การไปเชียงใหม่ครั้งนี้ ถือเป็นความภูมิใจของชาว มมส ด้วยเช่นกัน

10  สิงหาคมที่ผ่านมาเมื่อไม่นาน (มานี้)  - <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมมีโอกาสได้เข้าร่วมการสัมมนา “สรุปบทเรียนการจัดการความรู้ :  กรณีมหาวิทยาลัยมหาสารคาม”  ที่จัดขึ้นโดยทีมงานอนุกรรมการจัดการความรู้ของชาว มมส  ณ  เขื่อนอุบลรัตน์  จ.ขอนแก่น</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และช่วงหนึ่งผมและทีมงานก็ได้ออกไปนำเสนอกิจกรรมที่ตนเองได้จัดขึ้น  นั่นก็คือ  “การจัดการความรู้ด้านกิจกรรมนิสิต”   (ภาคค่ายฤดูร้อน)  ซึ่งผมถือว่าเป็น “ปฐมบท”  ของการจัดการความรู้สู่คนค่ายของนิสิต มมส </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p>ผมพูดอะไรหลายอย่าง   แต่ที่สำคัญคือห้วงท้ายนั้น   ผมได้กล่าวถึงความสำคัญของของการเขียน “บล็อก”  ทั้งในฐานะของการชำระความคิดของตนเอง  เสมือนการบำบัดจิตใจที่คร่ำเคร่งกับการงานอันหน่วงหนัก  เปิดเวทีสาธารณะทางความคิดสื่อสารไปยังผู้อื่น  รวมถึงการแสงหามิ่งมิตรทางปัญญา  รวมถึงกล่าวขอบคุณเจ้หนิง… และนิสิต  ผู้ซึ่งเป็นส่วนสำคัญของการทำให้ผมมีตัวตนอยู่ในบล็อกอย่างชัดแจ้ง    </p><p></p><p>แต่ก่อนที่ผมจะเดินกลับเข้าที่นั่ง,  ท่านรองอธิการบดี  (ผศ.พิศมัย  ศรีอำไพ)  ได้กล่าวถึงผมในทำนองของคนที่เขียนบล็อกอย่างจริงจัง  จนได้รับเครดิตในทางสังคม รวมถึงท่าน อ.แพนด้า  ก็ก้าวออกมาบอกกล่าวเรื่องราวของผมอย่างยาวเหยียด –</p><p></p><p>ตอนนั้นยอมรับว่า เขิน และเขินมาก …  ไม่กล้าสบตาใคร  เพ่งมองทะลุผ่านผนังหลังห้องออกไปไกลแสนไกล …   สิ่งหนึ่งที่ผมจำความได้จากอาจารย์ผู้ใหญ่ทั้งสองท่านก็คือ …  การประชาสัมพันธ์ให้ผู้คนรับรู้ว่า  ผมกำลังจะไปชียงใหม่ในฐานะของ “วิทยากร”  ใน“งานอบรมสัมมนา gotoknow กับการจัดการความรู้ที่เชียงใหม่”  ที่จัดโดยอาจารย์ “พิชัย กรรณกุลสุนทร”   จากมหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงใหม่    </p><p> </p><p>การบอกกล่าวเช่นนั้น,  ทำให้ผู้คนในงานสัมมนาฮือฮาขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด  หลายคนตื่นเต้นและสนใจต่อกิจกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้น  แต่ที่ผมรู้สึกอิ่มใจและภาคภูมิใจเป็นที่สุดก็คือการบอกกล่าวต่อผมในทำนองที่ว่า “การไปเชียงใหม่ครั้งนี้  ถือเป็นความภูมิใจของชาว มมส  ด้วยเช่นกัน”    นั่นแสดงว่า   การไปเชียงใหม่ของผมในครั้งนี้   เปลี่ยนรูปลักษณ์จากการไปแบบ “ปัจเจก”  มาสู่ความเป็น “สถาบัน”  อย่างทันที …  ราวกับถ้อยคำที่ผมเน้นย้ำต่อนิสิตเสมอมาว่า  “ความเป็นสถาบันติดตัวเธอไปในทุก ๆ ค่าย” …   </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมดีใจ, อิ่มใจ…และรู้สึกถึงคุณค่าของตนเองขึ้นเท่าตัว…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ผมไม่ได้ไปคนเดียว   การไปร่วมงานที่เชียงใหม่ครั้งนี้มีความมหาวิทยาลัยติดตัวผมไปด้วยอย่างแทบไม่น่าเชื่อ    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมขอบคุณเจ้าของงานที่เปิดโอกาสให้ผมได้มีตัวตนอย่างเป็นทางการในเวที KM  อันทรงเกียรตินั้น</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>และเช่นกัน  ผมขอขอบคุณอาจารย์ผู้ใหญ่ทั้งสองท่านที่สะกิดให้ผมรู้ว่า   ผมมีความชอบธรรมที่จะรู้สึกตัวว่าเป็น “ตัวแทน”  ของมหาวิทยาลัยในเวทีแห่งนั้น!     </p><p></p><p></p>