เมื่อไม่มี อ. อ่าง การออกเสียงสระ จะกลืนต่อกันไป

   ในภาษาไท(ย) ทุกถิ่น จะมีเสียง อ อ่าง โดยทั่วไป เรามักจะคิดว่าเป็นเสียงสระ ความจริงแล้ว นักภาษาศาสตร์ ถือว่า อ. อ่าง เป็นพยัญชนะตัวหนึ่ง ออกเสียงลึกๆ ในคอ ลองออกเสียง "ออ" สิครับ จะรู้สึกได้เลย ว่าเป็นเสียงลึกๆ คล้ายๆ เวลาออกเสียง ก. ค. หรือ ฮ.  สัญลักษณ์ทางภาษาศาสตร์ของ "อ." คล้ายเครื่องหมายคำถามของฝรั่ง (?) แต่ไม่มีจุดข้างใต้

แล้ว อ. อ่าง สำคัญอย่างไรหรือครับ

สำคัญมากครับ เมื่อเราต้องไปศึกษาภาษาอื่น ที่เขาไม่มี อ อ่าง ทำให้เรา งง ครับ .....

ลำดับให้ดู อ อ่าง ในภาษาไทยก่อนนะครับ ถ้า อ อ่าง สระ อา ก็ออกเสียง อา /?a:/ คือมี พยัญชนะ อ กับสระอา ถ้า กา /ka:/ มี พยัญชนะ ก กับสระ อา

แต่ถ้าภาษาอื่น เช่น อังกฤษ ละติน บาลี สันสกฤต ฮินดี ฯลฯ อา ก็คือ a: ไม่มี อ อ่าง (?) อยู่ข้างหน้า มีแต่เสียงสระ (เสียงสระ สามารถอยู่เดี่ยวๆ ได้ โดยไม่ต้องมีเสียงพยัญชนะ) เพราะฉะนั้น ภาษาเหล่านี้เกิดการกลืนเสียงกันง่าย หากมีคำสองคำเรียงต่อกัน โดยที่คำข้างหลังขึ้นต้นด้วยเสียงสระ ตามเรียกเป็นศัพท์เท็กกะนิกว่า "สนธิ" เป็นการเชื่อมเสียง ซึ่งไม่ค่อยเกิดกับภาษาไทย

นึกออกไหมครับ เช่น your eyes ก็ออกเสียง /ยัวรายส์/ เพราะสระ อา ข้างหลังไปเกาะกับเสียง r ข้างหน้า (ตามสำเนียงอเมริกัน)  ถ้า สันสกฤต ก็อย่าง พุทธ อันตร ก็เป็น พุทธันตร (พุทธันดร) เชื่อมเสียงต่อกันไปเลย

ในภาษาไทย "บางปะอิน" ก็ไม่กลืนเสียงเป็น /*บางเปียน/ หรือ "วันอังคาร" ก็ไม่เป็น /*วันนังคาร/ (เว้นเมื่อเน้นเสียงวัน กับ คาร เสียง อ อ่าง อาจกร่อนหายไปได้) 

เพราะฉะนั้น พจนานุกรมอังกฤษ-ไทย บางเล่ม จึงเขียนคำอ่านแปลกๆ เพราะถอดตามการออกเสียงของฝรั่ง โดยลืมนึกว่า เสียงสระในภาษาอังกฤษนั้น ไม่มี อ อ่าง ติดอยู่แบบในภาษาไทย นั่นเองครับ.