เวทีนี้เป็นเวทีที่ ก.พ.ร. จัดขึ้นเพื่อเปิดโอกาสให้ส่วนราชการได้มีเวทีเรียนรู้จากกันและกันผ่านกระบวนการจัดการความรู้ ในวันนี้เป็นครั้งที่ 3 แล้วครับ ประเด็นของครั้งแรกเป็นเรื่องการมีส่วนร่วม ประเด็นครั้งที่สองเป็นเรื่องการลดขั้นตอนและครั้งที่สามในวันนี้เป็นเรื่องการพัฒนาคุณภาพการบริหารจัดการภาครัฐ หรือที่รู้จักกันในนาม “PMQA”

ถึงประเด็นในแต่ละครั้งจะแตกต่างกันแต่รูปแบบของทั้งสามครั้งก็ค่อนข้างคล้ายคลึงกันคือเป็นการเชิญหน่วยงานที่มีความก้าวหน้าหรือมีความสำเร็จในเรื่องนั้นๆ มาแชร์ประสบการณ์ให้ฟัง โดยที่ช่วงแรกเป็นการนำเสนอภาพใหญ่ เล่าที่มาที่ไป บอกว่าอะไรคือปัจจัยแห่งความสำเร็จ ช่วงที่สองเป็นการชวนคุยและเปิดโอกาสให้ถามไถ่เพื่อให้เจาะลึกไปถึงเทคนิคที่ใช้ ที่ทำให้ได้รับความสำเร็จ

ผมในฐานะที่ได้รับมอบหมายให้ช่วยดำเนินกระบวนการ ไม่ค่อยจะห่วงทางด้านผู้นำเสนอหรือผู้เล่าเท่าใดนัก ห่วงแต่ทางฝั่งผู้ฟังมากกว่าเพราะว่าในทุกๆ ครั้ง ก.พ.ร. จะใช้วิธีเชิญทุกหน่วยงาน (ระดับกรมและจังหวัด) หน่วยงานละ 2 คน คนหนึ่งเป็นผู้รับผิดชอบ KM ซึ่งก็คือท่าน CKO (จะได้มาเห็นกระบวนการ KM) ส่วนอีกคนหนึ่งเป็นผู้ที่รับผิดชอบประเด็นที่จะแชร์กันในแต่ละครั้ง (เป็นผู้ที่รู้เนื้อหาหรือ content เรื่องนั้นๆ ดี)

แต่การเชิญผู้เข้าร่วมในลักษณะนี้ (หน่วยละ 2 คนนั้น) ทาง สคส. มองว่านี่คือสาเหตุที่ทำให้การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ไม่มีพลัง สคส. เคยแนะตั้งแต่หลังจากการจัดเวทีครั้งแรกแล้วว่า น่าจะให้ผู้เข้าร่วมมาตามความสมัครใจ (จำกัดไว้ว่าหน่วยหนึ่งไม่เกินกี่คน แต่ถ้าไม่สนใจก็ไม่ต้องมา) จะได้เป็นวงเรียนรู้เฉพาะผู้ที่สนใจจริงๆ ไม่ใช่มาเพราะคำสั่ง หรือไม่ได้ตั้งใจมา แค่มาเซ็นชื่อรับเอกสารแล้วก็จากไป (มีให้เห็นในทุกครั้งที่ผ่านมา)

เวทีในวันนี้ถึงหลายคนจะบอกว่าดี แต่จากคำถามที่ได้รับจากผู้เข้าร่วม ผมมองว่าค่อนข้างจะออกมาในแนวการสอบถามข้อมูลข่าวสาร (Information) มากกว่าที่จะเป็นการจัดการความรู้ นอกจากนั้นก็ยังมีการบ่นบ้าง แชร์ความอึดอัดบ้างกันตามธรรมเนียม ฟังไปๆ ผมเองก็อดถามตัวเองไม่ได้ว่า “. . .แล้วมันเป็นการจัดการความรู้ตรงไหนกันเนี้ย?”

        ตอนก่อนจบผมเลยตัดสินใจประกาศไปกลางเวทีว่าผมคงจะทำหน้าที่ดำเนินรายการครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย เพราะผมไม่เชื่อในวิธีการเชิญผู้เข้าร่วมอย่างสามครั้งที่ผ่านมา ตลอดจนเห็นว่าสิ่งที่ สคส. เสนอแนะไป เช่น ให้ผู้ที่เข้าร่วมเขียนตอบแบบสอบถามระบุสิ่งที่หน่วยงานของเขาทำได้ดีมาก่อน เพื่อที่ทางเราจะได้รู้ว่า  “ทุนเดิม” ของแต่ละที่นั้นอยู่ตรงไหน จะได้ดึงให้เข้ามามีส่วนร่วมได้ดียิ่งขึ้น แต่ข้อแนะนำเหล่านี้ก็ไม่มีการตอบรับแต่ประการใด ก็เลยต้องถอดใจ say บ๊ายบาย แค่ครั้งที่ 3 นี้นะครับ