บทบาทของผู้รับ และผู้ให้ที่เปลี่ยนไป

dhanarun
  เรื่องแบบนี้ เป็นนามธรรม ไม่ชัดเจนเหมือนเรื่องคอมพิวเตอร์ ซึ่งเป็นรูปธรรม มองเห็นจับต้องได้   

ผู้รับ ตามจั่วหัวของดิฉัน หมายถึง นิสิตนักศึกษาในยุคปัจจุบัน  และผู้ให้ หมายถึง สถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษาในยุคปัจจุบันเช่นกัน  ทั้งระบบประกันคุณภาพการศึกษา  และระบบบริหารงบประมาณของรัฐที่เปลี่ยนเป็น ระบบยึดความต้องการของผู้เรียนเป็นฐาน (ICL) ล้วนมีอิทธิพลมากขึ้นๆ เป็นลำดับ  สิ่งนี้จะเป็นเหตุให้บทบาทของผู้รับ และผู้ให้ กลับตาลปัตรแบบสลับกันได้ทีเดียว

นิสิตนักศึกษา จากบทบาทเดิม "แล้วแต่อาจารย์/มหาวิทยาลัยจะกรุณา" จะเปลี่ยนเป็น  " อาจารย์/มหาวิทยาลัย มีอะไรจะให้ สิ่งที่ให้ดีพอแล้วหรือ ? "

อาจารย์/มหาวิทยาลัย จากบทบาทเดิม "ต้องเป็นไปตามที่อาจารย์/มหาวิทยาลัยกำหนด"  จะเปลี่ยนเป็น "ต้องแล้วความต้องการของผู้เรียน  ต้องยึดผู้เรียนเป็นสำคัญ"

นิสิตนักศึกษา จะมีความต้องการมากกว่าเก่าและมีความต้องการอย่างใหม่เพิ่มขึ้นด้วย  อย่างที่คนยุคก่อน 2000 ไม่กล้าคิด  ไม่เคยขอ......

พวกเราผู้ใหญ่ทั้งหลาย ต้องเตรียมตัวรับมือให้ดี  อย่าให้เหมือนเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์  ที่ผู้ใหญ่ที่ตามไม่ทันในยุคปัจจุบัน  มีชีวิตเหมือนอยู่คนละโลกกับคนในโลกนี้ (จนอยากหนีไปดาวอังคาร)

ความต้องการของผู้เรียนที่สถาบันต้องเตรียมรับมือ ได้แก่

  1. ต้องการข้อมูลสาธารณะ ที่ชัดเจนเกี่ยวกับ มาตรฐานและคุณภาพ ทั้งข้อมูลเฉพาะในระดับสาขาวิชา และข้อมูลทั่วไปในระดับมหาวิทยาลัย
  2. หลักสูตรที่เชื่อถือได้  มีคุณสมบัติ (ปรัชญา : Specification) ของหลักสูตรที่อธิบายอย่างชัดเจนว่าผู้เรียน เรียนจบแล้วจะได้อะไร
  3. ความโปร่งใสของระบบการรับเข้าศึกษา
  4. ได้รับทราบเกณฑ์การวัดและประเมินผลการศึกษาอย่างชัดเจน
  5. มีส่วนร่วมในกระบวนการตรวจสอบคุณภาพการศึกษา ทั้งภายในและภายนอก
  6. มีช่องทาง และระบบ ให้สามารถอุธรณ์ ร้องทุกข์ ได้โดยสะดวก

เรื่องแบบนี้  เป็นนามธรรม  ไม่ชัดเจนเหมือนเรื่องคอมพิวเตอร์  ซึ่งเป็นรูปธรรม มองเห็นจับต้องได้ กระนั้นก็ตาม  แม้แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปเห็นชัดๆ หลายคนยังไม่อยากแตะต้อง ไม่อยากเรียนรู้ ไม่อยากเปลี่ยน  แล้วสิ่งที่มองไม่เห็น  จับต้องไม่ได้เหล่านี้เล่า  ที่กำลังเปลี่ยนแปลงอย่างมาก ท่านไม่ประหวั่นพรั่นพรึงบ้างหรือค่ะ  ท่านเตรียมตัวตั้งรับการเปลี่ยนแปลงนี้อย่างไรบ้างค่ะ

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ธนารุณ บอก...Dhanarun's Blog

คำสำคัญ (Tags)#การประกันคุณภาพการศึกษา#ความเปลี่ยนแปลง

หมายเลขบันทึก: 12677, เขียน: 18 Jan 2006 @ 23:16, แก้ไข, 09 Apr 2012 @ 22:57, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 5, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (5)

