เพราะว่าต่อจากนี้ไป เหมือนกับต้องทำงานคนเดียว โดยไม่มีเพื่อนคู่คิดอีกแล้ว

วันที่ 2 ตุลาคม 2550

ซึ่งเป็นวันอังคารของสัปดาห์ที่ 22 และนับไปก็คงเหลือ 43 วันเท่านั้น ผมตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตี 3 ครึ่งเพราะอะไรก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าข้างนอกกำลังมีฟ้าแลบแปลบปลาบ ส่งเสียงร้องครืนๆโครมๆ และไม่นานนักฝนก็ตกตูมใหญ่ แล้วผมก็พลิกตัวไปมา ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ คาดว่าคงเป็นชั่วโมง แล้วหลับไปอีกนิดหนึ่งก็ 6 โมงครึ่ง ได้เวลาตื่นจริงๆ โดยไร้อาการงัวเงีย แหม นี่ถ้าช่วงสอบปลายภาคสมัยเรียนหนังสือ หรือกำลังสอบบอร์ดเป็นแบบนี้ก็น่าจะดีสินะ เพราะจะได้ลุกขึ้นมาอ่านหนังสือให้ชุ่มปอดชุ่มสมองกันไปข้างหนึ่งเลยเชียว <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                เช้านี้ก็ round ตามปกติ ลุปน่ามาพร้อมกับนาตาลี ผมก็ถามนาตาลีว่ามาทำไม เธอบอกว่าว่างแล้ว เพราะเธอทั้งสองเพิ่งเสร็จจากการดูคนไข้ในชั้น 4 มา และต้องรีบไปเข้าห้องผ่าตัดตอน 8.30 น. ซึ่งเราก็ทำเวลาได้ดีครับ เวลาประมาณเดียวกัน เพื่อนสาวชาวฟิลิปปินส์ของผมก็ส่ง SMS เข้ามาบอกว่า ตอนนี้เธออยู่ในห้องผ่าตัดนะ ขอให้ผมช่วยลงไปตรวจคนไข้กับครูลีแทนเธอหน่อย (แก้แค้น แก้แค้น…ฮา) <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ก่อนจะลงไปทำงานเวลาเกือบ 9 โมง ครูหาญกับอาร์ลีนก็เดินเข้ามา ผมก็งง ถามไปว่าทำไมผ่าตัดเสร็จเร็วจัง เปิดหน้าท้องไม่น่าจะเร็วขนาดนี้ หรือว่าครูผมเป็นซุปเปอร์แมน เพื่อนผมก็บอกว่า ไม่ได้ผ่าตัด คนไข้เป็นหวัด หมอดมยาไม่ยอมดมยาให้ อ้าว…แล้วกัน <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ช่วงเช้านี้ผมมีหน้าที่อยู่ห้องยูโรพลศาสตร์ แต่ลงไปดูแล้วมีคนไข้นิดเดียว เลยบอก Sister Lilly ว่าถ้าอย่างนั้นผมขึ้นไปทำงานวิจัยต่อก็แล้วกัน มีอะไรให้ทำอีกเยอะเลย และผมก็ขึ้นๆลงๆ อยู่ที่สำนักงานบ้าง ลงไปที่ห้องตรวจบ้าง และก็ได้เจอสิ่งที่น่าระทึกใจอีกเรื่องหนึ่ง <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ที่ข้างๆห้องตรวจ จะมีเคาเตอร์เก็บเงินที่ผมต้องเดินผ่านอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน วันนี้ก็เหมือนทุกครั้ง แต่สิ่งที่สะดุดตาก็คือ เห็นรถเข็นเด็กที่มีเด็กนั่งอยู่คนหนึ่ง มันก็ไม่น่าสะดุดตาถ้าหากว่าเด็กคนนี้ไม่ได้อ้วนจนคับรถเข็น เด็กชายคนนี้น่าจะอายุราวขวบกว่าๆ แต่ตัวอ้วนตุ๊บ แม่เธอก็อ้วน กำลังป้อนข้าวยัดเข้าปากลูก ป้อนหาย ป้อนหาย คนก็นั่งมองด้วยความตะลึง ว่าเธอเลี้ยงลูกได้อย่างไร