บันทึกของนักศึกษาปริญญาเอกภาษาอังกฤษเกี่ยวกับมหาชีวาลัยอีสาน

ตอนเช้าเมื่อวานอยู่บ้านพ่อครูบาสุทธินันท์  ตอนนี้กลับมามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารีเรียบร้อยแล้ว เดินทางไกลมาถึงหมดแรง ต้องขอบคุณน้อง ออต จากเล้าข้าวศึกษา มาส่งที่อำเภอพุทไธสง 

 

      

  ที่บ้านพ่อครูบาสุทธินันท์จะมีทีมของบุคลต่างๆมาอบรมมาเยี่ยมชมอยู่เสมอ แต่ทีม UKM11 มหาวิทยาลัยราชภัฎมหาสารคามบางส่วนเคยมาครั้งหนึ่งแล้ว แต่ครั้งนี้ทีมอาจารย์และเจ้าหน้าที่มาขอบคุณพ่อครูบาสุทธินันท์ ผอ. ดร. ศักดิ์พงษ์ น้องออตและผู้เขียนใน การช่วยเตรียมงาน UKM11 มีน้องจากสาขาการศึกษาพิเศษ ตามมาเรียนรู้ด้วย

      <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal" align="justify">        ผอ. ดร. ศักดิ์พงษ์ พี่ครูพันดาและผู้เขียนเลยพานักวิชาการบุกดงเข้ามาดูการจัดเรื่องการเกษตร การเลี้ยงสัตว์ ในพื้นที่บางส่วนของมหาชีวาลัยอีสาน ทำเอาอาจารย์และเจ้าหน้าที่อึ้งและหมดแรงไปเหมือนกัน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal" align="justify"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal" align="justify"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal" align="justify"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal" align="justify"></p><p>        </p><p align="justify">  เมื่อวานผู้เขียนสังเกตว่ามีลูกหมูเหมยซานไม่กี่ตัวตอนพาเพื่อนอาจารย์ชาวเวียดนามมาดู แต่พอผู้เขียนนำคณะอาจารย์และเจ้าหน้าที่มาชม ปรากฏว่ามีจำนวนลูกหมูเพิ่ม ถามได้ความว่ามีหมูคลอกใหม่คลอดเมื่อคืน สิ่งที่ชอบและประทับใจคือเพิ่งสังเกตว่าเจ้านกยูงตัวเมีย ที่พ่อครูบาประกาศหาคู่ให้มัน(เหมือนใครน่า…) เขามาอยู่รวมฝูงกับห่านบ้านได้ ก็แปลกดี ที่นี่รู้สึกว่าสัตว์สามัคคีกันดีเช่น หมาเล่นกับแมว แม่ไก่ช่วยกันกกไข่ให้แม่เป็ด ถ้าคนเราสามัคคีกันแบบนี้ก็ดี ท่านอาจารย์ประยุทธท่านกล่าวว่า คนไทยเหมือนไก่ในเข่ง อยู่ในเข่งก็ตีกัน รอวันเขาเอาไปฆ่า              </p><p align="justify"> </p><p align="justify">   มีนักศึกษาและอาจารย์ถามคำถามได้ดีมาก บางครั้งการถามคำถามของนักศึกษาสะท้อนการศึกษาของเขาได้ดี ผู้เขียนไม่รู้สึกผิดหวังเมื่อได้พบกับนักศึกษา ปัญหาคือ อาจารย์ในมหาวิทยาลัยจะตามนักศึกษาทันหรือไม่ ถ้ายังใช้ระบบการเรียนการสอนแบบที่ตนเองเรียนมาเมื่อ 10 ปีที่แล้ว การศึกษาทุกวันนี้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมาก อาจารย์ในมหาวิทยาลัยต้องตามให้ทัน   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt; text-align: justify" class="MsoNormal" align="justify">อาจารย์ในมหาวิทยาลัยควรจัดการศึกษาให้สอดคล้องกับชุมชนและสังคมที่เขาอยู่ ไม่ใช่จัดการศึกษาเพื่อส่งเสริมให้นักศึกษาเข้าสู่ภาคธุรกิจ หรือเป็นข้าราชการอย่างเดียว เมื่อวันที่ 10 กันยายนที่จังหวัดบุรีรัมย์มีสอบครู ตัวอย่างเช่นบางวิชาเอกรับตำแหน่งเดียว แต่คนมาสมัครเป็น 1,000 คน พ่อครูบาว่า เอ 1 ใน 1,000 คน แต่พอเข้ามาสอน ทำไมเราไม่ได้ คนที่ดีที่สุด เป็นเพราะระบบหรืออะไรช่วยตอบให้ที</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt; text-align: justify" class="MsoNormal" align="left"> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt; text-align: justify" class="MsoNormal" align="left"> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt; text-align: justify" class="MsoNormal" align="left"></p><p align="left"></p><p align="justify">  เป็นเรื่องใหม่คือทีมนี้เตรียมขนมจีนมาเอง เลยไม่ลำบากแม่ฉวีเราทำอาหาร กลายเป็นเรื่องสนุกเมื่อใครมาบ้านพ่อครูบาสุทธินันท์ ต้องมาทำอาหารทานกัน ดูนักศึกษาตำส้มตำดูท่าทางก็จะทราบว่าน่าสนุกขนาดไหน     </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt; text-align: justify" class="MsoNormal" align="justify">ผู้เขียนคิดว่าการศึกษาบ้านเราไม่ได้มีสูตรสำเร็จทั้งหมด ครูอาจารย์ควรจัดการศึกษาให้สอดคล้องกับชุมชน สังคมและภูมิปัญญาในท้องถิ่น เอาผู้เรียนเป็นตัวตั้ง ครูอาจารย์ต้องศึกษาหาความรู้อยู่เสมอ(เป็นเรื่องน่าเศร้าใจป็นที่สุด เมื่อผู้เขียนไปอบรมให้สถาบันการศึกษาหนึ่ง ปรากฏว่า อาจารย์ใช้ คอมพิวเตอร์ไม่ได้ ค้นข้อมูลจาก Internet เพื่อหาความรู้ใหม่ๆๆไม่เป็น) รู้จักปรับเปลี่ยนแปลงการสอน การศึกษาบ้านเราจะได้ไม่เป็นเรื่องของความทุกข์อีกต่อไป….</p><p></p><p> </p><p align="justify"> ให้ทายว่าดอกอะไรน่า เก็บมาจากบ้านพ่อครูบาสุทธินันท์หลังฝนตก</p>