เขียนขึ้นจากสิ่งที่เรารู้และสัมผัสมาด้วยตนเอง

เขียนในสิ่งที่รู้และศรัทธา … <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นั่นคือประเด็นว่าด้วยสไตล์การเขียนของนายแผ่นดินที่อยากจะขยายความจากเวทีการสัมมนาที่เชียงใหม่ –</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">มีผู้เข้าร่วมสัมมนาบางท่านสอบถามเป็นการส่วนตัวกับผมว่าผมมีอะไรเป็นหลักคิดในการเขียนบันทึก ?  และเรื่องส่วนตัวนำมาเขียนบันทึกในโลก G2K  ได้ด้วยเหรอ ?</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเองก็ไม่ใช่คนที่ท่องโลก G2K  มาอย่างจัดเจน  ซ้ำยังไม่มีรางวัลประดับบันทึกอะไรมาก  จึงไม่กล้าหาญพอที่จะสาธยายอะไรมากเป็นพิเศษ    กระนั้นก็จำต้องตอบคำถามนั้นเป็นการส่วนตัวกับผู้ถาม   ครั้นพอต้องขึ้นไปนั่งบนเวทีก็มีโอกาสได้ตอบซ้ำในคำถามนั้นอีกครั้งอย่างไม่รู้ตัว !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p>(ภาพถ่าย จากการบันทึกโดย อ.แป๋ว)     </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">๑.   เขียนในสิ่งที่รู้และอยู่ใกล้ตัวเรามากที่สุด…  การเขียนในลักษณะเช่นนี้ก็คือการเขียนจากประสบการณ์ตรงในเรื่องที่ตนสัมผัสและมีผลึกทางความคิดในเรื่องนั้น ๆ  โดยตรง   เช่น การเขียนเรื่องงานประจำวันของตนเอง,  เรื่องกิจกรรมนิสิตที่ตนเองสัมผัสดูแล, เรื่องการประชุม,  เรื่องที่ตนเองไปเป็นวิทยากร  หรือการไปร่วมงานมาสด ๆ ร้อน ๆ  เป็นต้น  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>     <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การเขียนเช่นนี้  เป็นเสมือนการเขียนใน  “เรื่องที่อยู่ใกล้ตัว”  ของเราเป็นที่ตั้ง   เพราะโดยธรรมชาติของมุนุษย์   เรื่องที่เรารู้ (หรือควรรู้)  ก็คือเรื่องที่เราแตะต้องสัมผัสได้ด้วยตนเอง   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">กระนั้นก็เป็นที่น่าสังเกตว่า  หลายคนมัวแต่หลงเพลินอยู่กับการค้นหาคนอื่น  จนลืมที่จะค้นหาตัวเอง </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ฉะนี้แล้ว  ในบรรดาบันทึกที่ผมเขียนซึ่งเกี่ยวกับเรื่องในทำนองนี้  จึงปรากฏอยู่ในชุด “คิดเรื่องงาน”  และที่เหลือก็เป็นเรื่องกิจกรรมของนิสิตและมหาวิทยาลัย  ซึ่งส่วนใหญ่มีทั้งจบในตอนและแบ่งเป็นตอน ๆ อย่างยาวยืด</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>      </p><p> </p><p>๒. เขียนในสิ่งที่ตัวเราศรัทธา  …  การเขียนในประเด็นนี้จะฉีกออกมาจากการงานบนโต๊ะและห้องทำงานอย่างชัดเจน  ผมเขียนเรื่องเหล่านี้เพราะผมรู้สึกเสมอว่าผมยัง “ศรัทธาต่อการมีชีวิตอยู่”   และเพื่อต้องการที่จะป่าวประกาศให้รู้ว่า  ท่ามวิถีแห่งโลกและชีวิตอันสับสนนั้น  “ความดียังคงงดงามเสมอ”      </p><p></p><p>การเขียนในลักษณะเช่นนี้ปรากฏอยู่ในบันทึกหลายชุดของผม  เช่น “เปลือยความสุข” ,  “เที่ยวทุ่งหน้าแล้ง”, “เที่ยวทุ่งหน้าน้ำ”  “โลกและชีวิต..”  “บ้าน วิถีทุ่ง ความทรงจำไม่รู้จบ"  หรือ "คนของความรัก"   เป็นต้น     </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เรื่องชุดเหล่านี้จึงมีลักษณะย้อนกลับเข้าสู่โลกส่วนตัวของผมมากกว่าการเขียนในลักษณะแรก -  เป็นการเขียนที่ทำให้ผมมีความสุขอยู่เสมอ   หลายเรื่องสะท้อนจุดยืนอันชัดเจนในเรื่องความทรงจำอันเก่าก่อนของตนเองที่มีต่อ “บ้านเกิด”  อันเป็นรากเหง้าและความทรงจำที่เป็นปัจจุบันของตัวเอง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การเขียนเช่นนี้  จึงเป็นเสมือนการเขียนด้วยพันธกิจที่ผมมีต่อวิถีวัฒนธรรมของตนเอง  เป็นเสมือนการขอบคุณวิถีต่าง ๆ ที่หล่อหลอม เพาะบ่มและขับส่งผมมาอย่างมีตัวตนในโลกปัจจุบัน  และผมก็ไม่เคยรู้สึกอายที่จะบอกล่าวในเรื่องเหล่านี้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>การได้เขียนถึงเรื่องเหล่านี้  ผมเน้นข้อมูลดิบอันเป็นประสบการณ์ตรงที่เกิดจากวันและวัยต่าง ๆ ของชีวิต   เช่นเดียวกับการเขียนเปลือยความสุขก็เป็นเสมือนการตีแผ่ให้เห็นความรื่นรมย์ของชีวิตในครอบครัวเพื่อย้ำให้รู้ว่า   “ความสุขเริ่มต้นจากภายใน”  ซึ่งหมายถึง  “ครอบครัว” นั่นเอง     </p><p></p><p>เหนือสิ่งอื่นใด,  การเขียนในสองลักษณะที่กล่าวถึงข้างต้นนั้น  สิ่งหนึ่งที่เห็นได้ชัดก็คือ  การเขียนอย่างมีความสุข  เพราะเขียนขึ้นจากสิ่งที่เรารู้และสัมผัสมาด้วยตนเองเป็นหลักสำคัญ  ส่วนเรื่องนั้นจะเป็น “ความรู้หยั่งลึก”  หรืแม้แต่ “ความรู้เบื้องตื้น”  หรือไม่นั้น  ผู้อ่านคือผู้วินิจฉัย  !    </p><p> </p><p>และเรื่องที่เราสื่อสารนั้น  บางทีผู้อ่านอาจจะมองในมุมต่างก็ถือว่าไม่ผิด  และนั่นคือการแลกเปลี่ยนที่แท้จริง  รวมถึงบางเรื่องที่ไม่แจ่มชัดนัก  ผู้อ่านก็จะช่วยเติมเต็มให้ชัดเจนและบริบูรณ์ขึ้นจากที่เป็นอยู่  </p><p></p><p>เพราะโลก G2K  คือโลกที่สร้างสรรค์ความรู้  ขณะเดียวกันก็เป็นโลกที่แปรรูป  “ขยะความคิด”   มาเป็น  “อาวุธทางความคิด”  อย่างมีประสิทธิภาพ </p><p></p><p>         </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และสุดท้ายนี้,  ท่านคงจำได้ว่าผมพูดชัดเจนบนเวทีในทำนองว่า  เรื่องที่ผมเขียนส่วนใหญ่ไม่ค่อยได้ค้นคว้าเพิ่มเติมจากผู้รู้และแหล่งความรู้ใด ๆ  นัก   แต่นั่นไม่ใช่เพราะความ “อหังการ์ทางความคิด”  หากแต่ผมต้องการสื่อสารมาจาก  “โลกแคบ”  ของตนเองเป็นสำคัญ …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>เพราะนั่นคือ การเขียนในสิ่งที่รู้และเขียนในสิ่งที่ศรัทธา …ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับว่า  ผู้อ่านจะช่วยชำระให้เรื่องจากโลกแคบของผมเป็นเรื่องที่เป็นสากลในโลกอันกว้างใหญ่ได้หรือไม่ … ก็สุดแท้แต่บุญกรรม …    </p><p></p><p>     </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ปล.  โปรดให้อภัยต่อผมด้วย  หากมองว่า   นี่คือการเขียนบันทึกที่เป็นกบฏต่อระบบแหล่งการ ลปรร…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>