ผู้รับ ตามจั่วหัวของดิฉัน หมายถึง นิสิตนักศึกษาในยุคปัจจุบัน  และผู้ให้ หมายถึง สถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษาในยุคปัจจุบันเช่นกัน  ทั้งระบบประกันคุณภาพการศึกษา  และระบบบริหารงบประมาณของรัฐที่เปลี่ยนเป็น ระบบยึดความต้องการของผู้เรียนเป็นฐาน (ICL) ล้วนมีอิทธิพลมากขึ้นๆ เป็นลำดับ  สิ่งนี้จะเป็นเหตุให้บทบาทของผู้รับ และผู้ให้ กลับตาลปัตรแบบสลับกันได้ทีเดียว

นิสิตนักศึกษา จากบทบาทเดิม "แล้วแต่อาจารย์/มหาวิทยาลัยจะกรุณา" จะเปลี่ยนเป็น  " อาจารย์/มหาวิทยาลัย มีอะไรจะให้ สิ่งที่ให้ดีพอแล้วหรือ ? "

อาจารย์/มหาวิทยาลัย จากบทบาทเดิม "ต้องเป็นไปตามที่อาจารย์/มหาวิทยาลัยกำหนด"  จะเปลี่ยนเป็น "ต้องแล้วความต้องการของผู้เรียน  ต้องยึดผู้เรียนเป็นสำคัญ"

นิสิตนักศึกษา จะมีความต้องการมากกว่าเก่าและมีความต้องการอย่างใหม่เพิ่มขึ้นด้วย  อย่างที่คนยุคก่อน 2000 ไม่กล้าคิด  ไม่เคยขอ......

พวกเราผู้ใหญ่ทั้งหลาย ต้องเตรียมตัวรับมือให้ดี  อย่าให้เหมือนเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์  ที่ผู้ใหญ่ที่ตามไม่ทันในยุคปัจจุบัน  มีชีวิตเหมือนอยู่คนละโลกกับคนในโลกนี้ (จนอยากหนีไปดาวอังคาร)

ความต้องการของผู้เรียนที่สถาบันต้องเตรียมรับมือ ได้แก่

  1. ต้องการข้อมูลสาธารณะ ที่ชัดเจนเกี่ยวกับ มาตรฐานและคุณภาพ ทั้งข้อมูลเฉพาะในระดับสาขาวิชา และข้อมูลทั่วไปในระดับมหาวิทยาลัย
  2. หลักสูตรที่เชื่อถือได้  มีคุณสมบัติ (ปรัชญา : Specification) ของหลักสูตรที่อธิบายอย่างชัดเจนว่าผู้เรียน เรียนจบแล้วจะได้อะไร
  3. ความโปร่งใสของระบบการรับเข้าศึกษา
  4. ได้รับทราบเกณฑ์การวัดและประเมินผลการศึกษาอย่างชัดเจน
  5. มีส่วนร่วมในกระบวนการตรวจสอบคุณภาพการศึกษา ทั้งภายในและภายนอก
  6. มีช่องทาง และระบบ ให้สามารถอุธรณ์ ร้องทุกข์ ได้โดยสะดวก

เรื่องแบบนี้  เป็นนามธรรม  ไม่ชัดเจนเหมือนเรื่องคอมพิวเตอร์  ซึ่งเป็นรูปธรรม มองเห็นจับต้องได้ กระนั้นก็ตาม  แม้แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปเห็นชัดๆ หลายคนยังไม่อยากแตะต้อง ไม่อยากเรียนรู้ ไม่อยากเปลี่ยน  แล้วสิ่งที่มองไม่เห็น  จับต้องไม่ได้เหล่านี้เล่า  ที่กำลังเปลี่ยนแปลงอย่างมาก ท่านไม่ประหวั่นพรั่นพรึงบ้างหรือค่ะ  ท่านเตรียมตัวตั้งรับการเปลี่ยนแปลงนี้อย่างไรบ้างค่ะ