ถึงพวกเขาจะมีฐานะยากจนแต่พวกเขาไม่จนน้ำใจเลย

            ตั้งใจไว้ว่าจะไปเยี่ยมบ้านลูกเต๋าหลายวันแล้ว   ก็ผลัดวันประกันพรุ่งอยู่เรื่อย เมื่อวันศุกร์ที่  21  กันยายน 2550  ว่าจะไปให้ได้ตอนหลังเลิกเรียน     แต่ก็มีเรียกประชุมจากทางผู้บริหารโดยไม่นัดล่วงหน้า     หลังจากเลิกประชุมคณะครู  ประมาณ  5  โมงเย็น   จึงรีบไปบ้านเต๋า  วันนี้อย่างไรคงต้องไปดูหน่อยเพราะข่าวน้ำท่วม ก็ยังสงสัยว่าบ้านลูกเต๋าน้ำท่วมแค่ไหน

            บ้านลูกเต๋าห่างจากโรงเรียนประมาณ 7 ก.ม. และเป็นซอยต่อจากถนนในหมู่บ้านเข้าไปอีกไกลพอสมควร ระหว่างทางด้านซ้ายของถนนเป็นท้องทุ่งนา   ข้าวเขียวขจี  ดูสดชื่นหัวใจดีแท้ๆ    แต่ด้านขวาเป็นริมแม่น้ำป่าสัก ซึ่งไหลเข้าที่ทางทำกินและบริเวณบ้านจนติดถึงขอบถนน บริเวณใดที่ถนนต่ำ ชาวบ้านจะนำกระสอบทรายมาวางกั้นทางน้ำไว้ไม่ให้น้ำข้ามถนนมาอีกทาง   บ้านใหม่วังสีมา  เป็นหมู่บ้านที่อยู่เลียบฝั่งแม่น้ำป่าสักตลอดหมู่บ้าน ส่วนมากคนที่นี่ย้ายครอบครัวมาจากโคราช   โดยผู้ใหญ่ อำนวย  ใจสูงเนิน    เป็นผู้นำหมู่บ้าน   ซึ่งเป็นที่รักและนับถือของชาวบ้าน  อาชีพทำนาเป็นอาชีพหลัก   ที่นี่อุดมสมบูรณ์กว่าทุกหมู่บ้านในแถบนี้ ไม่ว่าจะเป็นนาข้าว  ปลาแม่น้ำที่ขึ้นชื่อ  ตำบลระวิงมีชื่อเสียงเรื่องปลาแม่น้ำ ปลาร้าอร่อย  ที่มาคือหมู่บ้านแห่งนี้เอง    ชาวบ้านก็ทักถามด้วยไมตรีบางคนเรียกให้หยุดคุยด้วย    บางคนก็ยิ้มๆ  เด็กๆนักเรียนส่งเสียงทักทายสวัสดีคุณครูเสียงลั่นเชียว   คงกลัวว่าครูจะไม่ได้ยิน

            ถึงกระท่อมที่เคยมาส่งเต๋าคราวก่อน  จึงจอดรถลงไปดู    มองไปที่กอไผ่ที่เด็กๆไปขุดหน่อไม้ซึ่งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำป่าสัก.........วันนี้น้ำท่วมเสียแล้ว   มองตามริมฝั่งน้ำเห็นอะไรแปลกๆ  เดินไปดูใกล้ๆ     อ้อ!....ตาของเต๋ามาดักลอบกุ้งนั่นเอง......ไม่ว่าน้ำขึ้นหรือน้ำลด   ตาของลูกเต๋าก็ยังหากินได้เสมอ   แล้วยายกับหลานๆหละ......ครูหญ้าบัวจึงขี่รถมอเตอร์ไซด์ไปต่อจนถึงบ้านยายของเต๋าซึ่งไม่ไกลกันนัก

 

 		  
   

            โห!....นี่ขยันกันทั้งบ้านเลยนะ   ลูกเต๋ากำลังกรอกน้ำฝนอยู่บนปากโอ่งใบใหญ่   ญาติผู้พี่ (ป.6 และ ม.1)กำลังช่วยงานบ้าน    ส่วนยายนั่งคัดเลือกพริกสดที่เก็บมาจากสวนเพื่อเตรียมไปขายที่ตลาด  ทำงานบ้านเสร็จเด็กๆก็ช่วยกันอาบน้ำให้หมาน้อย  2  ตัว      เออหนอ.....หมา 2  ตัวนี้มีบุญนะที่ได้มาอยู่กับเด็กๆเหล่านี้    ถึงพวกเขาจะมีฐานะยากจนแต่พวกเขาไม่จนน้ำใจเลย    ยายบอกว่าอาบน้ำให้บ่อยมาก  วันเว้นวัน.....    เห็นแล้วอดนึกถึงลูกชายที่บ้านไม่ได้เลย    เจ้าทอยด์..... เจ้าน้ำตาล .... และเจ้าจัมโบ้ ใครจะอาบน้ำให้มันทุกวันไหวหละ (พรุ่งนี้เถอะ.....แม่จะกลับไปอาบน้ำให้นะ)

 

           ก่อนกลับยายคะยั้นคะยอให้เอาพริกไปกินด้วย  ก็ บอกขอบคุณยายแต่ไม่ขอรับหรอกค่ะยาย   แค่ซื้อไว้ 5  บาทเมื่อหลายวันก่อนยังอยู่เลย    มาคราวที่แล้วก็จะให้หน่อไม้   ก็ไม่รับเหมือนกัน   ยายจะให้รับให้ได้  เลยต้องใช้ไม้เด็ดว่า  " หนูอยู่ตัวคนเดียวไม่ทำอาหารกินเองหรอกยาย "  แกถึงยอมจำนนด้วยเหตุผล   นี่แหละน้ำใจคนบ้านนอก 

         

 รถรับ - ส่งนักเรียนบ้านใหม่วังสีมา โดย ลุงแอ๊ด ผู้ใจดี

เป็นรถใช้งานเกษตร แต่ดัดแปลงมาใส่หลังคา ซึ่งเหมาะที่สุดสำหรับถนนสายนี้ค่ะ.......ท่านตำรวจจราจรเห็นภาพในบันทึกนี้แล้ว    กรุณาอย่าจับนะค่ะ (รวมทั้งขนส่งฯด้วยนะค่ะ)  สงสารเด็กๆเถอะนะ    เพราะในหมู่บ้านไม่มีรถโดยสารเลย

ขอบคุณทุกท่านที่เข้าให้กำลังใจ..ลูกเต๋าของครูหญ้าบัวค่ะ