แค่นี้ก็คลายความคิดถึงไปได้เยอะเชียวแม่

วันที่ 22 ตุลาคม 2550

วันนี้เป็นวันจันทร์แรกของสัปดาห์ที่ 25 นับถอยหลังไปอีกนิดสิ อีกนิด ก็จะพบว่าเหลืออีก 23 วันแล้วเท่านั้น ผมเริ่มต้นวันแรกของสัปดาห์ใหม่นี้ด้วยความชุ่มฉ่ำ เพราะฝนตกหนักตั้งแต่ราวตี 4 กว่าๆ ทั้งฟ้า ทั้งฝนและลมแรกกระแทกตึกจนสั่น ผมต้องลุกขึ้นมาปิดพัดลมเพราะอากาศเย็นลงอย่างเร็ว จากนั้นมาก็หลับๆตื่นๆ นอนไม่ค่อยสบาย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ตื่นขึ้นมาปวดต้นคอไปหมด ร้าวไปจนถึงไหล่ขวา และปวดไปทั้งวัน สงสัยนอนตกหมอน <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                วันนี้อดกินกาแฟตอนเช้า เพราะว่ามันเพิ่งหมดไปเมื่อวานนี้นี่เอง เลยนั่งส้วมไปตาปรือไป แต่ก็นั่นแหละ ยังอุตส่าห์อ่านหนังสือไปได้ตั้งหลายหน้า ไว้ค่อยไปกินที่ Kopitiam ก็แล้วกัน <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ผมต้องขึ้นรถบัสไปทำงาน เพราะว่าฝนยังไม่ยอมหมดเม็ดซักที เช้านี้ผมต้องเข้าช่วยผ่าตัดกับหมอเรจิน่าตั้งแต่ 8.30 น. กว่าจะเลิกก็ปาเข้าไป 9.40 น.เข้าไปแล้ว ไปตรวจคนไข้ที่คลินิกกับครูลีต่อจนถึงบ่ายโมงพอดีพอดิบ จากนั้นก็ไปกินข้าวเที่ยงกับหมออัซมาที่มาจากบรูไน วันนี้เขาจะอยู่ที่หน่วยเราเป็นวันสุดท้าย เขาบอกว่าจะเลี้ยวข้าวผมเอง ผมจะจ่ายเธอก็ไม่ยอม เรานั่งคุยกันเรื่องประเทศของเขา ผมถามว่าผมสามารถไปทำงานที่บรูไนได้หรือไม่ เพราะเธอบอกว่าขาดแคลนสูติแพทย์ เธอตอบว่าไม่ได้ เลยได้ทราบว่าที่ประเทศบรูไนไม่มีหมอสูติผู้ชาย เล่นเอาผมงง เขาบอกว่าไม่มีใครเคยเขียนกฎการห้ามมีสูติแพทย์ผู้ชาย แต่ธรรมเนียมของประเทศเขา ห้ามผู้หญิงให้คนอื่นเห็นอวัยวะเพศของตนนอกจากสามีเท่านั้น แค่นี้แหละ หมอรุ่นเก่าๆที่มีอำนาจในการคัดเลือก ก็ไม่เลือกผู้ชายมาเรียนซะก็เท่านั้น อัซมาบอกว่า คนไข้ที่บรูไนบินมาสิงคโปร์หรือไปที่มาเลเซียเพื่อให้หมอสูติผู้ชายเป็นผู้ตรวจกันซะมากมาย <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ช่วงบ่ายนี้ควรจะเป็นช่วงเวลาของการทำวิจัย แต่หว่องฟุกบอกผมว่าเขาอาจจะต้องผ่าตัดก่อน ผมจึงลงมาเพื่อช่วยครูหาญตรวจไปพลางๆ เมื่อเพื่อนผมลงมาผมก็แจ้นออกไปเลย ไปนั่งพักและทำงานเบาๆที่ภาควิชา แต่ก็ไม่ได้นานเท่าไหร่นัก ครูก็เรียกผมลงไปช่วยอีกครั้ง ตลกจริงๆ ท่านมาบอกผมว่า ต้องให้ผมลงมาช่วย เพราะว่าตอนนี้เพื่อนผม หว่องฟุกและนาตาลีท่าทางจะเหนื่อยกันหมดแล้ว ฮ่า ฮ่า <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">                กว่าจะเลิกงานก็ปาเข้าไป 6 โมงครึ่ง ผมรีบเดินกลับบ้านเพราะว่าลมแรง ฝนตั้งเค้า ผมนี่แทบจะวิ่ง แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีฝนสักเม็ด กลับถึงบ้านก็เก็บประเป๋าตังค์ เหลือบไปเห็นรูปพี่แป้งก็เลยมองแว๊บหนึ่ง เห็นรูปแม่ผมอยู่ข้างหลัง ก็เลยขยับมาดูให้ชัดๆอีกที พลันก็รู้สึกว่า เออแฮะ ทำไมแป้งมีรูปเหลี่ยมหน้าเหมือนย่าจังเลย อดรนทนไปไหว อารามคิดถึงแม่เหมือนกันเลยโทรหาท่านเลย แค่นี้ก็คลายความคิดถึงไปได้เยอะเชียวแม่</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>แม่แป้ง