โดดเดี่ยวทางความคิดจึงขีดเขียน
ด้วยโดดเดี่ยวทางความคิดจึงขีดเขียน
มีสมองคอยปรับเปลี่ยนสั่งการให้
ให้ขีดเขียนเรียนรู้ตามอำเภอใจ
เขียนเถอะเขียนไปใจสั่งมา...
ยามเปลี่ยวเหงาเศร้าบ้างอย่างวันนี้
จึงเรียงร้อยบทกวีกระวาดหา-
หาคนที่อยู่ห่างไกลสุดสายตา
อยากถามไถ่ผ่านดวงหน้าภาษาใจ...
เป็นอย่างไรบ้างหนอขอแค่รู้
สุขหรือทุกข์ความเป็นอยู่ดีอยู่ไหม
ห่วงตัวเองบ้างนะ-เพราะห่วงใย
กระซิบฝากลมไปให้เธอรู้...
ตามมาให้กำลังใจครับ
ชอบใจในบทกลอนที่ซึ้งตรึงใจ
เพลาๆน้ำตาลหน่อยนะครับระยะนี้ รู้สึกว่าที่ปากจะมีมดเกาะ :)
แนะนำนิ้ดนึง...เวลาอัฟโหลดบันทึกแล้ว ตรวจดูอีกครั้ง โดยใช้ฟังส์ชั่นแก้ไขบันทึก ดูเรื่องวรรคตอนและระบายตัวทึบ เน้นข้อความเพิ่มได้ครับ
ตรงขึ้นต้นนั้น... ดูเบียดกับ ช่องคำเด่นมากเกินไป
ควรกด enter ให้ข้อความต่ำลงมาสักสองสามบรรทัดครับ :)
ขอบคุณที่ท่านแวะเข้ามาเยี่ยม-ชม และแนะนำครับผม ตราตรึงอยู่ในใจครับ ถึงแม้กลอนจะหวาน แต่หน้าตาดูไม่ได้ครับ
อาจารย์ท่าจะเป็นคนโมแลนติกนะเนี่ย ^ ^ (แกล้งพิมพ์ผิดให้ขำๆ ยามบ่าย)
ที่จริงผมเป็นคน”ดำสนิท” ครับ
ขอร่วมถ่ายทอดความเหงาเศร้าเคล้าสายฝน ด้วยกลอนสด ที่แวปขึ้นขณะนั่งรถไปทำงานครับ
กำปงธมระทมจิตด้วยคิดถึง
คนที่ซึ่งเฝ้าภักดีไม่มีหาย
คงต้องโศกระทมเศร้ามิรู้วาย
เหตุเพราะชายคนเขลาไม่นำพา
พิรุณถั่งฟ้าร่วมอาดรู
รามสรูพิโรธไล่เมขลา
ฟ้าคำรามก้องสนั่นลั่นพสุธา
หลั่งน้ำตากับฟ้าเถิดหนานาง
ขอคารวะต่อความรู้สึกดีดีที่มีให้
กำปงธม กำพูชา วันฟ้าฉ่ำฝน
เหงาเหงา เพราะเหงา จึงเศร้าสร้อย
ดั่งเมฆลอย ทึมทึบ เพราะตัวเหงา
หากไม่เหงา แม้นเมฆทึบ ดูบางเบา
ใยจึงเศร้า ไปทำไม พาโลกตรม
อกเอ๋ยอก อี่แป้นแตก เพราะตัวเหงา
หากบรรเทา ไปหาหมอ คงเกิดผล
สู้สู้สู้ ทำงาน จะดาลดล
จะส่งผล คลายเหงา ไม่เศร้าเอย
ปล.อย่าคิดมากนะครับ แต่งสนุกสร้างบรรยากาศครับ จะได้หายเหงา...จากลุงปั๋น คนไม่ขี้เหงา
สวัสดีค่ะ
ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาทักทายด้วยภาษากวี ภาษากาย และภาษาใจ g2k อยู่ไหนเราก็ใจเดียวกันครับ วันนี้แวะมาตอบก่อน ยังคิดอะไรไม่ออก เพิ่งพาครอบครัวไปเที่ยวมาตามรางวัลที่พักฟรี จากท่านคณบดีได้มอบให้คราวอบรมบล็อกเกอร์ใหม่ ไว้พรุ่งนี้จะมาขีดเขียนกวีให้ได้อ่านนะครับ