มนตรี ศรียงค์ กวีซีไรต์ ปี 2550
คณะกรรมการตัดสินผลรางวัลรอบสุดท้าย รางวัลซีไรต์ ประเภท “กวีนิพนธ์” ประจำปี 2550 ได้จัดงานแถลงข่าวประกาศผลผู้ที่ได้เป็นกวีซีไรต์ ในวันที่ 28 สิงหาคม 2550 ณ โรงแรมโอเรียนเต็ล ณ. ห้องแม่กลอง โดยมี นิตยา มาศะวิสุทธิ์ พร้อมด้วยผู้ให้การสนับสนุน เป็นประธานในการแถลงข่าว
<h1 style="margin: 0pt;">คณะกรรมการตัดสินประด้วย </h1>
ชมัยพร
แสงกระจ่าง
เป็นประธานคณะกรรมการตัดสิน
จิระนันท์
พิตรปรีชา,
เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์,
ศ.ดร.
กุสุมา รักษมณี,
ผศ.
ดร.
ตรีศิลป์ บุญขจร,
พิมล แจ่มจรัส และ อดุล
จันทรศักดิ์
<h2 style="margin: 0pt;">
ผลการตัดสิน
</h2>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0pt;">
กวีนิพนธ์เรื่อง “โลกในดวงตาข้าพเจ้า”
ผลงานของ ”มนตรี
ศรียงค์”
</p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0pt;"></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0pt;">
</p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0pt;"></p>
<h3 style="margin: 0pt;">ประวัติของ
มนตรี ศรียงค์</h3>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0pt;">มนตรี
ศรียงค์ เกิดที่หาดใหญ่ อาศัยอยู่ย่านใจกลางเมือง (กิมหยง)
เดินผ่านและแวะเข้าห้องสมุดประชาชนทุกวันในช่วงประถม
เข้าเรียนที่อำนวยวิทย์ ม.1-ม.3
จากนั้นไปเรียนที่มหาวิราวุธ
เช่าบ้านอยู่กับเพื่อนจนจบ ม.6
โปรแกรมพลานามัย
แต่ไม่ได้ดีในแวดวงกีฬา ตั้งเป้าเข้ารามฯปี 2529
เศษๆ
ตีตั๋วรถไฟขึ้นไปเรียนรามคำแหงคณะมนุษยศาสตร์
เลือกเอกภาษาไทย ทั้งที่รักการอ่านการเขียนแต่กลับสอบตกซ้ำซากวิชาร้อยกรอง-วรรณวิจารณ์
เลยตัดสินใจเปลี่ยนคณะมาลงรัฐศาสตร์
การเมืองการปกครอง ทำท่าจะไปได้ดี 3
ปี
แรกทำได้
84
หน่วยกิต
(ทั้งที่เข้าเรียนน้อยถึงน้อยที่สุด)
แต่เก็บเกี่ยวประสบการณ์ใช้ชีวิตในเมืองหลวงมามากมาย
ช่วงนั้นแม่เรียกกลับบ้าน มาช่วยกิจการหมี่เป็ดที่ร้านศิริวัฒน์ฯถนนละม้ายสงเคราะห์
หาดใหญ่ ที่ขายดิบขายดีมาจนถึงวันนี้</p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0pt;"></p>
<div style=
"border-right: medium none; padding-right: 0pt; border-top: medium none; padding-left: 0pt; padding-bottom: 1pt; border-left: medium none; padding-top: 0pt; border-bottom: windowtext 3pt dotted;">
</div>
ภาพประกอบและข้อมูลจาก
:
http://www.manager.co.th/MetroLife/ViewNews.aspx?NewsID=9500000101325http://www.manager.co.th/Local/ViewNews.aspx?NewsID=9500000101265
<div style=
"border-right: medium none; padding-right: 0pt; border-top: medium none; padding-left: 0pt; padding-bottom: 1pt; border-left: medium none; padding-top: 0pt; border-bottom: windowtext 3pt dotted;">
</div>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0pt;">
โลกในดวงตาข้าพเจ้า ของ มนตรี
ศรียงค์</p>
