เคยบ้างไหมคะที่จะคิดถึงใครสักคนหนึ่งมากๆ 

ถึงแม้ว่าจะมีภารกิจมากมายอย่างไร   ก็ต้องวาง  และขวนขวายที่จะไปหาคนนั้นที่คิดถึง...

ยิ่งหากได้รู้ว่า..เขาก็คิดถึงเราด้วยเหมือนกัน   ยิ่งอยากจะตะกายแหวกว่ายไปหาทันที  

คิดถึง...จนบอกไม่ถูก 

มันละล่ำละลัก  จนพูดออกมาไม่ได้ 

เคยค่ะ  ครูอ้อยเคยบ่อยมาก 

อาจจะเป็นเพราะตอนเป็นเด็ก  มีอาการพูดติดอ่าง  ก็รักษาหายแล้ว  แต่อาการนี้อาจจะกลับมาเกิดขึ้นอีก  หากตกอยู่ในอาการตกใจสุดขีด 

จะว่าคิดถึงสถานีไหนกันนะ  ก็บอกไม่ถูกอีก  เพราะใจตอนนี้  ..  คิดถึงความผูกพัน  คิดถึงความรัก  ความหวังดี  ความห่วงหาอาทร  ที่มีให้กันและกันกับคนที่รู้ใจ  เข้าใจ  เห็นใจ  

คิดถึง...จนบอกไม่ถูก  เกิดขึ้นเสมอกับคนที่เหงาหงอย  และอ้างว้าง    

อาจจะทำงานมากเกินไป  งานนั้นๆยากมากๆ  จึงอยากถามใครก็ได้  ก็เกิดอารมณ์คิดถึง  ใครก็ได้ที่จะช่วยปัดเป่าความยากลำบากนี้ออกไป...

จนต้องหยิบงานออกมาทำ  ทำ  ทำ  เพื่อให้หายจากความรู้สึก  คิดถึง...ทำอย่างไรก็ไม่หาย...เฮ้อ!  ...