(ดอกแก่นตะวัน)

หมู่นี้ชาวเฮฮาศาสตร์กระจายตัวกันว่อน ไปที่โน่นนัดหมายที่นี่ มีกิจกรรมน่าสนใจทำมากมายทุกภูมิภาค ท่านทั้งหลายจะตามอ่านได้จากรายงานBlogของแต่ละคน คืนนี้กลุ่มใหญ่จะบินไปไกลถึงโออิต๊ะ  เจแปน

(เฮนิดๆฮาหน่อยๆอ้อยสร้อยดูดี นี่คือไมตรีจิตชาวเฮฮาศาสตร์ ไปไหนไปยิ้ม )

โก้ ถ่ายภาพ

อ.แป๋ว แห่งมอดินแดงหัวหน้าทัวร์ ท่านไร้กรอบ ท่านแพนด้า เจ้าก๊อปกับหนูแหม่มเกี่ยวก้อยกันไปฮันนี่มูน และมีท่านอื่นยี่สิบกว่าชีวิตเป็นคณะทัวร์ เรื่องความมันส์ไม่ต้องห่วง เกรงแต่แอร์กี่จะมาดุเอาว่าเฮเสียงดังเกินมาตรฐานการบิน อีกหน่อยคงมีภาพและเสียงส่งมาให้พวกเราได้ชม

หลายคนอุบอิบมาขอพร อย่าเอาเลยพร..ขอส่งใจติดตามไปทุกแห่ง ไปชมอะไรเราแอบชมด้วยไปแก้ผ้าอาบน้ำแร่.. เอ..อันนี้คิดดูก่อนได้ไหมละ จั๊กกะเดี๋ยมยังไงไม่รู้นะ 

วันนี้ออต พานักศึกษามาช่วยปลูกผักต้อนรับลมหนาว นอกจากปลูกคะน้า ผักกาด ต้นหอม ผักบุ้ง ถั่วฝักยาว พริก ยี่หร่า สะระเหน่ มะเขือเปราะ มะเขือพวง ผักชี ฯลฯ จะปลูกน้ำเต้าไว้เอายอดมาผัดน้ำมัน เอาผลอ่อนมายำ จิ้มน้ำพริก ผัด หรือชุบแป้งโกกิทอด นอกจากนี้เรายังมีผักต้นทุนตามธรรมชาติ เช่น ผักยืนต้น หน่อไม้ฝรั่ง เพกา สะเดา ติ้ว เม็ก มะกรูด มะนาว มะละกอ ส้มโอ ปีนี้ฝนดีรสชาติเยี่ยมมาก อ.แป๋วให้แก่นตะวันมาปลูก ตอนนี้ออกดอกบานสะพรั่ง พืชอะไรกินก็ได้ ชมก็ดี ปีหน้าจะปลูกให้เต็มทุ่งเลย

ไปกรุงเทพฯเที่ยวนี้ เห็นคนกรุงคุยกันเรื่องเศรษฐกิจพอเพียงแล้วก็เหนื่อย 3ห่วง2เงื่อนไขอะไรนั่น ถามว่าจะไปอธิบายให้ชาวบ้านเข้าใจได้อย่างไร เสียเวลาโยกโย้กับการพูดแล้วไม่ทำนี่แหละ.. เรื่องนี้ควรชวนกันปลูก ได้ผลผลิตก็เอามาบริโภค ในขณะเดียวกันก็ค่อยๆตีความไปด้วย ว่าถ้ากินเป็นก็คิดเป็น ถ้าคิดเป็นก็จะนำไปสู่การเรียนรู้เรื่องเศรษฐกิจพอเพียงได้ นี่คือการเปิดเส้นทางให้เกิดฉุกคิด ถ้าคิดไม่ได้ คิดไม่เป็นทุกอย่างก็จบเห่ 

 ชาวเฮฮาศาสตร์ไม่ได้คิดเรื่องนี้เล่นๆ  การที่ยกขบวนไปเมืองโออิตะ ซึ่งถือว่าเป็นแหล่งจุดประกายความคิดคนไทย ไปเพื่อศึกษาวิธีคิดวิธีทำของเขา ไม่ใช่ไปดูแล้วเห็นว่าดีก็เหมาโหลเอามาปูพรมไปทั้งประเทศ มันจะง่ายขนาดนั้นเชียวหรือพ่อมหาจำเริญ ที่จริงเรื่องเศรษฐกิจพอเพียงทั่วโลกเขาก็ทำกัน หลายหมู่บ้านทำจนเป็นวิสัย เพียงแต่เขาทำในสไตล์ของเขา ภายใต้วัฒนธรรมของเขา เขาค่อยๆคิดค่อยทำ สะสมความรู้ พัฒนาความรู้ ยกระดับกิจกรรมเป็นกิจการ ใช้เวลานับสิบนับร้อยปี จนสร้างเอกลักษณ์เฉพาะถิ่นได้ เขาไม่ได้มักง่ายกับการพัฒนาตนเองแม้แต่นิดเดียว

จึงเห็นว่าของเราก็ควรสร้างบริบทเศรษฐกิจพอเพียงในสไตล์ของเรา ไม่ไปลอกกากเขามาทั้งดุ้น พวกที่ไม่มีวัฒนธรรมการเรียนรู้ไปดูไปเห็นอะไรมาก็จะทึกทักอย่างนี้เอง คนที่สนใจไปเรียนรู้อย่างพวกเรา ก็ไม่มีใครเขาให้ไปศึกษาดูงานเสียด้วย จึงได้แต่นั่งบ่นๆๆๆ..เป็นหมีกินผึ้งอยู่นี่ยังไงละ อิ อิ.