" เฝ้าปิดทองหลังพระมาตลอด

            ไม่อิดออดช่วยเหลือคอยเกื้อหนุน

            เป็นคุณครูผู้ที่มีพระคุณ

            คอยค้ำจุนมหาชีวาลัย "

คนตัวเล็กๆที่พลังใจอัดแน่นเหมือนลูกระเบิด ก็คือครูสุของเรานี่เอง จะเปรียบเทียบว่า “จิ๋ว แต่ แจ๋ว” ก็ยังไม่น่าจะใช่ เพราะเธออยู่เหนือสิ่งนั้นมากนัก “แจ๋ว เกิน จิ๋ว” อะไรประมาณนั้น เท่าที่รู้จักกันมาทั้งช่วงที่ไม่เปิดเผยตัวตน และเข้ามาสู่ช่วงรู้ตัวรู้ตนว่าใครเป็นคนปิดทองหลังพระให้มหาชีวาลัยอีสาน ก่อนหน้าที่ครูสุจะมาช่วยดูแลระบบของBlogให้ ผมงมโข่งทำอะไรปั้นจิ้มปั้นเจออย่างน่าขัน ครูเขาคงรำคราญ จึงแอบจับBlog KM.มหาชีวาลัยอีสาน อาบน้ำแต่งตัวทาแป้งจนเอี่ยมอ่อง ใส่ภาพ ใส่เพลง เล่นเอานักเลงBlogฮือฮาอ้าปากหวอ ..ทำไมครูบ้ามันเก่งอย่างนี้นะ  

ผมนี่นะเก่ง โธ่ถังเอ๋ย ..ผมไม่ประสีประสาอะไรหรอก แต่ที่สำคัญอย่างยิ่งยวดผมรู้จักคนดีและเก่ง คนที่เก่งและดีเขาไม่ปล่อยผมโง่อยู่นานหรอก คนที่มีความเป็นครูเต็มหัวใจ เขาจะค่อยๆสอนเราตามศักยภาพที่จะรับความรู้ได้ ตรงที่เขาแอบทำแอบสอนนี่นานเหมือนกันนะ อดรนทนไม่ได้ถามอาจารย์แสวง ..ว่าคนที่ปิดทองก้นพระเป็นใคร  ต่อมาก็ได้คุยกันบ้างผ่านBlog เธอเล่าว่าเป็นครูตัวเล็กๆสอนในโรงเรียนที่อยู่ห่างจากตัวเมือง15กม. ก็ตรงนี่ไง ที่ผมพูดว่า Blog เหมือนตะเกียงอาลาดิน อยากได้อะไรก็จิ้มเอา ทุกอย่างก็จะโผล่มาออกให้ดั่งใจปรารถนา..พวกที่ไม่เขียนBlog  จึงเป็นพวกทำลายโอกาสเรียนรู้ของตนเอง ยินดีที่จะอยู่แบบพัวพันกับความโง่เขลา อิอิ.. 

(คู่นี้ใช่เลย ผมรักและทนุถนอมยิ่งกว่าไข่ในหินอิอิ..)

ผมยุ่งเกี่ยวกับวงการศึกษาและคุณครูทั่วประเทศ เคยอ่อนใจและหมดหวังกับครูไทยเป็นพักๆ ด้วยเจอแต่เรื่องดื้อตาใสไม่ใส่ใจกับพันธะหน้าที่เท่าที่ควร แต่พอมาเจอครูสุ ความคิดเปลี่ยนหักมุม360องศา มาตระหนักได้ว่าครูดีมีเต็มแผ่นดินไทย แต่ระบบบริหารการศึกษาไม่สามารถถอดรหัส ความดี ความเก่ง ความสามารถพิเศษ ของครูออกมาได้ ไปออกนโยบายให้ครูทำผลงานโหลๆมาหลอกกันเอง แล้วจัดคนที่แกล้งหน้าโง่ๆ ไปประเมินผลงานที่ชวนให้ทำแบบโง่ๆ นโยบายการศึกษาเข้าไม่ถึง ..ครูดีๆ ครูเก่งๆ วิจารณ์ไปก็เท่านั้นกระทบใจกันเปล่าๆ เป่าปี่ให้ควายหูหนวกฟัง คนเป่าปี่นั่นแหละบ้าใช่ไหม อิอิ 

มาเจอครูสุครั้งแรกที่นี่ ประทับใจครูในดวงใจคนนี้มาก อ่านถึงตรงนี้..อนุญาตให้ครูระบายยิ้มบางๆได้2ครั้ง,..แล้วอ่านต่อ.. ผมคว้ามือครูมาบีบๆๆเพื่อเสื่อความหมายของคำว่าขอบคุณอย่างแรง ให้วิ่งตรงไปกระแทกหัวใจให้เร็วที่สุด ครูเองก็เอาแต่ยิ้มอ้ำอึ้ง พูดแทบนับคำได้ แต่เราก็ได้ไปเที่ยวด้วยกันตลอดนะครูนะ ครูช่วยดูแลเล่าฮูแสวงอย่างดี เสียดายไม่มีเวลาไปเยี่ยมบ้าน เยี่ยมโรงเรียน เยี่ยมลูกศิษย์ของครู  ฝากไว้ก่อนเถอะโรบินส์  

ครูมีแผนที่จะช่วยระบบไอที.ของมหาชีวาลัยหลายเรื่อง เมื่อทราบว่ากระทรวงICT. มาจัดตั้งศูนย์ไอทีชุมชนที่นี่ ครูบอกว่า..ทำไมเขาถึงเอาคอมฯรุ่นโบราณมาให้ละ ทั้งๆที่เป็นโครงการกระทวงฯด้านเทคโนโลยี แถมยังมีงบประมาณจัดซื้อจัดจ้าง ก็ขอบอกครูว่านี่คือประเทศไทย มันมีอะไรยังไงก็ก้มหน้าพัฒนากันไป เขาให้มาก็ดีเท่าไหร่แล้ว อย่าไปคิดอะไรมาก มีแค่ไหนก็ทำแค่นั้น ไม่ยังงั้นจะฝันสลายได้ง่ายๆ รัฐมนตรียังเอาตัวไม่รอดเลย  

เราจากลากันที่สนามบิน ผมจำได้ ครูรับแจกบัตรคิว เข้ามากอดครูบาให้อาจารย์แสวงดู พร้อมกับเพื่อนๆชาวเฮฮาศาสตร์ ผมฝากครูช่วยท่านประธานสาขา พัฒนาก๊วนเฮฮาศาสตร์สาขาพิษณุโลกให้เจริญรุ่งเรืองด้วย ไม่แน่นะ ท่านอาจารย์ใหญ่แห่ง(สคส.) อาจจะสนับสนุนให้พวกเราจัดงานเฮฮาศาสตร์ระดับชาติก็ได้ ถ้าเรามีผลงานพิสูจน์ทราบได้ว่า KM.แบบเฮฮาศาสตร์มันมีคุณค่า และมีความหมายต่อการที่สังคมจะศึกษาอย่างไร โชคดีนะครู

ผมนะโชคดีที่สุดในโลก ที่มีครูประจำชั้น เอ๊ย!! ครูประจำใจ ชื่อครูสุ  ปกติมหาชีวาลัยจะรับสมัคร ครูอกหัก แต่สำหรับครูสุ  อกไม่หักก็ยอมละ แอ๊ะ รึว่า หักกับเขาเหมือนกัน ไม่กล้าถาม กลัวไม้เรียวเหมือนกันนี่หน่า อิอิ..