เก่งจริงๆ ?!? ป้อนหาย ป้อนหาย พุงล้น คางย้อย และที่เห็นคือ หนุ่มน้อยคนนี้เดินไม่ไหวครับ ไอ้หยา <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                บ่ายวันนี้เรามี topic conference ซึ่งลุปน่าเตรียมนำเสนอมานานแล้ว เขาจะพูดเรื่องการปัสสาวะบ่อยตอนกลางคืน เป็นเรื่องที่น่าสนใจมาก คนฟังเยี่ยงผมสามารถฟังรู้เรื่องเพราะเธอพูดด้วยภาษาที่ฟังได้ชัดเจน ที่นี่หากเราสงสัยตรงจุดไหนก็แย้งและถามกันทันทีครับ หาข้อสรุปไม่ได้ก็ไปเอาหนังสือหรืองานวิจัยมายันกัน สนุกดี ผมชอบ หลายครั้งงานวิจัยที่ถูกโยนมาให้ fellow เยี่ยงพวกผมทำต่อก็เกิดจากห้องนี้นี่เอง <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ช่วงบ่ายผมลงไปตรวจคนไข้พร้อมนาตาลี คนไข้มีไม่มากนัก เราจึงไม่ต้องรีบร้อน วันนี้คนไข้น่ารักทุกคน มี 2 คนเขาถามผมว่า มาจากฟิลิปปินส์ดอกหรือ เป็นอย่างนี้บ่อยครับ คนไทยเรามีหน้าตาเหมือนชาวฟิลิปปินส์มากครับ ผมเคยเรียนมาตั้งแต่อยู่ชั้นม.3 แต่จำไม่ได้แล้วว่า เราทั้ง 2 ประเทศสืบสกุลมาด้วยกันจากพันธุ์อะไร <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ไม่นานนักดันดีก็โผล่เข้ามา ผมดีใจจนสุดตัว เพื่อนผมมาแล้ว ผมดูคนไข้คนสุดท้ายเสร็จพอดี เลยไปอีกห้องหนึ่ง พบว่าเขาพาภรรยาและพ่อมาคุยกับครูหาญ มาพร้อมกับ Jessica จากบริษัท JJ สิงคโปร์ คนที่คอยดูแล fellow แบบพวกเรา ดันดีบอกว่า ผลการตรวจ PET Scan พบว่ามีความผิดปกติบางอย่างที่สมองส่วน temporal lobe ซึ่งมีความจำเป็นต้องตรวจด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าอีกรอบในวันที่ 17 เดือนนี้ ดังนั้นช่วงนี้จึงต้องกลับไปอยู่บ้านก่อน คาดว่าน่าจะเริ่มงานได้จริงๆก็เดือนพฤศจิกายนไปแล้วนั่นแหละ เล่นเอาผมใจหาย เพราะขาดเพื่อนคู่คิดที่สนิทกันมานานถึง 5 เดือน ใจหายจริงๆครับ วันนี้เขาจะกลับอินโดนีเซียในช่วงค่ำ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ผมกลับบ้านก็ราว 6 โมงเย็น วันนี้อยากกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ไปซื้อแบบที่เป็นถ้วยมาเมื่อวันอาทิตย์ รสต้มยำ จะว่าไปแล้ว คำว่าต้มยำนี่เป็นภาษาสากลไปแล้วนะ ที่ไหนก็รู้ว่า Tom Yam เป็นยังไง เรียกทับศัพท์กันไปเลย ก่อนขึ้นบ้านก็เดินไปซื้อเต้าฮวยเย็นขึ้นไปสำรองไว้ ร้านนี้เป็นอีกร้านหนึ่งที่เจ้าของร้านเริ่มจำผมได้ ผมซื้อน้ำเต้าหู้ของเขากินเกือบทุกวัน อร่อยดี ไม่หวานมาก เต้าฮวยก็ใช้ได้ เนื้อนุ่ม ไม่ต้องเคี้ยว กลั้วในปากนิดเดียวก็ละลายแล้ว <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                จบลงไปอีกวัน สิงคโปร์