 ไม่กล้าเล่าค่ะ กลัวสมาชิกเป็นกังวล เพราะต้องทำหน้าที่กึ่งๆ เป็นผู้นำเที่ยว และช่วยดูแลเพื่อนๆ นิดหน่อยช่วยไกด์ ...เดี๋ยวหมดความเชื่อถือค่ะ...อิอิอิ
สวัสดีค่ะคุณหมอคนชอบวิ่ง-ปั่นจักรยาน
สั่งเสื้อแล้วค่ะที่น้องราณี ขอบคุณคุณหมอมากค่ะที่ส่งข่าว ... เป็นฝ่ายการตลาดดีมากเลยค่ะ... และแอบไปดูมาดนายแบบ นางแบบมาแล้วด้วยค่ะ สวย-หล่อ-เท่ห์ ค่ะ...
สวัสดีค่ะน้องออต
ขอบคุณมากค่ะ ขอติดการบ้านนิดหนึ่งนะค่ะ
สวัสดีค่ะป้าแดง
เป็นประสบการณ์ที่น่าตื่นเต้นมากค่ะ ทุกครั้งจะรอบคอบกว่านี้ แต่ก็โชคดีค่ะ นึกเฉลียวใจทัน ไม่งั้นตกเครื่องแน่ๆ เป็นบทเรียนให้รอบคอบมากยิ่งขึ้น
Konbanwa Mito sensei
อยู่ญี่ปุ่นเป็นอย่างไรบ้างค่ะ สบายดีนะค่ะ
ตกเครื่องไม่เป็นไรค่ะ เครื่องตกตะหากน่ากลัว ... สุดท้ายผ่านฉลุยค่ะ ... ได้ไปเยือนญี่ปุ่นตามแผนค่ะ
สวัสดีค่ะพี่หมู
ขอบคุณค่ะ ถ้าตกเครื่อง พี่หมูต้องได้ลุ้นมากขึ้นแน่ๆ เลยค่ะ
สวัสดีค่ะน้องเม้ง
ตื่นเต้นก็จริงค่ะ Trip แบบนี้ แต่ก็ใจหายใจคว่ำค่ะ ขืนตื่นเต้นทุกวันหัวใจวายแน่ๆๆ
สวัสดีจ้ะน้องซูซาน
ใจหายหวาบเลยค่ะ ตอนเขาบอกว่า เครื่องนี้จะไป Hiroshima ...นี่ก็เป็นอีกเหตุที่ทำให้เอ้อระเหยอยู่เป็นนาน เพราะที่นั่งรอๆ อยู่ตรงนั้นก็มีญี่ปุ่นมารออยู่ด้วยเยอะ รวมทั้งคนไทยที่จะไปท่องเที่ยวญี่ปุ่นด้วยอ่ะค่ะ ก็เลยไม่ฉุกใจคิดว่ามาผิด Gate ...เชื่อมั้ยค่ะ ว่าเดินทางมาก็เยอะแยะ ไปสนามบินที่ไม่เคยไปก็หลายครั้ง...แต่ครั้งนี้แหละเป็นครั้งแรกที่หลง Gate