เด็กฮ่องกงก็คงเช่นกัน ถ้าเขาคิดถึงเด็กรักป่า ก็คิดถึง องุ่น ด้วย

   พบ องุ่น ครั้งแรก กับ ครูเสือ และน้องแตงโม ที่บ้านพ่อครูบาฯ เมื่อ เมษา ที่ผ่านมา จำไม่ได้ว่า ใครทักใครก่อน เพราะ ครั้งแรก ก็ไม่มีเวลาคุยกับ องุ่น

     ด้วย องุ่นก็ยุ่งแต่ในครัว เวลา ปรากฎตัวอีกที ก็เป็นวงในอาหาร เดินยิ้มไปมา คอยพูดคุย สอบถามกับทุกๆคน

       ที่เด็กรักป่า ก็เช่นกัน  เราเชิญองุ่น มาเป็นวิทยากร ให้ความรู้เรื่องอาหารแก่ ทีมครัวของเด็กรักป่า และจะได้สอนเด็กฮ่องกง ให้รู้จักอาหารไทย ด้วย

       ฉันรู้สึกทึ่ง ในความกระตือรือร้น และความเชื่ยวชาญ ความมั่นใจ

ความร่าเริง อารมณ์ดี  ความรับผิดชอบ ขององุ่น

       ตอนที่ซื้อ ขนมของแม่บ้านระแวกนี้ มาฝาก อันดับแรก คือการที่ องุ่น หยิบ ขนมเปี้ย 1 ก้อน ขึ้นมาดมกลิ่น....และหลายครั้งที่

เวลาฉันอยู่กับองุ่น การดมกลิ่น อาหาร เป็นเรื่องสำคัญ ที่ผู้ทำอาหาร ผู้เชี่ยวชาญ ต้องมี  ฉันเข้าใจว่าอย่างนี้นะ

       เพราะ ฉันจะคุ้นกับการทานอาหาร พอเห็น ก็ชอบ  แล้วก็ทานเลย

โดยที่ยังไม่ได้สัมผัสกลิ่น

       " กลิ่น ของผัก ของรสชาติ แต่ละอย่าง กลิ่นที่มาจากธรรมชาติ

จนเราแยกแยะได้ " 

      

         ความร่าเริง การต้อนรับแขก การดูแลผู้อื่น ฉันให้คะแนน องุ่น เต็มร้อย  องุ่น อยู่เด็กรักป่า เหมือนอยู่เป็นทีมกันมานาน  อย่าง อาจารย์ที่อื่นมาเยี่ยม องุ่นว่างก็ไปต้อนรับ ดูแลเรื่องน้ำ พูดคุย

         และอย่างวันสุดท้าย เราต้องทำอาหารเช้า และอาหารเที่ยง

เธอก็ตื่นแต่ ดี 4 ลุกไปที่ครัว ร่วมงานกับทีมเด็กรักป่า

 

       

       องุ่น เหมือนไม่ใช่ วิทยากรธรรมดา แต่ทำเกินหน้าที่ ทำทุกอย่างที่ขวางหน้า ดูแลเด็กๆ เหมือนลูกหลาน ต้อนรับผู้อื่นเหมือนญาติมิตร

       ฉันยืนส่ง องุ่น ยามลากลับ ที่เด็กรักป่า บอก ขอบคุณ องุ่น ด้วย

ความรู้สึกจากใจ ที่ดูแลค่ายนี้ ให้ทุกคนได้มีความสุข  ความสุขจาก

อาหารที่อิ่มอร่อย  ความสุขจากรอยยิ้ม ความสุขจากไมตรีที่อบอุ่น

       เด็กฮ่องกงก็คงเช่นกัน ถ้าเขาคิดถึงเด็กรักป่า ก็คิดถึง องุ่น ด้วย

       ขอบคุณครูเสือและน้องแตงโม ที่เอื้อเฟื้อส่งผู้อันเป็นที่รักมายังเด็กรักป่า