ไม่มีอะไรดีพอที่จะเขียน

ผมอยากจะพูดอะไรสักอย่างถึง "บล็อกเกอร์หน้าใหม่"  ที่เกิดขึ้นแล้ว หรือแม้แต่ยังไม่เกิดขึ้น  เนื่องในงานสัมมนาการจัดการความรู้เพื่อพัฒนาเครือข่ายความรู้ระดับประเทศ  ณ  เชียงใหม่นี้สักเล็กน้อย   โดยเฉพาะประเด็นที่ผมเองได้มีโอกาสนั่งพูดคุยกับผู้เข้าร่วมสัมมนาอย่างเป็นส่วนตัว  (หากแต่เป็นกันเองยิ่งนัก)

 

หลายท่านเปลือยใจอยากเป็นบล็อกเกอร์เหมือนวิทยากร  แต่ยังหวาดหวั่น หรือแม้แต่หวาดวิตกเกี่ยวกับการเขียนบล็อก  ซึ่งหมายถึง  "ความไม่กล้าที่จะเขียน"  

 

ความไม่กล้าดังกล่าวนั้นเกิดขึ้นจากสาเหตุหลายประการ  แต่เท่าที่ผมสัมผัสได้อย่างชัดเจนและพบถี่ในบางกลุ่มก็คือ  "ความไม่กล้า"  นั่นเอง  

 

ความไม่กล้าดังกล่าวนั้น   หมายถึงความไม่กล้าเขียน   เพราะรู้สึกว่าตนเอง "ไม่มีอะไรดีพอที่จะเขียน"  (ว่างเปล่า)   ราวกับกำลังเผชิญกับห้วงแห่งภาวะที่รู้สึกว่าตนเองยังไม่ "ตกผลึก"  ต่อโลกและชีวิต   จึงไม่รู้ว่าจะหยิบยกอะไรมาเขียน   และถ้าเขียนออกไปแล้วก็กลัวว่าความไม่รู้นั้นจะกลายเป็นภาพสะท้อน "เบื้องตื้นทางความคิด"   และอาจนำพามาซึ่งความเขินอาย ..  และยิ่งมาพบเจอวิทยากรแต่ละท่านที่ประสบความสำเร็จ   หรือแม้แต่กำลังจะประสบความสำเร็จก็ยิ่งเกิดอาการราวกับเห็น "เสือ" ...

 

ผมขอยืนยันว่าผมเข้าใจและเห็นใจเป็นที่สุด   แต่ก็พยายามให้กำลังใจตามแบบฉบับของผมอย่าง "เปิดเปลือย"  ...

 

ผมได้แต่บอกกับผู้เข้าร่วมสัมมนากลุ่มเล็ก ๆ นั้นว่า  จงกล้าที่จะเขียน  อย่าจำนนต่อ "มายาคติ"  นั้น ๆ   และขอให้ตระหนักไว้เสมอว่า "มนุษย์มีเสรีภาพ  และมนุษย์มีศักยภาพ"   .... คิดอะไรก็ขอให้เขียน,  อยากเขียนอะไรก็ขอให้เขียน,  อยากรู้อะไรก็เขียนมาเพื่อให้คนอื่นได้ช่วยเติมเต็ม - ที่ไม่รู้ก็จะกลายเป็น "รู้" .....และสิ่งที่รู้ในเรื่องเดียวกันนั้น  อาจจะมีคำตอบอย่างหลากหลายอย่างคาดไม่ถึง

 

และที่สำคัญที่สุดที่ผมบอกกล่าวอย่างหนักแน่นก็คือ  วิทยากรทุกท่านต่างก็เคยเผชิญภาวะเช่นนั้นมาแล้วนั้นนั้น   แต่ละท่านล้วนมี "บันทึกแรก"  บนพื้นฐานของความหวาดหวั่นอยู่เหมือนกัน  และจงเชื่อใจว่าโลก G2K  อบอวลด้วยบรรยากาศแห่งการเรียนรู้ที่งดงามเสมอ  คือโลกที่สอนให้เราได้เห็นวัฒนธรรมอันงามของการให้ "กำลังใจ"  แก่กันและกัน

 

หากแต่ตอนนี้,  ผมอยากจะนำคำที่ผมพูดบนเวทีเมื่อวานมาบูรณาการเข้ากับคำพูดของพ่อครูบาสุทธินันท์ฯ  ที่เกิดขึ้นในห้องหับที่พักอันแสนกว้างใหญ่เมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาว่า

 

“เขียนเถอะครับ   พวกเรารออ่าน..” <p> </p><p> </p>