http://www.seawrite.com/Thai%20Site/Press%20Releases-T.html
<p class="MsoNormal" style="margin: 0pt; text-align: justify;">
รวมบทกวีชุดนี้สะท้อนให้เห็นความพยายามของกวีร่วมสมัยที่ต้องการหลุดพ้นไปจากข้อจำกัดทางฉันทลักษณ์อันเบ็ดเสร็จและตายตัวแบบกวีอนุรักษ์นิยม
ขณะเดียวกันก็ยังคงยอมรับถึงความงดงามของมรดกทางวรรณกรรมชิ้นนี้ด้วยการหยิบเอาโครงสร้างใหญ่ของฉันทลักษณ์กลอนสุภาพมาใช้
จึงทำให้ “โลกในดวงตาข้าพเจ้า”
เป็นกวีนิพนธ์ฉันทลักษณ์ที่มีอิสระทั้งทางด้านจังหวะ เสียง
และลีลา ก่อความรู้สึกแปลกใหม่ ไม่คุ้นเคยให้กับการอ่าน
คุณสมบัติข้อนี้ดูจะสอดรับกันเป็นอย่างดีกับเนื้อหาของกวีนิพนธ์ที่พยายามนำพาผู้อ่านไปสู่ภาพและเรื่องเล่าที่ผู้อ่านไม่คุ้นเคยและขนบของกวีนิพนธ์แบบดั้งเดิมไม่เคยอุทิศพื้นที่ให้
ได้แก่ภาพของปัจเจกบุคคลที่ไม่มีความยิ่งใหญ่ใดๆ
ไม่มีบุคลิกพิเศษ และไม่มีความเป็นมา อันได้แก่ พ่อค้า แม่ค้า
หญิงคนรัก ช่างเสริมสวย เพื่อนเก่า
เด็กวัยรุ่นในอินเทอร์เน็ต เป็นต้น </p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0pt; text-align: justify;">
ตัวละครที่ผู้อ่านรู้สึกไม่คุ้นเคยเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เวียนว่ายใช้ชีวิตอยู่ในเมืองใหญ่
บทกวีสร้างภาพตัวแทนของพวกเขาขึ้นมาด้วยการให้ภาพเคลื่อนไหวที่มีทั้งเรียบง่าย
ดิ้นรนต่อสู้ เจ็บปวด ผิดหวัง มักมากฯลฯ
ทำให้ผู้อ่านได้มองเห็นว่าพื้นที่ความเป็นเมืองใหญ่ที่วรรณกรรมเพื่อชีวิตและวรรณกรรมสร้างสรรค์ในยุคต้นๆ
วิพากษ์วิจารณ์ว่าเต็มไปด้วยความเลวร้ายและเสื่อมถอยนั้น
มีแง่มุมความหมายที่น่าสนใจ
ที่สำคัญ
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความเปลี่ยนแปลงของเมือง
ผู้คนในเมือง
ไม่เพียงแต่ไม่ยอมถูกกระทำหรือยอมรับการเสี้ยมสอนให้กลายเป็นปีศาจเหมือนภาพที่วรรณกรรมสร้างสรรค์ในยุคแรกสร้างภาพเอาไว้เท่านั้น
แต่ผู้คนตัวเล็กๆ เหล่านี้มีวิถีการต่อสู้ต่อรอง
เพื่อรักษาไว้ซึ่งอัตลักษณ์ของตัวเองด้วยวิธีการต่างๆ
บทกวีเสนอว่าลึกๆ
แล้วมนุษย์ทุกผู้ทุกนามย่อมมีระบบศีลธรรมที่เหมาะสมกับตนเอง
เหมาะสมกับสถานการณ์
และสิ่งนี้นี่เองที่ช่วยประคับประคองให้ความเป็นคนเมืองของตัวละครไม่เลวร้ายอย่างที่วรรณกรรมเพื่อชีวิตเคยนึกฝันเอาไว้ </p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0pt; text-align: justify;">
รวมบทกวีชุด
“โลกในดวงตาข้าพเจ้า”
จึงเป็นบทกวีที่ค่อนข้างสมบูรณ์เท่าที่กวีนิพนธ์ที่ดีควรมี
กล่าวคือสามารถสร้างจินตภาพเชิงกวีแบบใหม่ๆ
ให้ผู้อ่านได้สัมผัสอย่างตื่นเต้นและแปลกหูแปลกตา
คุณูปการของจินตภาพเชิงกวีใหม่ๆ
เหล่านี้ทำหน้าที่สะกิดเตือนให้ผู้อ่านหวนกลับไป
“มองเมือง” ใหม่ มองคนธรรมดาสามัญด้วยสายตาแบบใหม่
อันจะนำไปสู่ความเข้าใจและยอมรับความเป็น “คน”
ของกันและกันมากขึ้น ไม่ว่าเธอหรือเขาผู้นั้นจะเป็น
“คนเมือง” “คนชนบท”
“คนในเอ็มเอสเอ็น” หรือ
“คนในเว็บแคม”</p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0pt;"> </p>