วิจารณ์
IP: xxx.144.160.246
เขียนเมื่อ 19 Jan 2006 @ 06:18

ผมมีความเห็นว่า  มหาฯ ที่ดี ต้อง "แนะแนว" ให้นักศึกษาเห็นว่า คุณค่าของมหาฯ ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ไม่ใช่ การให้วิชา แต่เป็นการ เปิดเวทีกิจกรรมวิชาการและกิจกรรมที่หลากหลาย    ให้ นศ. ค้นพบตัวเอง   ค้นพบศักยภาพ / ข้อจำกัด ของตัวเอง   และค้นพบวิธีการ/กิจกรรมการเรียนรู้ ที่ตนมีความสุข   และปูทางสำหรับการเรียนรู้ตลอดชีวิตของตนเอง    การค้นพบนี้ ทำผ่านการปฏิบัติ / กิจกรรม    ร่วมกับเพือน นศ. / อจ. / ชุมชน / หน่วยงาน / การวิจัย    เป็นการเรียนรู้ที่เน้นแบบ active ไม่ใช่เน้นแบบ passive คือฟังเลคเชอร์ จดเลคเชอร์ แล้วตอบข้อสอบตามเล็คเชอร์

วิจารณ์

ห้องพักรอ  ดอนเมือง (จะไปหาดใหญ่ ครับ)

มาลินี ธนารุณ
IP: xxx.155.14.4
เขียนเมื่อ 19 Jan 2006 @ 08:23

กราบขอบพระคุณอาจารย์เป็นอย่างสูงค่ะ  ดิฉันได้คำตอบแล้ว ดิฉันกำลังเตรียมการว่า ในปีนี้ อยากจะเสวนากับนิสิต  ทำความเข้าใจกับพวกเขาในเรื่อง QA และ KM  แต่ที่ยังคิดไม่ออกคือจะคุยอย่างไร  มาบัดนี้ อาจารย์ได้มอบคำตอบที่มีค่ายิ่งใน Blog นี้  ให้ทั้งกับดิฉันและกับพวกเราชาว Blog ทุกคน ที่เหลือคือการนำคำสอนของอาจารย์ไปปฏิบัติ (ต้องไม่ลืมอีกเช่นกันว่าอาจารย์สอนให้ไปค้นหาความจริงจากการปฏิบัติ)

อ๊อด (สราวุธ คำปวน)
IP: xxx.92.136.164
เขียนเมื่อ 01 Feb 2006 @ 19:14

สวัสดีครับอาจารย์ สองเดือนที่ผ่านมาผมไม่ได้เข้ามาเยี่ยมเยือน blog ของอาจารยืเลย แต่วันนี้พอเข้ามาอีกที รู้สึกตกใจว่าตัวเองเหมือนคน ตกข่าวหลังเขา แต่อีกใจหนึ่งก็ประทับใจเหลือเกิน โดยเฉพาะ เรื่องกระต่ายกับเต่าครับ ขอโทษที่ต้องกลายเป็นคนเก็บตกเรื่องเก่ามาอ่าน ผมว่าสามารถนำไปปรับใช้กับทุกเรื่องได้ ให้กำลังใจอาจารย์ในทุกๆเรื่องครับ ไม่ว่าภาระงานของอาจารยืที่หนัก และการเป็นผู้ให้ใน Blog แห่งนี้ สู้ๆต่อไปครับอาจารย์มาลินี

อ๊อด (สราวุธ คำปวน)
IP: xxx.92.136.164
เขียนเมื่อ 01 Feb 2006 @ 19:14

สวัสดีครับอาจารย์ สองเดือนที่ผ่านมาผมไม่ได้เข้ามาเยี่ยมเยือน blog ของอาจารยืเลย แต่วันนี้พอเข้ามาอีกที รู้สึกตกใจว่าตัวเองเหมือนคน ตกข่าวหลังเขา แต่อีกใจหนึ่งก็ประทับใจเหลือเกิน โดยเฉพาะ เรื่องกระต่ายกับเต่าครับ ขอโทษที่ต้องกลายเป็นคนเก็บตกเรื่องเก่ามาอ่าน ผมว่าสามารถนำไปปรับใช้กับทุกเรื่องได้ ให้กำลังใจอาจารย์ในทุกๆเรื่องครับ ไม่ว่าภาระงานของอาจารยืที่หนัก และการเป็นผู้ให้ใน Blog แห่งนี้ สู้ๆต่อไปครับอาจารย์มาลินี

มาลินี ธนารุณ
IP: xxx.155.14.4
เขียนเมื่อ 05 Feb 2006 @ 09:57

ดีใจจัง!  คิดถึงจัง! อ๊อดสบายดีรึเปล่า? อยู่ตั้งไกลยังอุตสาห์อ่าน Blog gotoknow ว่างเมื่อไหร่ก็แวะเข้ามาดู Blog ของ NUKM ได้เสมอนะค่ะ ถ้าเป็นที่คณะ ก็มีทั้ง Blog ของอาจารย์ และของคุณอนุวัทย์ ที่จะเล่าเรื่องต่างๆให้ฟังเสมอ  อ๊อดจะติดตามได้เหมือนยังอยู่ที่คณะทีเดียว

เพื่อนต่างคณะหลายคนก็ถามถึงอ๊อด  รวมทั้งใน Blog นี้ ก็ยังมีคนตามมาถามหา หากมีเวลาว่าง หรือมีเรื่องดีดี อ๊อด import เรื่องเล่ามาให้พวกเราฟังบ้างนะค่ะ

ทุกคนที่นี่ต่างก็คิดถึงอ๊อด อยากให้กลับมาเร็วๆ   (*๐*)  และขอบคุณสำหรับกำลังใจนะค่ะ